Hondenverhalen

Beau en Juncky

Onze eerste hond Beau een kruising Labarador-Rottweiler hebben we nu 9 maanden en we hadden besloten om er een kleintje bij te nemen.We hebben op internet gezocht naar een geschikte hond voor Beau.We gingen de verschillende rassen af en vonden een Shih-Tzu wel heel erg leuk.Ook wilden we een wat oudere uit het asiel,dan doe je goed werk en oudere hondjes gaan ook moeilijker weg daar.Na lang zoeken hadden we een leuke hond gevonden, een Shih-Tzu en hij was negen jaar.Alleen hij zat in Belgie en wij wonen in Zaandam.Een flink end rijden maar we hadden het voor hem over.We voelde dat hij bij ons zou passen.Wij gebeld en we konden hem de volgende dag komen halen.We gingen om half 10 weg en kwamen daar om half 2 aan.En daar zat hij dan ,wat een schatje ging er door me heen.Hij was precies zoals ik me had voorgesteld.We hadden de dingen afgehandeld en we namen hem mee terug in de auto.Meteen een lange reis voor hem maar hij vermaakte zich prima.Thuis aangekomen om half 5 moesten we de twee honden met elkaar confronteren.We hadden ze alletwee buiten gedaan.Toen Beau zag dat ik een andere hond bij me had werd hij wild.Hij sprong als een gek tegen me op en liet zich gewoon vallen op de grond.We wisten wel dat het eventjes zou duren voor ze aan elkaar gewend zijn maar toch was het wel spannend.Eenmaal binnen rende Beau steeds achter Juncky aan en uiteindelijk gingen ze liggen alletwee.De hele avond heeft Beau nog gegromd tegen hem maar de volgende dag ging het beter.Toen ik 's ochtends de honden ging uitlaten met mijn vader liepen ze vrolijk achter ons aan en het bleek allemaal goed te gaan.We lieten ze alletwee los en zouden ze weer aanlijnen een paar meter voor de weg.Maar Beau was nog ver weg aan het snuffelen en we keken om om te kijken waar hij was.Toen we weer terug keken was Juncky al heel ver naar de weg gelopen en we schrokken ons dood.Ik riep zijn naam heel hard maar hij luisterde natuurlijk nog niet naar zijn nieuwe naam.Ik rende keihard achter hem aan maar hij was al midden op de weg.Gelukkig kwamen er geen auto's aan en toen hij net overgestoken was riep ik hem en bleef hij zitten op de stoep.Ik stak de weg over zonder uit te kijken maar dat verliep goed gelukkig.Ik pakte hem snel op en was opgelucht.Maar opeens rende Beau langs mijn vader die hem niet meer kon tegen houden.Roepen hielp ook niet en hij stak zo de weg over en botste tegen een auto aan.We schrokken ons weer dood en gingen snel naar hem toe.Hij lag op de grond en waren bang dat het te laat was.Maar gelukkig kwam hij bij en probeerde weer op zijn poten te staan.Zijn rechterpoot was zwaar gekneusd en zijn neus lag open.De man stapte uit zijn auto en vroeg of alles oke was.Het leek allemaal goed te zijn en we keken of er schade op de auto was want het was nog een leenauto ook.Maar er was geen schade,alleen een beetje bloed en schuim van Beau.Hij strompelde naar huis en heeft nog 2 weken last gehad.Wat een geluk dat hij er niet onder is gekomen maar er tegen aan rende.Anders was het wel anders afgelopen.We hadden ze wel alletwee kwijt kunnen raken.Daar moet je toch niet aan denken?Voortaan letten we wel beter op en lijnen we ze eerder aan.Ook zijn we ze nu aan het leren dat ze moeten stoppen voor de weg.

Femke