Op een mooie zondagmorgen . . .
Sloeftje,
Toen ik jou koos was dat hoofdzakelijk omdat je de rustigste was!
De eerste 5 weken dat je thuis was dachten we dat je geen staartje had, het kwispelde nooit ! ! Je kwam van een slordige kwekerij,
en toch miste je dat ! Maar vanaf dan kon je al eens buiten, en vond je het leuk die ouwe Rambo te ambeteren.
Elke dag vraag ik me af wie je nu bent en hoe je er nu uit ziet.
Ik weet het niet.
Ik dacht dat ik alles wist over je, maar na 4 jaar kan ik je niet kennen. Je was een koppig, vals keffertje. En toch was je zo belangrijk voor me ! ! ! Ik voel wat ik voel, maar niemand begreep me. Jij wel.
Op een of andere manier voelde ik dat jij me begreep, er was een band. Nu is er een lege plaats op mijn schoot, maar een overvolle in mijn hart ! ! Je bent aanwezig ! ! Ik hoef daarom niet naast je zerkje te zitten, jou zerkje heb ik een plaats in mijn hart gegeven, ver en diep, om je te omringen met mijn liefde.
Waarom jij, en op z'on onschuldige manier ?
Op een mooie zondagmorgen kwam ik de keuken binnen, en zag je 20m verder rustig, met je haren in de wind, in het zonnetje liggen, zoals je veel, en graag deed 's morgens.
Ik dacht om je te doen verschieten, maar ontdekte een koud en stijf lichaampje. Ik weet dat je erop rekende dat ik je zou helpen.
Maar ik was er niet voor jou. Was ik er geweest, kon je nu weer voor je mandje liggen in plaats van erin.
Kon je weer met je rug naar me zitten, in plaats van te kijken naar me !
Ooit heb ik je beloofd ALTIJD voor je hangertje te zorgen, wel, ik heb het steeds op zak ! !
Dat is het enige wat nog rest van mijn Sloef. Je had je naam ook niet gestolen, want je haar lag steeds in de war !
Kamde ik het, dan zat je met je pootje te krabben, om het weer naar je zin te leggen. Misschien leef je nu wel rond me ?
Misschien zit je nu naast me ?? Je was er goed in schijnheilig te doen, en onze Staf uit te dagen als hij gebonden was.
De vogeltjes leven nu waar ze willen, zij zijn de enige die blij zijn dat je weg bent. De buren ook waarschijnlijk...
Jij blijft bij me !
Je broertje, Rambo, was 2 weken eerder gestorven, van ouderdom.
De hele nacht had hij liggen huilen van de pijn en krampen en herkende hij zijn eigen baasje niet ! ! ! ! !
We dachten : "We zetten toch maar eten bij hem, je weet nooit ... "
Maar ook daar had je getoond hoe bezorgt je was; als we thuiskwamen was ons Rambootje zijn etensbak leeg en onze Sloef liep rond met een dikke buik ! Ik voelde het direct als je op m'n schoot kwam zitten.
Eerst dacht ik dat je last zou hebben van lintwormpjes, maar meteen vielen m'n ogen op de lege kom van Rambootje, we hadden de verklaring gevonden ! ! !
Je hebt een goed, maar kort leventje gehad: ook dankzij je karakter.
Je hebt altijd gedaan wat je wilde, nooit dingen waar je geen zin in had.
Ik hoop dat ' het hiernamaals ' bestaat, dan kan ik jou misschien nog tegenkomen; kweet zeker dat je me zou opzoeken ! ! ! ! !
Lieve Sloef, ik ben er wat laat mee, maar het spijt me dat ik die zondag, wanneer dat ene korreltje bleef steken, niet bij je was.
Dat je me riep, maar dat ik het niet hoorde.
Nu ga ik met een lege mand door naar de winkel, anders zat jij erin, met je voorpootjes op de rand van de mand, en ik maar trappen met die fiets.
hihi, die mooie momenten samen worden nu nog mooier in herinneringen !
De winkelier keek me altijd buiten, omwille van jou, maar geen HAAR op m'n hoofd die eraan dacht jou buiten aan een paal te binden ! ! ! ! ! !
Dit mag je weten : terwijl ik dit briefje naar jou schreef heb ik enkele traantjes moeten wegpinken.....
Kloeftje, Slaapwel, IK MIS JE ! ! ! ! ! ! ! !
ps. : Zorg goed voor ons Ramtje, en eet z'n eten niet op . . .
Vele kusjes en knufjes,
je baasje, Lynntje x x x x
|