Hondenverhalen

ik heb geen leven zonder jou

Toen ik 10 werd kreeg ik een lief klein hondje. ik noemden hem raja. toen telkens als ik terug van school kwam rende hij de hele kamer rond, en zo leuk was dat. hij was een klein bruin waakhondje, toen ie 2 jaar werd, was ik 12, kwam ik met een tasje en mijn moeder deed net alsof ze mijn tasje afpikte en liep dus en stukje weg, hij bromde en bromde, hij pakte het tasje af en bracht het weer naar mee. hij haalde de krant en als er iemand langskwam en ik was boven en hoorde niks liept ie gewoon naar boven en blafde, haalde me uit bed. hij was heel aardig tegen katten, wij hadden een kat miepje en hij was daar zo lief tegen en toen miepje zwanger werd mocht ze altijd op zijn kussentje liggen. maar op een dag had ik te horen gekregen dat hij heel ziek was. hij liep niet meer en je kon zo zijn botten tellen. hartstikke verschikkelijk zielig. we gaven hem aandacht en lekker te eten, maar hij was zo ziek dat er geen eens een medicijn was. ik ben niet heilig maar bidde elke avond dat hij mocht blijven leven. een poosje ging het goed. maar toen ik thuis was en over een week 13 werd dacht ik dat hij lach te slapen, maar hij bleef slapen wel twee dagen, ik wist al gelijk dat hij dood was. ik moest zo huilen. nu hebben we hem begraven. ik kom heel vaak bij zijn begraaf plek. ik wou dat hij er nog was. nu ben ik bijna 16 en ik vind het nog steeds erg. ik mis hem zo. nu heb ik een hondje dat precies het zelfde eruit ziet alleen zij is veel anders. en ik zal het heel lang erg vinden en verdrietig om blijven,

Laura