Hondenverhalen

Het goud wat ik vond, ben jij.
Door jou ben ik weer gaan leven.

Als pupje van 8 weken kwam jij voorgoed in mijn leven en bij mij wonen. Voordat jij werd geboren en ik je kon ophalen, is er heel wat aan vooraf gegaan.

Drie jaar voor jou geboorte kwam eerst Amigo, die later jou vader zou worden. Maar voor het zover was, moest Amigo eerst volwassen worden. Hij groeide op in een liefdevolle omgeving en werd een schitterende hond met een lief en fijn karakter.

Het is nooit de bedoeling geweest om Amigo uit te besteden als dekreu. Die fase had ik al eerder gehad met mijn vorige honden. Maar toen de fokker vroeg of ik een keer een show wilde lopen met Amigo “ jou vader” en ik dat voor een keer zou doen, kreeg ik al gauw de smaak weer te pakken. Resultaat was veelbelovend voor de toekomst. En zo werden weer bijna alle shows afgelopen. Met als resultaat dat Amigo bijna altijd in de prijzen viel.

Al gauw wilde ik er een pup bij hebben, en speelde met de gedachten over een nakomeling van Amigo. Diep in mijn hart is dat altijd al een wens geweest. Ik had het geluk dat Eric uit Frankrijk heel graag Amigo wilde gebruiken en daarna ging ik spannende tijden tegemoet. De dekking, de draagtijd van Fidji “jou moeder”. En dan de geboorte. Ik kon haast niet wachten.

Op 24 Augustus 1993 ben jij geboren en je moest nog 8 weken het nest delen met je andere broertjes en zusjes. Jij was 10 dagen toen ik je voor het eerst zag en ik wist toen al dat jij het zou worden en was meteen verknocht aan je. Ik heb nooit moeten kiezen, het ging allemaal vanzelf. Maar wat duurde het lang voordat die 8 weken voorbij waren. Ik kwam elke week naar je kijken en eindelijk mocht ik je dan meenemen.

Toen kwam jouw lange reis van Frankrijk naar Nederland. Maar het leek wel of het je niet interesseerde dat je daar wegging. Je ging met me mee alsof je vaker bij mij in de auto had gezeten. Op schoot bij mijn zusje en met je kleine puppy pootjes op het dashboard keek je de hele weg heel geďnteresseerd naar buiten. Je had er alle plezier in. Maar het probleem was dat jij officieel nog niet mee mocht. Jij moest drie maanden zijn voordat jij geďmporteerd mocht worden. Met alle foefjes die mijn zusje maar kon bedenken om je op de grond te krijgen toen wij bij de douane aankwamen bleef je eigenwijs en wilde toch steeds naar buiten blijven kijken. Gelukkig was de controle niet streng en wij konden doorrijden zonder dat ze iets hadden vernomen. Stel je voor, door jou eigenzinnigheid en een strenge controle had het wel eens anders af kunnen lopen.

Eenmaal thuis maakte je kennis met Amigo”jou vader” en die vond alles wel goed. Het leek wel of hij wist wat er allemaal ging gebeuren en had zich er misschien wel op voorbereid. Vanaf het moment dat je ons huis binnen bent gekomen nam jij de leiding over Amigo. Je ging over hem heen staan of je zeggen wilde, nu ben ik de baas hier. Ik dacht, wat moet dit worden. Zo ’n klein schepsel en zo’n groot zelfvertrouwen. Ja, want dat had je. En ik had vertrouwen in jou en dacht dat komt wel goed. En het kwam goed, jij groeide uit toen een levenslustige hond met een heel stabiel en trouw karakter en jullie konden heel goed met elkaar overweg. Onafscheidelijk en altijd samen. Jij, zo klein je was, zorgde je voor Amigo.

Je ging ook shows lopen en trad in de voetsporen van je vader. Zelfs nog beter. De hond van de toekomst werd er steeds gezegd. En ook jij kreeg nakomelingen. Een van je nakomelingen, “Lucero Shaded” kwam bijna dagelijks bij ons op bezoek. Ook de autoritten deelden jullie vaak gezamenlijk. Het was een feest jullie met z’n drietjes bezig te zien. Jullie waren drie generaties bij elkaar.

Elk jaar een taart op jullie verjaardag was heel gewoon.

Inmiddels was jij twee jaar en werd ziek.

Je had veel klachten wat betrekking had op de stofwisseling en uiteindelijk moest je milt verwijderd worden omdat die extreem groot was. Hoe dat is gekomen weten wij niet. We hebben wel vermoedens, maar geen bewijzen. Na de operatie ging ik je weer ophalen en dat beeld vergeet ik nooit meer. Wat zag je eruit, lieverd. Je kopje was gezwollen en je ogen puilden uit. Daar had ik geen goed gevoel over en nog zijn er vraagtekens wat er met jou op de operatietafel is gebeurd. Jij vocht en ik vocht mee en dacht dit komt wel goed. Jij knapte op, maar het was maar voor een korte tijd. Je bleef vrolijk en liet niet merken dat je ziek was. Maar het was het zichtbare dat mij weer waarschuwde om met je naar de arts terug gaan om je verder te laten onderzoeken. Je werd heel mager op je kopje, ondanks dat je goed at. De diagnose was polymyositis, een soort spierdystrofie. Het zat door je hele lichaam. Maar je kop en keel waren het ergste. Doordat de spierfunctie daar bijna was uitgeschakeld, kon je bijna je bek niet meer open krijgen en het deed ook vreselijk pijn als je wilde eten. Maar jij gaf het niet op. Doordat je weinig weerstand had omdat je net een zware operatie achter je had, gaven de artsen je weinig kans. Hooguit veertien dagen. Die dreun was onbarmhartig hard en dit had ik zeker niet verwacht en duizend donkere wolken hingen boven ons hoofd.

Soms verwijt ik het mijzelf dat ik je heb laten opereren. Ik denk steeds, als ik dat niet had laten doen, dan was die dystrofie er ook nooit gekomen. Dan had je ook die zware medicijnen niet hoeven gebruiken en waren je nieren ook niet kapot gegaan.

Maar jij bleef vechten en ik vocht weer net zo hard met je mee. Net zo goed als jij, accepteerde ik ook niet dat je leven nu al voorbij zou zijn. Je was nog maar 2 ˝ jaar en dat had jij zeker niet verdiend. Die weg was voor ons een zware tocht, maar wij bleven samen vechten en onze gids was ons eigen gevoel. Vaak heb ik gebeden en gevraagd: Geef ons nog een kans. En langzaam kwam jij er weer bovenop, maar werd nooit meer de oude. Met veel medicijnen en een regelmaat in je leven heb je nog 6 jaar langer mogen leven. Wat ben ik blij dat ik niet meegegaan ben in de beslissing van de arts.

Jij kon alleen niet meer met harde voorwerpen en balletjes spelen omdat je bek niet goed open kon. Ik ben toen pluche speelgoed beesten voor je gaan kopen en dat vond jij het einde. Je pluche Dodo vogel was je favoriet. En uiteindelijk na veel geduld kwam de functie in je bek weer terug en kon je ook je andere speelgoed weer oppakken. Je kon ook weer met je lievelingsballetje spelen, dat is je paarse piepballetje met groene stippen. Je bent zelfs nog een paar keer mee naar Spanje geweest, samen met Amigo en daar hebben wij nog eindeloos plezier met elkaar gehad.

Door jou ben ik weer gaan leven. Jij gaf mij steeds weer de kracht, want alles heb je mij gegeven. Jij geloofde in mij en was mijn lach en mijn traan.

Maar weer op weg naar het geluk gingen er toch weer dingen stuk Want de laatste jaren ging je toch weer wat achteruit. Je nieren werden wat slechter, maar het was niet verontrustend. Met een dieet zou het wel goed komen. Ik vertelde je dat ik je er altijd nog bovenop heb kunnen krijgen, dus deze keer zou het zeker ook weer lukken. Maar het lukte niet, hoe hard wij er ook allebei voor gevochten hebben. Je eetlust verdween en je werd wat slomer. En dat werd steeds erger. Uiteindelijk was er nog 1 optie en dat was de nierspoeling. Dat hebben wij nog samen gedaan. Een dag in de kliniek en nog drie dagen thuis, maar het hielp niet meer. Je nieren waren totaal uitgeschakeld. Het was een wonder dat je toen nog leefde. Volgens de artsen zou een ander dier al gestorven zijn. Maar jij bleef knokken.

Kerel, wat was jij sterk, ongelofelijk.

Twee dagen later moest ik je laten gaan, want het zou niet eerlijk geweest zijn om je langer bij me te houden, hoe graag ik dat ook gewild zou hebben. Ik heb vaak geroepen, kijk mij nog eens aan, ik wil niet dat je mij verlaat. Je bent er tot het allerlaatst bij geweest en ik ben blij dat ik goed afscheid van jou heb kunnen nemen.

Ik heb mij vaak leeg gevoeld, totdat jij in mijn leven kwam en die leegte wist op te vullen, maar wat ik nu voel is niet te beschrijven. Met het gevoel van aangeschoten wild en aangeslagen door de felle pijn blijf ik verdoofd achter. Mijn hart is weer gebroken na jaren van geluk.

Diep in mijn hart wist ik dat jij nooit zo oud zou worden, maar elk jaar dat weer voorbij was en jij er nog steeds was heb ik gekoesterd. Ik heb altijd gedacht dat jij uiteindelijk aan de dystrofie zou overlijden, maar het waren de nieren die het af lieten weten.

Jij hebt in jou leven van mij geleerd, maar ik nog veel meer van jou. Alles heb je mij gegeven en mijn wereld draaide om jou. Het leek wel of wij elkaar al kende uit een vorig leven. Wij hebben nooit aan elkaar hoeven wennen. Wij kende elkaar al, dat weet ik zeker en zo dacht jij er ook over. Ik kon lezen en schrijven met je. De wekker hoefde ik nooit te zetten, want dat was jij. Als het etenstijd was kwam jij mij halen. Als je een pilletje moest hebben liet jij dat ook even weten. Ik kon nooit iets vergeten, want jij was mijn boodschappenbriefje. Ik vond het zelfs wonderlijk wat jij allemaal begreep. Wij begrepen elkaar zonder dat er iets gezegd werd. Ik hoefde je nog maar aan te kijken en jij wist precies wat ik bedoelde of ging doen. En als ik tegen je praatte, dan praatte jij terug in de vorm van bepaalde houdingen of ging iets van je speelgoed pakken en aan de hand van het bepaalde speeltje wist ik weer wat jij bedoelde. Jij leek af en toe wel op een compleet ingeprogrameerde robot met een stel hersens wat 30 mensen nog niet bij elkaar hebben. Bovendien ben ik door jou weer gaan leven omdat jij mij heb laten zien dat als je vecht, het verder schopt dan het bijltje erbij neer te leggen. Ik heb van jou erg veel geleerd.

Altijd hield jij mij in de gaten. Jij genoot van mij en ik van jou. Het Bos, het Strand, de plekjes waar jij zo gelukkig was. En als ik samen met jou was, veranderde regen in zonneschijn. Met jou in mijn leven kon ik elke tegenslag aan. Jij was het die mijn hart weer blij maakte en jij maakte mijn dagen weer goed.

Als ik nu weer opnieuw zou moeten kiezen, dan zou ik het zo weer overdoen. Niets is mij te veel geweest om deze zorg aan jou te geven. Want ondanks alles voelde ik bij jou geborgenheid en verdween de eenzaamheid.

Vaak blader ik door je foto album. Herinneringen vliegen dan voorbij. En het allermooiste ben jij. De fantasie die wij samen hadden zal nooit voorbij gaan. Ook in dromenland zijn wij nog bij elkaar. Ik zie vaak sterren aan de hemel staan en van al die sterren die stralen, straalt er ook een voor jou.

Aan het einde van mijn taak hier op aarde weet ik zeker dat wij samen met die mooie reis verder zullen gaan. Want ik wil voor altijd bij je zijn. Een keer in mijn leven ben ik gelukkig geweest en dat was met jou. Raices, bedankt voor alles wat je mij hebt gegeven. Jij was er gewoon....altijd. Bedankt Raices voor al die mooie jaren. Jij bent voor altijd in mijn hart.

Het goud wat ik toen heb gevonden, dat was JIJ. Want door jou was ik weer gaan leven.

Ik heb veel honden gehad, maar Raices was wel heel bijzonder. Als er dan iets met zo' n hond gebeurt waar je zo aan bent verknocht dan sterft er ook een deel van je lichaam en ziel, omdat wij zo met elkaar vergroeit zijn, want ik voel dat nog steeds zo. Ja, ik ben Raices en Raices is Anneke. Ik keek zelfs tegen hem op en dat begreep ik soms niet eens.

Nu ik hier op terug kijk zijn er een aantal dingen, die mij opvallen. Raices is op 27 februari 2002 overleden, maar precies 6 jaar geleden, op 27 februari 1996 is Raices geopereerd. Daarbij komt ook nog dat op de dag dat Raices is overgegaan, ik 7 uur later dat mooie blauwe licht heb gezien. Dat was om half twaalf s’avonds. Toen ik Raices ophaalde uit de kliniek nadat hij was geopereerd was ook om half twaalf s'avonds. En tijdens het toedienen van de narcose en het ontwaken zat ook 7 uur tussen.

De dag van het overgaan was het ook nog eens volle maan. En dan nog dat ik een paar dagen voordat Raices heenging tegen mijn vriendin vertelde dat Raices op 27 februari zou overlijden. En dat is dus ook gebeurd. Dit alles tezamen kan toch geen toeval zijn?

Veel mensen zullen het met mij eens zijn dat alle mooie dingen in het leven maar van korte duur zijn en dat het op een dag voorbij zal zijn. Dus koester het zoveel mogelijk. Er zijn veel wegen, maar een is de goede. Probeer de goede te nemen, want je kunt niet terug. Wat ik hiermee duidelijk wil maken is, ga op je eigen gevoel af. Het enige tevreden gevoel wat er bij mij nog over is, is dat ik al die jaren toch mijn eigen gevoel heb gevolgd en alles voor Raices heb gedaan wat er mogelijk is geweest.

Ik ben dankbaar dat ik dat heb gedaan, anders had Raices 6 jaar geleden al niet meer in leven geweest.

Anneke Ekkebus