Een verhaal van een fokker
Ik ben nu al een tijdje de vijftig gepasseerd en er werd me al eens meer gevraagd hoe het komt dat ik nu precies Dalmaten ben gaan fokken.
Wel, ik heb de dalmaat zeker niet leren kennen door die Disney verhalen of films hoor. Het begon, denk ik, al bij mijn vader die ook een groot
hondenliefhebber was. We hebben nooit zonder honden geleefd. Eigenlijk ben ik mijn hele leven al een lid van de één of andere " roedel "
geweest. Ik herinner nog als gisteren al die trouwe honden die met me speelden, maar ook verdrietig waren wanneer ik dat was.
Wanneer in getrouwd was begon ik te denken aan honden fokken, maar vanwege mijn job, kinderen, plaatsgebrek en zomeer, is het er nooit van
gekomen. Op zekere dag hebben wij een dalmaat geadopteerd van een vriend. Het was liefde op het eerste zicht. We sloten ons aan bij de "
B.C.D.H." beter gekend als de Belgische Club voor Dalmatische Honden.
Via de club hebben we enorm veel geleerd over de houding en het karakter van de dalmaat. Er zijn niet zoveel boeken en informatie te vinden
over dit ras. Onze beste leermeester was onze eigen " Secret Ultra" ( haar roepnaam is Sheila). Door haar weet ik dat al die negatieve dingen
en anti-reclame die er gemaakt is na de beruchte films over dalmaten, niets dan leugens zijn. Een dalmaat is geen koppige, nerveuze, eigenzinnige
hond die je niets of moeilijk iets kunt aanleren. In tegendeel, het is een heel verstandige, lieve, aanhankelijke, trouwe en kalme hond. Voor mij
is dit gewoon het allerliefste en mooiste hondenras ter wereld. Het is een zeer moeilijk ras om mee te fokken, er kan zoveel mis gaan en een
dalmaat kan met vele fouten geboren worden. Met fouten bedoel ik meer de schoonheidsfoutjes zoals bv: één blauw oogje of misschien wel twee,
een kopvlek is een grove fout net als doofheid, of een tricolor(drie kleuren), of misschien zijn de bruine vlekken wel te licht van kleur(moet
lever kleur zijn), een schaargebit mag niet, en zo zijn er meerdere dingen die een dalmaat juist wel of zeker niet mag hebben. Dit alles vormt
echt een uitdaging en tegelijk een groot vraagteken als je gaat fokken met dit ras. Juist daarom heb ik besloten met dalmaten te gaan werken.
Met de fokregels van de club, waar de clubfokkers zich aan dienen te houden, trachten we de rasstandaard te behouden en te verbeteren. Zeker
wat het gehoorprobleem betreft doet men een grote inspanning. Zo mag je bv: enkel teven en reuen gebruiken die bilateraal (tweezijdig) horend zijn.
Na enige jaren ervaring krijg je de microbe nog meer te pakken. Mensen vragen wanneer een volgend nest gepland is, laten zich opschrijven als kandidaat
koper, ook via de puppy bemiddeling uit de club krijg je adressen doorgespeeld van mensen op zoek naar een fokker of nest. Je ziet, iedereen leeft mee
en is geinterresseerd. Pas als er genoeg kandidaten zijn besluiten wij, als de teef er klaar voor is, een dekreu te laten komen. Foto's van de dek
worden geplaatst op het internet zodat iedereen alles van A tot Z in hun fotoalbum kan bijhouden. Nu nog 63 dagen wachten.
Weken gaan voorbij, daar wij een bruine teef en een zwarte reu gebruikt hebben zitten we met meerdere vragen. Zal alles goed verlopen? Hoeveel pups
zal ze werpen? Hoeveel reutjes en teven? Hoeveel bruine of zwarte gespikkelde? Enz.
De meeste kandidaat kopers zijn al eens een tas koffie of pintje komen drinken om kennis te maken met ons en de moeder van hun toekomstige pup.
Maar ook natuurlijk om eens te kijken hoe het er hier eigenlijk aan toe gaat. Bij ons werpt de hond niet in de huiskamer, daarvoor heeft hij een
speciaal werphok, waar ze de drie laatste weken van haar zwangerschap eet en slaapt . Ik ben van mening dat ook een hond, op het moment van werpen,
het liefst met rust gelaten wordt.
Het is de vooravond van de geplande datum. De spanning stijgt, Sheila wordt onrustig, loopt heen en weer, gaat op alle plaatsen liggen in huis.
Ze vraagt of ze niet naar haar vertrouwde plekje mag in haar werphok, waar ze al een nestje heeft klaargemaakt de vorige drie weken. Ik zet alles
klaar en ga bij haar in het hok de wacht houden. Ik heb het gevoel alsof ze blij is dat ik bij haar ben. Na ongeveer een uurtje wordt de eerste
pup geboren: het verloopt naar wens en heb alles op digitale foto staan. Als alles proper is en Sheila de pup dicht tegen haar heeft liggen meldt
de tweede zich al aan. Zo gaat het maar door tot er zeven geboren zijn. Ik vraag me af of het nu voorbij is. Tussen de eerste en de laatste worp
zijn er veertien uren verstreken. Sheila is moe, kijkt me aan alsof ze iets wil zeggen, begint weer sneller te ademen, het is net of er nog pups
gaan komen. Ik heb medelijden met haar, het gaat niet meer, ik praat met Sheila om haar wat te kalmeren, ze verkrampt en duwt haar andere pups
een beetje onvoorzichtig opzij, ik moet opletten dat ze geen enkel jong kwetst. Gelukkig heb ik haar werpnest voorzien van een plankje ongeveer
tien centimeter van de bodem waar de kleintjes onder kunnen. Ik ken haar blik en weet dat ze nu vraagt haar te helpen, zachtjes masseer ik haar
buik en rug, ze kreunt en…. Ja, daar is er weer één…en nog één!! Maar ze is uitgeblust, reageert niet meer, heft haar hoofd op, kijkt afwisselend
naar haar twee pasgeboren pups en dan weer naar mij. Ik weet wat je bedoelt mijn dappere schat. Ik verwijder het vliesje dat rond de pup zit, knip
de navelstreng door en maak ze proper met een beetje lauw water. Er is iets mis, die ene pup heeft nog geen geluid gegeven en ademt niet?? Mond op
mond beademing brengt hem weer tot leven. Alle pups liggen nu op mekaar en tegen moeder haar buik.
De bevalling is voorbij, de strijd is gestreden. Sheila is doodmoe, maar het is net of ze naar me lacht, ze weet hoe trots ik op haar ben. We zijn
nu zestien uur samen. Ik besluit nog wat bij haar te blijven en val in slaap. Mijn vrouw is de eerste bezoeker en maakt ons wakker. Al de pups liggen
vredig te zogen, wat is dit een mooi zicht: negen kleine, witte Dalmaten.
De dierenarts heeft allen onderzocht en bevestigt dat iedereen in perfecte gezondheid is. Nu nog een veertiental dagen wachten voor we weten
hoeveel bruine of zwart gespikkelde puppy's we hebben. Al na vier weken geef ik een beetje bijvoeding. Uren en uren verblijf ik bij de nieuwe
familie, speel en rol ik in de houtkrullen samen met de kleintjes en de moeder, neem ze mee met de auto, ga een wandeling maken aan de leiband,
probeer ze zindelijk te maken enz. Ik plaats bijna dagelijks foto's op mijn website zodat de mensen het helemaal kunnen volgen. De kandidaat
kopers komen kijken en worden meteen verliefd op de kleintjes: de één houdt van veel, de andere van minder spikkels. Wanneer de puppy's zes
weken oud zijn, maken ze hun eerste lange reis, we gaan naar de kliniek voor het doofheidsonderzoek. Ook hier is er geen enkel probleem,
iedereen hoort zelfs langs beide zijden. Dit noemt men "Bilateraal horend"
De keuze wordt gemaakt maar de pups mogen de moeder pas verlaten als ze acht weken oud zijn.
Het is net een droom als ik trots door de weide loop met de ganse kroost, de moeder op kop en honderd spikkels er achteraan.
Het eerste gezin komt een pup halen, wat een blijde kennismaking. We geven de nodige documenten,wat informatie, voeding en handige tips mee.
We wuiven ze uit , Sheila blaft haar jong een paar keer na als vaarwel en loopt terug naar haar overige pups.
Ze lijkt niet verdrietig maar het is alsof ze weet dat het verder goed zal gaan met haar jong. Ik zelf heb moeite om geen traan weg te pinken.
Pas als alle puppy's bij hun nieuwe familie wonen hebben we zoiets van; "dat hebben we nu eens goed afgewerkt "………………." daar mogen we nu eens
trots op zijn",
Een paar weken later is Sheila weer de oude en kan ze terug ravotten in de weide als voorheen.
Misschien, als we nog eens genoeg mensen hebben die het goed voor hebben met ons Dalmaten ras, zullen Sheila en ik er eens over na denken nog
eens een nestje te plannen.
Begrijp je nu hoe het komt, dat ik nu precies dalmaten ben gaan fokken?
Marcel en Sheila
|