Hondenverhalen

Dag Lieve Larissa,

We hebben je gekregen als een bolletje wol van ongeveer zeven weken. Als een warme sjaal lag je om mijn nek toen we jou mee naar huis namen. Zindelijkheid was geen probleem. Binnen een week was je helemaal zindelijk. Onze dochter Ruthmila was bijna één jaar oud. En dat was jammer genoeg net te jong, want een half jaar later heeft ze een steen naar jouw gegooid en nog raak ook. Dit ben je nooit vergeten en je was het liefst uit de buurt van Ruthmila.

In maart 1998 kreeg je twee puppy's. Olke en Olaf. Olke hielden we zelf. Olaf ging naar Hellendoorn. Het ging nu ook wat beter tussen Ruthmila en jouw. Totdat in februari 1999 Wendel werd geboren, toen werd het jouw teveel. We hebben het nog een poos geprobeerd om je te houden, maar je wou niet eens meer bij ons liggen. Als de kinderen beneden waren zat je het liefst in de gang. Uit pure ellende hebben we iemand van de vereniging opgebeld dat het zo niet lager kon.

Die mevrouw had een adres voor ons. Met pijn in ons hart en flink veel gehuil hebben we toegestemd om je weg te doen. In het begin moest je wennen bij je nieuwe baas, maar op het laatst waren jullie twee handen op een buik. Waar je baas was, was jij ook. Tot 30 december 2000, jij ging samen met je baas uit wandelen. En je baas werd even afgeleid. Je kwam onder een auto en was in een keer weg. Je nieuwe baas heeft je begraven in zijn tuin.

Nog maar vijf en een half jaar oud en nu ben je er ineens niet meer. We missen je heel erg. We hebben twee keer afscheid van je genomen. Alleen was de tweede keer tevens de laatste keer. We missen je Larissa. We zullen je nooit vergeten.

Joke Overbeek