Waarom zijn mijn baasjes mij vergeten.. heb ik dit verdiend?? NEE!
Dit is mijn verhaal, ik ben pukkie en ik was nog maar 7 weken oud toen ik bij jullie kwam wonen. in het begin ging alles prima, ik vond het heel gezellig om bij jullie in bed te liggen, naast het baasje op de bank, samen met het baasje en vrouwtje naar het bos, waar ik lekker kon rennen en spelen met een balletje..
later kwam er nog een hondenvriendinnetje bij, doesjka, een leuk wit bolletje wol, en we konden het heel goed samen vinden en we werden onafscheidelijk.
Ook met haar ging ik graag samen spelen en rennen in het bos, en als het heel erg mooi weer was gingen we zwemmen in het meer..
natuurlijk mochten we ook mee op vakantie in de auto naar spanje, dat hebben we een paar jaar achter elkaar gedaan en dat was heerlijk. elke dag zwemmen in de zee, elke dag rennen met het baasje en vrouwtje gaf ons dan iets lekkers als we terugkwamen.
Maar nadat we weer naar huis waren gegaan, hoorden we steeds hetzelfde vreemde woord, 'vliegtuig', wij wisten natuurlijk niet wat dat woord te betekenen had, dus we moesten afwachten.
Op een mooie dag, een tijdje later, gingen doesjka en ik mee met het baasje, we wisten niet waarheen, op een gegeven moment komen we bij een bos aan, maar hee, dat is leuk, dat is weer een ander bos waar we normaal altijd kwamen.. dus dat was spannend zeg.
Maar het baasje had dit keer niet alleen onze eigen riemen bij zich, maar ook 2 stukken lang touw. wat moet hij daar nou mee, vroeg ik me af..
nadat we een stukje gelopen hadden, riep het baasje ons bij zich en deed onze riemen af, en we kregen dat stuk touw om onze nek gebonden. en toen deed het baasje iets heel raars, hij liep weg. wij dachten dat hij wel gauw terug zou komen dus wij gingen liggen.. en wachten op het baasje.
en dat wachten dat doen we nu nog steeds, we hebben geen water en geen eten, en we zijn heeeel mager. doesjka ligt al een hele tijd naast me en ze voelt zo raar koud aan. ik vind het nu niet leuk meer, ik voel dat ik slap begin te worden.. mijn pootjes konden me al niet meer dragen... ik voel mijn oogjes dichtvallen.. waarom heb ik dit verdient.. dacht ik.. voordat ik in een diepe zwarte duisterins val...
dit is verzonnen... maar de realiteit is helaas zo.
Danielle de Rue
|