Hondenverhalen

Moos, een lieve asielhond

Het begon allemaal toen we naar het asiel gingen in de hoop dat daar misschien een leuk hondje voor ons bijzat. We gingen dus kijken bij de hokken en daar zit een heel leuk hondje van 6 maanden oud. We vonden hem heel lief,dus mijn moeder ging kijken of hij nog niet al weg zou zijn maar dat was wel zo hij zou morgen al opgehaald worden door iemand anders. Dat was heel jammer want we zagen geen leuke hond meer dus we gingen dus weer weg tenminste mijn vader wou weg maar mijn moeder zat nog te kletsen met een van de vrijwilligers. Ik moest van mijn vader mijn moeder gaan roepen. Ik ging naar mijn moeder toe en vroeg of ze wou komen maar ze zei dat er nog een hond was die we mochten zien dus ik ging met mijn moeder mee naar die hond. Het bleek een Engelse cocker van vier maanden te zijn. Hij zat nog in quarantaine want hij had al zijn prikken nog niet gehad. Het was een schatje. Het leek ons wel wat dus ik ging mijn vader en mijn broer roepen. Toen we er allemaal waren vertelde de mevrouw van het asiel dat hij Moos heette en dat hij weg was gedaan omdat de mensen die hem weg hadden gedaan nog een hond hadden en dat ging niet goed samen. Ze vertelde ook dat hij goed was met kinderen. We mochten ook even in het hok van Moos en dat was heel leuk hij had mijn gezicht ook 2x gelikt en hij ging ook bij mij op schoot zitten en ik,mijn broer en mijn moeder waren al helemaal verkocht maar mijn vader die had nog zijn twijfels. Maar eigenlijk vond mijn vader hem ook leuk dus we namen hem! Het was natuurlijk allemaal fantastisch we hadden een hond. Jammer genoeg had hij een goeie en een slechte kant. En de slechte kant werd steeds erger. Hij wou ook de baas zijn over iedereen dus hij ging steeds meer grommen. En uiteindelijk moesten we hem toch weer terug brengen maar nu staat er op het formulier dat je hem alleen mag nemen als je kinderen boven de 16 hebt.

Moos ik hoop dat je nu gelukkig bent en dat je je niet meer met macht bezig hoeft te houden

Cherine Botros