Lousã, ons Portugees zwervertje
Zoals bijna elk jaar gingen mijn vriend en ik op vakantie naar Portugal. Mijn schoonouders en twee zwagertjes waren er ook, dus dubbel zoveel pret.
Toen we op een avond in een restaurant aan het eten waren zeiden mijn zwagertjes dat ze een hond of kat langs de weg hadden zien zitten op de weg naar het restaurantje in Lousã. Ik wilde al heel lang vurig een hond, maar mijn vriend niet. Dus zaten we met z'n allen mijn vriend een beetje te pesten:"Ahhh, dat is toch zielig, laten we hem gaan halen!!!" en "Dat is toch leuk een hondje, please!!!!" maar mijn vriend verblikte of verbloosde niet en zei telkens weer dat hij nu nog geen hond wilde.
Toen we klaar waren met eten gingen we weer terug naar het dorpje waar we verbleven, maar we moesten ook langs die bewuste weg waar dat hondje zou zitten.
Het was stikke donker en plotseling zien we in het licht van de koplampen een zwart frummeltje op de weg zitten en die schiet zo de berm in!!!! Ik gil meteen:"Dat is dat hondje!!!Stop, stop de auto!!". Mijn vriend stopt de auto en ook mijn schoonouders(die achter ons aan reden) stoppen. Ik vlieg die auto uit en mijn zwagertje volgt, die wist namelijk waar de hond zich ongeveer verstopt had. In de berm ligt een omgekeerde ouderwetse wasbak en mijn zwagertje gooit die met een ruk omhoog en daar lag ze dan......een heel zielig, klein zwart hoopje ellende. Mijn zwagertje tilt haar op en geeft haar aan mij (of eiste ik haar nu op?). Dit was duidelijk nog een puppie, en het erge was ze had nog een touwtje om haar nekje ook. Met de pup in mijn armen loop ik naar onze auto waar mijn vriend inmiddels naast was gaan staan, hij kijkt naar me en zegt:"Neem maar mee".
Bij het dorpje en het huis aangekomen kan iedereen haar eens goed bekijken, ze was hartstikke smerig en zat onder de teken en vlooien, maar ja om haar nu meteen dezelfde avond in bad te stoppen was ook teveel van het goeie want ze trilde helemaal en eenmaal op de grond kroop ze meteen onder de bank waar ze vervolgens niet meer onderuit wilde. Nou, dan maar eerst naar bed en dan zien we morgen wel weer verder.
Snachts begint ze heel hard te piepen, ik eruit om te kijken wat er is, staat ze bij de voordeur, misschien moet ze wel plassen. Deur open en ... jawel, ze had hoge nood na het plasje kwam ze meteen weer naar binnen en wilde ze tot mijn verbazing aangehaald worden. Ondanks dat ze onder de vlooien zat heb ik haar toch maar even flink geaaid (knuffelen moest even wachten tot ze vlo en teek vrij was).
De volgende ochtend hebben we haar in bad gedaan en flink gewassen, ze was nu lekker schoon en vlo en teek vrij!!! Nu moesten we ook nog een naam voor haar verzinnen, toch wel moeilijk, maar ik had voor mezelf al besloten dat dat Lousã zou worden, naar het stadje waar we haar vonden. Het dorpje waar we zaten lag ver van de beschaafde wereld, geen dierenarts te bekennen. We kregen een tip dat een apotheek in de buurt ook honden spullen verkocht en we zijn daar toen maar naar toe gegaan. Daar werden we heel goed geholpen en zodoende konden we haar in ieder geval al wel ontwormen, maar ineneten niet. Dit moest dan maar wachten totdat we naar huis gingen en dat was al binnen een paar dagen.
In die paar dagen bleek al wel dat het een lief beestje was waar geen kwaad in zat. Wat ons al wel opviel was dat ze nog zo klein was, ze had al wel behoorlijke poten maar het was nog echt een bolletje, haar tandjes waren ook nog zo klein en leken nog maar net doorgekomen.
Vrijdagochtend vertrokken we met de auto uit Portugal richting huis, nog wel in spanning want je mag niet zomaar dieren in en uitvoeren zeker niet als ze geen inentingen hebben gehad. Gelukkig verliep alles goed, zij was ook heel rustig in de auto en zaterdagmiddag kwamen we thuis aan, we zijn dezelfde middag nog naar de dierenarts gegaan. Deze stond helemaal perplex, want wat bleek ze was misschien net 4 weekjes oud!!!! Hij heeft haar helemaal onderzocht en heeft haar de nodige inentingen gegeven. Hij waarschuwde ons wel dat het een hondje kon zijn uit een reeks van doorgefokte zwerfhonden. In het gebied waar wij haar vonden word er niet zo nauw gekeken naar het welzijn van deze honden, teefjes worden al vrij snel na de geboorte op straat gezet want die brengen alleen jongen voort, reutjes moeten zich bewijzen als waakhond, doen ze dit niet goed dan worden ook zij op straat gezet. Al met al zijn daar een hoop zwerfhonden, logisch dat het er dan vanzelf meer worden en zodoende hoop teefjes al voor het eerste jaar jongen krijgen en ga zo maar door. Hij bedoelde hiermee te zeggen dat ze een zwak gestel kon hebben en dat we daar wel rekening mee moesten houden.
Lousã groeide als kool, zo ook haar oren die waren zeer groot wat helemaal niet paste bij haar kleine hoofd, ze groeide uit tot een middel grote hond die met iedereen vriendjes wilde zijn. Ze deed nooit geen vlieg kwaad. Was wel hyperactief en ozo aanhankelijk, ze haalde haar genot echt uit een stevig potje knuffelen. Ze likte om de haverklap je handen. Bij andere honden was ze wel zeer onderdanig, maar als ze die hond een beetje beter kon dan speelde ze met hem alsof ze daar nooit de kans voor kreeg.
De dierenarts kreeg gelijk want Lousã is een paar keer door haar rug gegaan en haar pootje was ook al een keer uit de kom geschoten. Ze had gewoon een wat zwakker beendergestel. Dit mocht voor Lousã de pret niet drukken en ze ging gewoon onvermoeid door met spelen en ravotten.
Lousã ging ook gewoon mee op vakantie naar Portugal, wij vonden het wel grappig om haar elk jaar mee te nemen naar haar "geboorteland", uiteraard wist zij dit niet meer maar ze genoot met volle teugen van die vakanties, ze had meer vrijheid, mocht nog vaker mee met ons en ze kreeg natuurlijk volop aandacht van de bewoners die haar natuurlijk ook mee hebben gemaakt als 4 weken oude pup.,
Zo ging ze ook dit jaar weer mee op vakantie, verleden jaar waren we niet gegaan omdat ik toen hoogzwanger was, dus dit jaar was het dubbel pret want we gingen eindelijk weer op vakantie en ons 9 maanden oude zoon ging ook mee. Die twee waren helemaal weg van elkaar en waar het kind was, was Lousã. Kind kon alles met haar doen, nu kan een kind van 9 maanden nog niet veel maar hij kon haar al wel stevig beet pakken en op zijn manier (hardhandig) knuffelen met haar, zij liet dit allemal toe en hij kreeg dan nog een lik na van haar ook. Drie weken lang had ze weer de tijd van haar leven.
De dag voor dat we weer naar huis gingen hadden we de auto ingepakt en zij merkte dat er iets ging gebeuren en bleef trouw de hele dag bij de auto liggen, want stel je eens voor dat de baasjes weggingen zonder haar!!!! 's Avonds moest ze overgeven, maar dit deed ze weleens vaker dus dachten we er niet veel van. Ze zal wel zenuwen hebben voor de terugreis dachten we nog. Toen we dus de volgende ochtend vertrokken hadden we niet gedacht dat het zo rampzalig zou zijn. Ze heeft de hele dag namelijk overgegeven ze kon op een gegeven moment ook geen water binnen houden. Nog dachten we niet dat ze in levensgevaar was. Wij dachten dat ze een zware buikgriep had en we hadden ons voorgenomen om de volgende dag, als we in nederland weer aankwamen, meteen naar de dierenarts te gaan. Diezelfde avond hebben we haar in het BB-Hotel lauwe thee gegeven want dat doen we zelf ook als onze maag van slag is. Dit bleef wel langer binnen maar kwam er op een gegeven moment ook weer uit. We hebben toen besloten om maar wat te gaan slapen. Snachts kwam ze nog even zeuren of ze nog even bij me mocht liggen en dat heb ik (achteraf gelukkig) ook gedaan, we hebben even gekroeld en toen ben ik in slaap gevallen. Om 1:30 word ik wakker van een ontiegelijke stank, voorzichtig doe ik het licht aan en zie dat ze in een hoekje heeft gepoept (diarree) met allemaal bloed er doorheen! Zij zat ernaast met een hele schuldige blik naar me te kijken, meteen schiet ik in paniek en ik maak mijn vriend wakker, die ziet dit en ook hij raakt in paniek en zegt dat we meteen de auto weer moeten inladen om zo snel mogelijk naar Nederland te gaan. Nu moet je je wel voorstellen dat we in een onbemand hotel zaten aan de rand van de tol weg in Bordeaux. We wisten niet waar daar een dierenarts zat en we konden het ook niet vragen want er was niemand! En we waren in paniek en dan wil je naar huis, zo snel mogelijk...... Kind viel gelukkig meteen weer in slaap in de auto en die heeft de hele reis slapend door gebracht dus dat was een zorg minder.
Om 5:00 zijn we nog gestopt en hebben haar water gegeven en wonder boven wonder hield ze het dit keer wel binnen. Om 7:00 zijn we weer gestopt en heeft ze nog een keer water gekregen en ook dit hield ze weer binnen. Wij maakte er nog grapjes over:"Zal je net zien, gaan we in paniek weg is ze weer beter". Toen we net voorbij Parijs waren begon ze weer wat te hijgen en weer glans te krijgen. D'r ogen stonden weer helder, haar vacht begon weer te glimmen, we dachten nu helemaal dat ze weer in orde was. Ik nam het stuur over van mijn vriend en Lousã legde haar hoofd op mijn schouders, kreeg een grote lik en toen deed ze bij mijn vriend hetzelfde, zelfs onze zoon kreeg nog een lik van haar. Ze is toen op de achterbank gaan liggen en ik weet nog dat ik tegen mijn vriend zei dat dat goed was omdat ze waarschijnlijk ook helemaal uitgeput was en nu misschien nog even lekker kon gaan slapen, we gaven haar een aai en zeiden tegen haar dat ze maar lekker moest gaan slapen en dat als we thuis waren we toch even naar de dierenarts met haar zouden gaan.
Een half uur later vraag ik aan mijn vriend of hij even naar haar wilt kijken, hoe het met haar gaat. Hij probeert haar wakker te maken maar dit lukt niet, hij begrijpt wat er aan de hand is en zegt tegen mij dat ik de auto maar even moet stoppen. Ik weet meteen wat er aan de hand is en begin natuurlijk meteen te huilen. Nog steeds schieten de tranen in mijn ogen als ik er aan denk....... Mijn vriend is toen in 2 uur tijd naar huis gereden, de hele tijd hebben we zitten huilen als kleine kinderen, ik kon het gewoon niet geloven!!! Ze was pas drie! Ze moest nog zoveel meemaken, ze kon nog niet dood zijn. Ze moest onze zoon nog zien opgroeien, ze moest eventuele andere kinderen nog geboren zien worden, ze moest nog stiekem frikandelen eten bij mijn moeder, ze moest nog kuilen graven in onze nieuwe tuin, ze moest nog een paar keer stiekem op bed kruipen, ze moest nog mee naar het strand met vrienden van ons......ze is gewoon veelste vroeg overleden.
Toen we er waren hebben we de dierenambulance gebeld en die hebben haar opgehaald, wat ik heel mooi vond en ook heel blij om ben, is dat de ambulance personeel ons ook nog de tijd gaf om even rustig afscheid van haar te nemen. Zij vroegen nog wel aan ons of we wilde weten waar ze aan is gestorven, maar dat wilde we niet. In onze ogen had ze al genoeg geleden en was het nu tijd om te rusten, het enige wat we haar nog konden bieden.
Mijn lieve, lieve Lousã, ik mis je zo erg!!! Je hebt geen idee hoe erg, het doet gewoon pijn. Ik zal je nooit vergeten onze kleine zwerver. Je hebt ons zoveel vreugde geschonken in die korte tijd dat je bij ons was.
Liefs Mirjam.
Mirjam Oosterbaan: oosterbaanmirjam@hotmail.com
|