Evita, “De grote verandering in mijn leven”
 Uit dankbaarheid en als uiting van blijdschap wil ik met dit schrijven aan iedereen meedelen wat het betekent om een hulphond te mogen bezitten. Het leven van die persoon verandert van de ene op de andere dag, ik kan het weten! Het brengt weer licht in de duisternis. Je ziet de zon weer schijnen en je durft ook weer meer onder de mensen te komen, omdat de aandacht nu op je hulphond gericht is.
Het is iets wat van jezelf is, iemand waarvoor je moet zorgen, waarvoor je verantwoording moet geven en die tegelijkertijd ook voor jou zorgt, jouw leven zelfstandiger maakt. Iemand waarvan je heel veel vriendschap, liefde en een veilig gevoel terug krijgt!
Dit alles kan dankzij “Dyadis” een Belgische vereniging ter toewijzing van hulphonden aan mindervalide vzw. Dyadis is een Grieks woord wat betekent twee in getal, de gehandicapte en zijn hulphond. Een onafscheidelijk koppel!
Na een verblijf van ruim 3 maanden in het revalidatiecentrum van Pellenberg voor mijn zeldzame aangeboren spierziekte die de laatste jaren nogal fel toegenomen was en waardoor ik in een elektrische rolstoel terechtkwam, durfde ik bijna niet meer onder de mensen te komen. Het was de moeilijkste periode van mijn leven! Dankzij hen kreeg ik op een dag een uitnodiging om naar een demonstratie van hulphonden te gaan kijken en mij eventueel kandidaat te stellen. Samen met mijn zus ging ik er naar toe. We konden onze ogen niet geloven van wat wij daar zagen. Ik moest er niet meer over nadenken en heb mij toen ook onmiddellijk kandidaat gesteld. Heel vlug en onverwacht kwam het goede nieuws, dat ik mocht deel nemen aan de stage voor het bekomen van een hulphond.
Deze stage vond plaats in Neder- Over- Heembeek op zondag 13 juni 1999 en veranderde mijn hele leven! Het was een heel spannende en zenuwachtige dag, de kennismaking verliep heel goed. We hadden een fijn groepje van 4 kandidaten. De begeleidsters en alle vrijwilligsters waren heel vriendelijk en behulpzaam, zij steunden ons door dik en dun. Het waren veertien moeilijke en zware dagen om nooit te vergeten. We leerden er de 50 bevelen in de franse taal en alles over de verzorging en de omgang met onze hulphond. Ik heb er heel veel moeite voor moeten doen, mij helemaal gegeven om met een hulphond naar huis te kunnen gaan. Er waren momenten dat ik zelf dacht dat ze mij naar huis zouden sturen omdat ik het niet aan zou kunnen. Maar de volhouder wint en wat voor een geschenk!
De derde dag van de stage, de voorlopige overhandiging was een onvergetelijk moment, toen heeft menig één een traantje moeten wegpinken.
Evita de eerste hond die bij de kennismaking aan de omheining mijn hand kwam likken, de kleinste van het zestal en het enige meisje tussen de jongens bleek achteraf mijn hulphond te worden. Een prachtige zwarte labrador. Vanaf dat moment moest ik voor Evita zorgen, niemand mocht haar naam noemen of strelen omdat dit een beloning voor haar is en dat is mijn taak. Het klikte echt goed tussen ons. Mijn doel was bereikt maar nog niet afgewerkt!
Zaterdag 26 juni 1999 een hele spannende dag, de uitreiking door het gastgezin en de overhandiging van ons diploma, het paspoort van mijn hulphond en de rugzak en niet te vergeten een grote mand vol met lekkernijen van Pedigree! Er was een hele drukte, ik was heel zenuwachtig maar ook héél gelukkig met mijn prachtig geschenk, ik kon het nog steeds niet geloven!
Evita was héél blij haar gastgezin terug te zien en herkende hen onmiddellijk. Zij kwispelde en likte van blijdschap, ik was even perplex maar gelukkig kwam ze daarna weer blij terug naar mij toe.
Het gastgezin zijn hele lieve mensen die hun taak met veel zorg volbracht hebben. Zij hebben ander half jaar met heel veel liefde voor Evita gezorgd, van een puppy een prachtige, gehoorzame hond gemaakt. Een heel moeilijke taak! Daarna ging de opleiding tot hulphond verder in het opleidingscentrum waar ze 6 maanden getraind worden voor hulp bij en langs rolstoelers.
Het werd een moeilijk afscheid want ondertussen had ik in die 2 weken niet alleen een hulphond maar ook veel vrienden bij gekregen! Het was één van de mooiste, spannendste en gelukkigste tijden van mijn leven! Mijn hulphond, meer dan een waardevol geschenk, kreeg ik helemaal gratis, dankzij “Dyadis”, de gastgezinnen, sponsors en alle vrijwilligsters!
Met pak en zak ging het richting huiswaarts, we werden al onmiddellijk op de proef gesteld want er brak een heus onweer los. De donderslagen en de bliksemschichten konden Evita niet deren, moe maar voldaan, net zoals haar baasje, ging het huiswaarts. Thuis aangekomen deed zij op bevel haar behoefte en liep een rondje in de tuin. Het was alsof Evita zich al jaren thuis voelden. Bij binnenkomst stond er ons een verrassing te wachten: een mand vol suikerbonen! Evita werd als nieuw familielid door iedereen hartelijk ontvangen.
De eerste nacht verliep heel goed. ‘s Morgens stond Evita kwispelend langs mijn bed om mij goedemorgen te wensen, ze voelde zich al echt op haar gemak. Vanaf toen was het haar taak om voor mij de deuren open en toe te doen, gevallen voorwerpen op te rapen en dingen die ik vraag uit de kast of rek te nemen, mijn sjaal te gaan halen, te blaffen op bevel om hulp te roepen enz. Ik heb daar nu niemand anders meer voor nodig. Dag en nacht heb ik haar bij mij om mij te helpen, ze geeft mij gezelligheid en ik voel mij zelfs veiliger in mijn vel!
De eerste 6 maanden waren het moeilijkst omdat niemand haar mocht strelen. Veel mensen weten dat niet en doen het automatisch, ik moest dus heel alert zijn en dat was soms wel moeilijk. Strelen is voor haar een beloning en dat is mijn taak als ze voor mij iets moet doen.
We kregen veel bezoek want iedereen wou Evita wel eens aan het werk zien en wisten niet eens van het bestaan van hulphonden af. Als we boodschappen doen, neemt zij de boodschappen uit de rek, geeft de geldbeugel aan de kassa, ze gedraagt zich gewoon perfect!
Evita is heel intelligent en leert heel vlug, de voetsteunen omhoog duwen met haar snuit en omlaag doen met haar poot is een bevel wat ze bij mij thuis heeft bijgeleerd, net zoals de videocassette terug in de video duwen met haar snuit. Ze gaat zelfs op bevel alleen naar buiten om haar behoefte te doen en komt dan ook snel weer terug. Het is ongelooflijk wat ze allemaal kan! Evita is ook een heel gevoelige hond, als ik ziek ben en in bed lig, zal zij de slaapkamer niet verlaten, tenzij om haar behoeften te doen, ze ligt dan heel stil langs of op mijn bed, alsof ze met mij mee voelt. We hebben een hele hechte band, soms is ze wel eens jaloers. Als ik te lang achter de computer zit, durft ze wel eens het toetsenbord weg duwen alsof ze zeggen wil, hela, ik ben er ook nog. Elke dag mag ze relaxen in de tuin, want ontspanning moet er ook zijn. Samen met Folie haar vriendin, een blonde labrador van mijn broer, kan ze dan rollebollen totdat het gras in het rond vliegt. Zo rustig als ze in huis is zo geeft ze zich van jetje als ze buiten spelen mag, een kwartiertje is voor haar al genoeg, daarna geeft ze zich weer voor de volle 100%.
Na die zes maanden dat niemand haar mocht strelen weet zij al heel goed wie familie, vrienden of vreemden zijn. Regelmatig komt de kinesist thuis, Evita houdt mij dan goed in het oog om te zien wat er allemaal met mij gebeurt. Ook de gezinshulp heeft geen last van haar want Evita blijft altijd bij mij in de buurt, als Evita de klik (het aanzetten van mijn rolstoel) hoort, staat ze naast mijn stoel en is paraat. Elke week komt de kapster, ook een echte dierenvriend, dat voelt Evita wel. Overal gaat ze mee, in het restaurant merkt niemand dat ik haar bij heb, zo rustig blijft ze onder de tafel liggen. Zelfs naar de tandarts is geen probleem. Regelmatig moet ik naar het ziekenhuis in Leuven, zelfs daar mag zij binnen tot in de wachtkamer. Een enkele keer mocht ze zelfs mee in de behandelkamer, Evita moest daar voor de dokter een één frankstuk oprapen en die keek ongelooflijk toe. Niks is voor Evita te moeilijk, een boek, een paperclip of zelfs een kippenei kan ze mij geven zonder te breken!
Ze is altijd even enthousiast om mij te helpen waar het kan, ze is mijn handen en mijn voeten en mijn beste vriendin, zij moppert nooit, ook al heb ik eens een slecht humeur. Zij is het die mijn dag goed maakt, ook al is het eens wat minder goed met mijn gezondheid.
26 juni is ieder jaar voor ons allebei een speciale dag, vanaf toen begon een heel ander leven.
Ik ben dankzij de hulp van mijn lieve schat, veel zelfstandiger geworden, durf ook weer terug onder de mensen te komen! Evita mijn hulphond heeft mij door de moeilijkste periode in mijn leven geholpen en nog steeds, is zij het die mij door moeilijke momenten heen helpt. Ik had nooit verwacht dat Evita zoveel voor mij zou kunnen betekenen, zoveel hulp, vriendschap en een veilig gevoel, er zijn gewoon geen woorden voor, zij is voor mij van onschatbare waarde!
Bedankt aan alle mensen die zich hiervoor inzetten, een bijdragen groot of klein, het is gewoon prachtig dat dit waar kan zijn, groetjes en een poot van Evita!
Dyadis vzw: Belgische Vereniging ter Toewijzing van Hulphonden aan Mindervaliden.
Konkelstraat 87-89
1150 Brussel tel: 02 772 30 12
e-mail: secretaire@dyadis.org
http:// www.dyadis.org
Fortis : 001-1444444-93
Carine Van Pol
|