Hondenverhalen

Bowie

Het begon allemaal door een val die ik maakte met dansen, ik was zo lelijk terecht gekomen dat m'n schouder verbrijzeld was en m'n zenuwen doorgesneden. Dit is nu 2 en een half jaar geleden, ik viel in een gat, m'n werk kwijt, auto rijden werd verleden tijd en funtioneren met 1 arm valt beslist niet mee. Nog steeds loop ik 2 keer per week aan het ziekenhuis, heb ik hulp van thuiszorg en voel me verschrikkelijk afhankelijk, na m'n 2e operatie waar ze een schouderprothese hebben geplaatst, die er alleen maar voor kan zorgen dat ik eindelijk een keer van de pijn af komt, besloot ik om een hondje aan te schaffen, de huisarts wilde me ook al antidepressiva geven, maar ik had besloten om die niet te nemen, ik wilde met iets positiefs bezig zijn, m'n gedachte op andere dingen richten i.p.v m'n letsel, om een lang verhaal kort te houden heb ik nu een cairn terrier pup, hij is nu 3 maanden lekker ondeugend en een werkelijke verrijking voor mijn leven, we lopen veel buiten en het is inmiddels de lieveling van de buurt geworden, ook weet hij al dat hij geduld moet hebben om zijn riempje om te doen, dan gaat hij rustig liggen en kijkt me aan alsof hij zeggen wilt "neem de tijd maar, ik weet toch dat je maar 1 arm kan gebruiken? hij is nog niet helemaal zindelijk, maar het gaat de goeie kant op, ik voel me een stuk gelukkiger nu en Bowie en ik zijn dikke maatjes, voor geen goud zou ik hem nog kwijt willen, dit is mijn verhaal hoe een beestje je leven toch weer inhoud kan geven, juist als je dacht dat er niets meer is groetjes en ik vind deze site geweldig

Janny