Laatste Bericht
Door dezelfde hand die haar het leven schonk, op de plaats waar ze werd geboren stierf Riva op 14 januari 2003.
Al heel vaak heb ik een berichtje gebracht over de honden die we moesten verliezen. Maar nog nooit was het zo moeilijk als nu. Mijn keel zit dicht en door een waas van tranen probeer ik de juiste letters te vinden. De juiste woorden om te schrijven hoe ik me voel. Het lukt me niet zo goed.
Riva werd geboren op 17 juli 1998 door K.I. en een keizersnede. Ze had geen broertjes of zusjes. Na haar geboorte schreeuwde ze 33 uur lang. Ze wilde niet in de melkdoos, ze wilde ruimte. Toen ze de grote mans van Chandor kreeg, als pup van 33 uur oud, hield ze op met schreeuwen. Ze kreeg de officiële naam: Non Rivalitee La Vigueur Silence. Non Rivalitee, omdat ze geen concurrentie had van broers of zussen en dus alle aandacht kreeg die ze zich maar kon wensen. Als kleine pup werd haar veel toegestaan. Doordat ik ziek werd en in het ziekenhuis belandde ten gevolge van mijn zwangerschap heeft ze zeker 4 maanden gemist in haar opvoeding. De eerste cursustijd. Ze was ongevoelig voor de straffen die ze ban de andere dames kreeg als ze te ver ging. Ze ging gewoon door. Net 9 maanden oud, uitgebracht in Goes, door Rien omdat ik in Rotterdam in het ziekenhuis lag, werd ze eerste in de jeugdklasse. De keurmeester moest eerst de stamboom zien en de chip laten controleren voordat ze in die klasse mee mocht doen, maar ze werd wel eerste in de jeugdklasse. In 1999 volgde de jeugdwinster titel. Wat waren we trots. Een jaar later werd ze Reserve Winster. In 2001 werd ze Nederlands Kampioen. Een titel op de Winner haalde ze dat jaar niet, tot ongeloof van omstanders en mijzelf. Dat jaar lieten we haar dekken. Wat wel tot een dracht leidde die maar vierenhalve week mocht duren. Naar de Wereldwinner in 2002. Ze werd niet geplaatst. Wel kreeg ze een Uitmuntend. In oktober werden er bloedtesten gedaan om de progesteronwaarde te meten. Niks mis met haar bloed. Weer werd ze gedekt, ditmaal door een andere reu. Weer leidde het tot een dracht en weer brak deze af na vierenhalve week. Souris kreeg een baarmoederontsteking in dezelfde tijd en werd gesteriliseerd. Na een korte machtsstrijd werd Riva de Alpha teef. Net voor haar eigenlijke uitgerekende datum gedroeg Riva zich alsof ze ging bevallen. De andere dag met haar naar de dierenarts. Hartstikke schijndrachtig. Daar kreeg ze medicijnen voor. Haar gewogen: 54.8 kg. Dit was 9 december 2002. Ze gedroeg zich die dag heel onrustig. Een paar weken gebeurde er niets. Wel hing ik een tweede waarschuwingsbord op de poort. Degenen die weten hoe ik woon weten dat men eerst door de poort moet om bij de voordeur te komen. De dames kunnen rondom gewoon lopen. Ze werd steeds waakser tegen vreemden. Op de clubmatch van de NMMC werd ze te dik bevonden. Ze liep maar sleepte met haar tenen. Zaterdag 11 januari reageerde ze onvriendelijk op een kameraad van ons. Dinsdag 14 januari was ze ronduit onvriendelijk tegen een vertegenwoordiger. Dit was niet onze Riva. Naar de dierenarts, die in eerste instantie concludeerde dat het nog steeds aan de schijndracht zou liggen. We wegen haar: 59.2 kg. Meer dan 4 kg eraan in 5 weken. Hij prikte bloed om de hormoonspiegel te kunnen testen en viel stil. Je ziet dat bloed. Het stroomt niet, het glijdt een beetje, dik, stroperig en donker, bijna zwart zelfs. Ik zag het, keek ernaar, ik was leeg, geen vragen. Rien vroeg na een tijdje stilte: hoort dat bloed niet dun en rood te zijn? Ja, zei de dierenarts, dit hoef ik niet meer te controleren, het is foute boel. Heel onnozel vraag ik nog: Hoezo foute boel? Tja dit kan alleen maar de grote K zijn, zegt hij daarop. Dan schieten er allerlei vragen door je heen. Waaraan dan, hoe krijgt ze dat, is er iets aan te doen? Nee, in dit stadium niet meer. Och, mijn meisje toch, waarom nou jij? We besluiten om haar niet meer mee naar huis te nemen. Ze krijgt een narcose en is zo onder zeil. Huilend aai ik haar tot ze slaapt. Ik zit op mijn knieën bij haar. De dierenarts maakt een spuitje klaar. Als hij bij haar komt begint ze te schokken. Ze reageert niet meer. Ze krijgt een spuitje en nog eentje. Binnen een paar tellen is ze dood. Heel snel geeft ze op. Al die tijd had ze mijn hand en ik haar vacht als troost. Ik doe haar ketting af en ik zie het bloed uit haar lippen trekken. Wat zo roze was werd ineens heel bleek. Weer stromen de tranen. We nemen afscheid van haar. Ze wordt gecremeerd in Rotterdam. Dat wordt verder door de dierenarts geregeld. We betalen en rijden naar huis. Dan ga ik bellen, de mensen die op een pup van haar wachten en degenen die veel met haar te maken hadden. Ik praat het van me af. Ze was ziek, het is goed zo. Maar het is niet goed. Net vierenhalf jaar oud. Mijn kampioentje, mijn trutje, mijn kreng, mijn haantje de voorste, mijn kroelbeer, mijn Riva. Vanmorgen ging om 9 uur de telefoon. Riva wordt om half 10 gecremeerd, of we nog speciale wensen hebben? Jaaaa, ik wil mijn oude Riva terug. Maar ik zeg van niet. Haar as wordt over zee gestrooid. Misschien komt ze dan weer overal in Nederland, het waait immers hard genoeg vandaag. Na een aantal huilbuien heb ik dit stukje af. Ze is er niet meer. Geen puppy's van haar. Geen laatste punt meer voor haar internationale titel. Geen lus, geen kroel en geen streken. Het Riva tijdperk is voorbij. Haar laatste foto's nog op het rolletje. Morgen gaan ze weg. Volgende week gaan ze in de Riva doos. De doos met alle belangrijke papieren. Ik zal die doos heel goed bewaren. Haar foto laat ik hangen en ook haar bekers laat ik nog even staan. Chandor is nu 9, Soe en Lelle zijn alweer 7 jaar. Ik verwachtte niet jou als eerste te verliezen.
Het leven gaat door maar heeft wel even stil gestaan. Jouw ster schittert het hardste, daar aan de hemel. Dag Riva
Connie Heeren
|