Hondenverhalen

Dromen zijn GEEN bedrog

Al van kinds af was ik dol op honden. Ik heb er altijd eentje gewild (en heel veel voor gezaagd) en heb er nooit eentje gekregen omdat we ook niet echt de mogelijkheid hadden. In de zomer waren we bijna elk weekend weg en elk jaar gingen we een maand met de boot op reis. Achteraf bekeken ben ik m'n ouders daar heel dankbaar voor geweest want een hond vraagt heel veel zorg, tijd en liefde. Dus had ik m'n droom eigenlijk al een beetje opgegeven tot ik op het punt stond alleen te gaan wonen. Mijn huisbaas zei dat het ideaal is om er een hond te houden dus ben ik eerst eens goed beginnen nadenken over het wel of niet in huis nemen van een hond. Een zware beslissing want ik wou er doodgraag een maar het is een hele grote verantwoordelijkheid. Je gaat een verbintenis aan van meer dan 10 jaar, je hond is afhankelijk van je, ju huis is vlugger vuil en je geeft een stuk van je vrijheid op (ik was namelijk meer op stap dan thuis). Ik weet dat dit totaal niet opweegt tegen wat je in ruil krijgt maar ik vond dat ik er toch héél goed over moest nadenken (je ziet genoeg honden in een asiel zitten omdat het baasje van een Sint-bernard niet wist dat hij zo groot werd of dat er na een jaar het nieuwe er af is of ze willen op reis en de hond kan niet mee). Ik heb er trouwens nooit een gehad dus ik wou weten waar ik aan begon voor ik halsoverkop een puppy ging halen. Achteraf gezien ben ik heel blij dat ik er zo over nagedacht heb want zo was de aanpassing om een hond in huis te hebben heel klein. Dus na ongeveer een maand had ik dan beslist dat ik er eentje wou maar dan is natuurlijk de vraag: Welk ras? Dus ben ik beginnen in boeken kijken met de rassen en de karakters. Zéér leerrijk en interessant. Ik wou een hond die niet veel blaft, die geen wegloper is, die rustig is van aard, een kindervriend en veel van water houdt want ikzelf ben een echte waterrat. Zo kwam ik tegenover "de newfoundlander" staan: een grote zwarte beer. Nu die grootte was ook niet echt wat ik in gedachte had, ik dacht eerder aan de grootte van een labrador maar toch, de karaktereigenschappen, het trok me erg aan. Dus ben ik maar meer op zoek gegaan naar informatie over de newfoundlander. Dan kwam ik via internet terecht bij de Belgische newfoundlanderclub met de lijst van de fokkers. Om toch maar zeker te zijn dat dit ras bij me past wou ik eerst een afspraak voor meer info omtrent plaats, verzorging, eten, mijn auto (ik rij namelijk met een kleine wagen),... . Zo kwam ik bij Brigitte terecht die me voorstelde aan BLUE. Een puppy van 12 weken die al aan verschillende mensen voorgesteld werd maar die elke keer totaal geen interesse toonde. Tot ik eraan kwam, ze kwam rechtstreeks naar me toe gelopen, kwam bij me zitten en gaf me een lik in het gezicht. Ik voelde direct de band. Ook Brigitte was versteld van haar reactie, zo was ze nog bij niemand geweest. Gelukkig kon ik eerst rekenen op de ervaring van Brigitte over het doen en laten van de newfoundlander want het is een grote hond die veel aandacht, verzorging, plaats, beweging,... vraagt. Na al die informatie ben ik dan ook eerst naar huis gegaan om er enkele nachten over te slapen of ik Blue een goede thuis kon geven of niet. Uiteindelijk ben ik haar de week nadien gaan halen zodat ik nog alles kon voorzien van kussen, speelgoed, eten, drink- en eetbak,.... . En dan was het moment daar, ze mocht met me mee (ik had de achterste zetels al plat gelegd zodat ze voldoende ruimte had). Het gevoel dat ik dan had was ongelooflijk. Er zit een klein zwart hondje in de auto die vanaf dat moment bij jou hoort en die voor de rest van zijn leven je beste vriend wordt. Dat was zo overweldigend en sinds ze bij me woont voel ik me een stuk veiliger en minder eenzaam. Blue is nu mijn dikste (58kg) en zeker grootste (want ze is groter dan mij als ze op haar achterpoten staat) vriendin en ik heb er m'n hobby van gemaakt. Elke dag een goede wandeling en wat ravotten op het gras, het regelmatig borstelen en bijknippen van de haren, 2 keer per week gaan we samen naar de hondenschool en om de 2 weken doen we mee met de waterwerken van de Belgische newfoundlanderclub. Soms gaan we zelf terug naar haar zus en moeder bij Brigitte waar ze dan van harte kan ravotten. Ze zwemt evengraag als mij en ik heb zelf mijn vakanties aan haar aangepast. Nu gaan we met de auto op reis en zorgen ervoor dat we altijd in de buurt van water zijn zodat we naar hartelust kunnen zwemmen. Ze gaat in de weekends nu zelf mee zeilen met ons en geniet ervan om op het dek met haar neus in de wind te zitten en achteraf een duikje te nemen in de zee. Sinds kort heb ik nu ook een vriend die haar even graag ziet als ik en hij heeft een paard. Dus nu hebben we afgesproken dat we op termijn een speelkameraad willen voor zijn paard en eentje voor Blue zodat ze naar hartelust kunnen spelen. Ik had nooit gedacht dat ik ooit nog een hond in huis zou nemen maar met een beetje geduld is m'n droom is toch uitgekomen.

Riet