En toen gebeurde het…
Elizabethaanse kraag |
operatie linker knietje |
Mooncollar |
Was even samen met mijn hondje "Ninja" naar het bos gegaan, daar hebben we een uurtje gestoeid. Toen we terug liepen naar de auto gebeurde het.
Ninja ging achter een stok aan die ik nog even had weggegooid. Zeer onderdanig brengt zij steeds de stok naar baasje terug. Maar plotseling zag ze aan de rand van de beek, een koppel Canadese ganzen met kuikens. Dit keer was ze niet gehoorzaam toen ik haar terug riep.
Ik zei nog bovendien met mijn stomme kopje: "goed zo, pakt dan maar die vogels". De Canadese gans stelt zich op in verdediging, Ninja treitert haar wat en…zij hapt naar het knietje van Ninja.
Deze begint meteen te piepen en te janken (echt huilen, nog niet meegemaakt van haar) van de pijn.
Blijkt achteraf dat de gans de SLIJMBEURS in het knietje had geraakt.
Bij de auto gekomen haar geprobeerd wat water te laten drinken, maar dat deed ze niet. Heb dan wat water op mijn hand gegoten en zo het knietje wat proper gemaakt. Eenmaal in de auto lag ze daar zielig op de zetel.
En hoe ik zelf geschrokken was!
Een paar dagen haar wel in de gaten gehouden. Men weet nooit of die wonde zou gaan infecteren. Ik merkte dat ze wel veel pijn had bij het lopen.
Na een drietal weken kwam een klein gezwel op het knietje. Ik even langs de dierenarts geweest om toch zekerheid te hebben. Hij gaf me de raad, indien het gezwel verergerde, dit operatief te laten wegnemen.
Na vijftalweken kwam zoals gevreesd een infectie zich nestelen in het gezwel. De dierenarts terug opgebeld, maar jammer genoeg, deze was met verlof. Toen gebeurde wat ik al een tijdje vreesde. Ninja had 's nachts het gezwel, waarschijnlijk wegens de hevige pijn of jeuk, open gebeten en likte zo het vocht schoon. De wonde was zielig en heel aanhankelijk, ik kom het bijna niet meer aanzien. De geur van de ontsteking (etter) was ondraaglijk en ik besloot onmiddellijk een andere dierarts op te bellen. Ik zag zo zijn wenkbrauwen fronsen en zei: wel dat je tijdig bent gekomen, Ninja zat al aan het bot en kon zo zijn bloedadertje ook hebben doorbeten. Het kon slecht zijn afgelopen met het pootje van Ninja.
De dierenarts gaf haar een verdovingsspuitje en ze was snel ingeslapen onder de narcose. Na vier bange uren, kon ik haar terug ophalen bij de dierenarts. Een pak van mijn hart, toen ik haar terug zag liggen in een kennel (mand) Nog half ingeslapen kwam ze naar mij toe en ze had nog de moed om mij een likje te geven op mijn wang. Tranen rolden zo uit mijn ogen.
Ze is driemaal genaaid aan haar knietje. Bovendien had ze zo een "Elizabethaanse kraag" om haar hals. Gek om te zien zo een dwangbuis om de hals. Het is een plastic onding dat werd ontworpen om dieren te beschermen na operaties en dit om te beletten dat ze hechtingen en verbanden zelfs zouden verwijderen. Het is uiteraard een nuttig accessoire, maar het is stijf, omvangrijk, weergalmt telkens er een voorwerp wordt mee aangetikt, en het belet een behoorlijk lateraal zicht, waardoor Ninja nog meer overal tegen aanloopt.
Door een Franse dierenarts, dr. Littner, werd een nieuwe halsband, in dit geval een "Collier Lune", de mooncollar of maanhalsband, uitgevonden, om zo de dieren te verlossen van die vervelende Elizabethaanse kraag.
Deze "Collier Lune" is een opblaasbare halsband, licht, kan niet leeglopen, is stevig en wasbaar.
Het maandblad "Woef", heeft ook deze noodsituatie en lijden van onze hondjes ingezien en heeft onmiddellijk gereageerd door zes mooncollar te schenken aan hen die een brief naar de redactie van "Woef" stuurden met een verhaal over de problemen die de hond heeft en waarvoor de mooncollar een oplossing zou kunnen zijn in de hoop hun daarmee wat meer comfort te bezorgen.
Dank zij deze schenking van het maandblad "Woef" is ons hondje Ninja (Jack Russell) één van de winnaars van een mooncollar.
Gelukkig is deze mooncollar nipt op tijd aan ons adres toegekomen en is het leven van Ninja nu wat aangenamer geworden gedurende de resterende revalidatieperiode. Zij zal deze gedurende de volgende dagen nog best kunnen gebruiken, want zij kan nu normaal eten en stoot er nergens mee tegen aan. Deze opblaaskraag hindert haar niet meer om te rusten en fungeert een beetje als hoofdkussen.
Het heelkundig ingrijpen is geslaagd, maar voor het wedstrijdlopen (canicross), moeten we toch nog even geduld hebben.
Mijn les is geleerd en de vogeltjes zullen voortaan door Ninja en door mijzelf met rust worden gelaten.
Ze wordt nu nog extra verwend door haar baasje.
Wij danken de redactie van het maandblad "Woef"
Sorry dat ik dit verhaal schrijf, maar ik moest het even aan iemand vertellen.
Antoon De Loof en zijn (kindje) Ninja
|