MONSIEUR ANTOINE………………….Als klein, zwart pupje van tien weken, verkocht ik Tonny, zoals zijn nieuwe vrouwtje zei dat hij moest heten, naar een alleen wonende oudere mevrouw in Nieuwegein. Tonny zag de humor van zijn nieuwe leven wel in en vermaakte zich dan ook uitstekend bij mevrouw.Eens in de veertien dagen had ik wel telefonisch contact met het vrouwtje van Tonny en ze kwam ook weleens met hem op visite bij ons. Tonny 's vrouwtje deed haar uiterste best om hem tot een voorbeeldige poedel op te laten groeien, maar beide partijen hadden niet echt dezelfde ideeën over de inhoud van het woordje 'voorbeeldig'. Het leven was voor Tonny een aaneenschakeling van avontuur en pret maken, kortom één grote kermis. Ik werd goed op de hoogte gehouden van zijn 'misdragingen' en zo gebeurde het weleens dat zijn vrouwtje mij 's morgens om 7 uur opbelde omdat hij, terwijl zij onder de douche stond, er met haar bustehouder vandoor was gegaan en als een dolleman met het kledingstuk door haar tuin liep te rennen. Als zij dan de tuin in kwam om haar eigendom op te eisen, dan gooide hij het ding in de lucht en ving het met zijn kop weer op waarna hij heel hard rondjes om haar heen ging rennen, maar dan wel net zo, dat zij het niet te pakken kreeg. Tonny sliep altijd bij mevrouw op bed en zag natuurlijk zo haar dagelijkse rituelen. Om eens wat variatie in deze vaste riten aan te brengen, besloot Tonny dan ook op een mooie lentemorgen om eens te kijken of een kunstgebit hem ook zo leuk zou staan. Hij stak zijn snuit in het kopje wat altijd op haar nachtkastje stond en viste het kunstgebit eruit. Het vrouwtje stond nog onder de douche, dus besloot Tonny om alvast maar eens buiten te gaan kijken. En zo is het niet ondenkbaar dat op een mooie lentemorgen een nog half slaperige voorbijganger zich heeft afgevraagd of hij misschien nog droomde, toen hij een zwarte poedel in een tuin zag lopen met de nek fier naar voren en de staart vrolijk kwispelend, maar hem wel erg veel tanden liet zien. Zo kwam zijn vrouwtje hem tegen in de tuin, keurig stappend en met geheven hoofd liep hij daar, de overwinnaar zelf! Maar toen er aan zijn show een drastisch einde dreigde te komen omdat mevrouw haar gebit graag terug wilde, zocht Tonny zijn heil wat verder weg in de tuin en zo begon op de vroege morgen een ware veldslag om een kunstgebit in een tuin in Nieuwegein Na een achtervolging van een half uurtje, gaf mevrouw de pijp aan Maarten en nog een half uurtje later hield ook Tonny het wel voor gezien. Samen zaten zij binnen uit te puffen, totdat de bazin zich plotseling afvroeg waar haar kunstgebit was gebleven. In ieder geval was het niet meer bij Tonny want die lag alweer heerlijk te slapen. Zachtjes sloop zij naar buiten en begon aan haar zoektocht door de tuin. Het kostte haar nog anderhalf uur voordat zij het bemodderde hulpstuk keurig begraven weer terug vond. Maar mevrouw had hartklachten. Dat kwam niet door Tonny hoor! Die had zij al voordat Tonny bij haar kwam wonen. De uitputtingsslagen die zij regelmatig moest leveren en het feit dat Tonny wel erg groot was gegroeid, begonnen uiteindelijk een probleem voor haar te worden. Niet de 'misdragingen' van de poedel, want dat vond zij prachtig en daar had ze veel lol om. Maar een feit was, dat zij ieder jaar vijf maanden in Benidorm overwinterde en de hond ging dan uiteraard ook mee. Maar omdat Tonny een nogal flink uit de kluiten gewassen poedel was geworden van zo'n slordige 6,5 kg , en ook bepaald niet een poedel van het rustigste soort, gaf dit voor haar behoorlijk wat lichamelijke problemen. Zij heeft Tonny toen hij anderhalf jaar was, bij mij omgeruild voor Mistertje die toen vijf jaar was. Dit was een hondje wat goed bij haar paste, heel klein was en maar 2,5 kg woog. Tonny was hier al weer snel gewend en nu is hij inmiddels al 10 jaar en de rust zelve. Waarom hij nu Monsieur Antoine heet? Wel, toen hij bij ons terug kwam, hadden we al een Donny en dat was wat verwarrend. En dit vond ik wel bij hem passen. In de wandelgangen heet hij dan ook Antoine. |