Astra, of hoe een vriendschap tot stand kwam...............Mijn ouders beheerden het dierenasyl van de dierenbescherming in Apeldoorn (aan de Beeklustweg) in de jaren ´55-´59. Na schooltijd hielp ik mee met honden uitlaten, borstelen, voederen en hokken schoonmaken. Op een stormachtige nacht werd ik wakker van een geluid wat ik niet kon thuisbrengen. Het stormde, onweerde, kortom het was beestenweer! Het geluid herhaalde en ik ging mijn bed uit, regenjas over pyama en laarzen aan, de donkere tuin in waar de hondenverblijven waren. 2 barakken achter elkaar en de verste inspekteerde ik het eerst. Alles in diepe rust. Omdat we zo vertrouwd met de dieren waren was er niet één die blafte, wel slaperig kwispelen en zacht piepen was onderdeel van de begroeting. Ook het 2e hok werd door mij gecontroleerd maar ook hier was alles in diepe rust, ondanks het stevige onweer. Met een zucht dook ik mijn behaaglijk warme holletje weer in en...........daar hoorde ik het weer, ik snapte er niks van. Wat kon dit toch zijn?Omdat ik mijn ouders niet nodeloos wilde alarmeren ging ik weer mijn bed uit, regenjas aan, laarzen aan en nu naar de voorkant van het huis. Het gehele terrein was omzoomd door een 2 meter hoog hek, om te voorkomen dat honden het terrein verlieten. Buiten het hek bleek een hond zó hoog vast gemaakt, dat het dier niet normaal op de poten kon staan. Nog net niet opgehangen maar veel te hoog, zodat het dier niet kon staan en zéker niet kon liggen. Ik maakte het touw snel los en het arme dier stortte ter plekke in. Het bleek een grote herder te zijn maar zo mager, dat ik (ik was 17) het dier makkelijk op kon tillen. Erger nog, ik dacht, dat ik een zak botjes optilde. Het dier was doornat en bibberde van kou en angst. Ik tilde het op en bracht het naar een hok in de eerste barak. Mijn vader maakte altijd een soort van krib voor alle dieren, dus een langwerpig onderstel, waar over heen zeildoek gespannen was. Ik legde het dier in een deken en wreef het met handdoeken droog en warm en probeerde het wat gerust te stellen. Nooit zag ik zulke prachtige hondenogen waarmee het dier mij aankeek. Na een poosje viel de hond in slaap en verliet ik het hok om zelf ook nog een beetje nachtrust te krijgen, want de volgende morgen werd er van mij verwacht redelijk fris op school te verschijnen. Aan het ontbijt vertelde ik van mijn nachtelijke escapades en mijn vader belde meteen de dierenarts, zodat deze dezelfde dag nog zou langskomen. In eerste instantie werd besloten het dier af te maken, omdat het in zo´n afschuwelijke conditie verkeerde. Op het moment dat ik van die beslissing hoorde, werd ik ongelooflijk woedend en zei, dat dát altijd nog kon. Ik nam het op me om de hond te verzorgen. Gelukkig werd mijn plan goedgekeurd en samen met de dierenarts werd een voedingsplan opgesteld, omdat Astra (zoals ik haar inmiddels genoemd had) zwaar ondervoed en ernstig mishandeld was. Over haar hele lijf waren verse wonden en oudere lidtekens zicht- en voelbaar. ´s-Morgens vroeg, voordat ik naar school ging, gaf ik haar bouillon te drinken van vlees wat ze later op de dag toegediend kreeg. Het voedsel werd met mondjesmaat toegediend, om haar maag weer te laten wennen aan voedsel. Zodra ik weer thuis was uit school, verzorgde ik mijn protége. De eerste week heeft ze alleen maar geslapen. Ik verbaasde me er over, dat ze niet plaste en ook geen ontlasting had. Volgens de dierenarts was dat normaal, omdat er geen voedsel in haar darmstelsel aanwezig was. Na de eerste week probeerde ze zich op te richten als ik binnen kwam; dat vermoeide haar zo, dat ze het maar een paar minuten uithield en met een zucht weer languit ging liggen. Aangezien het herfst was (de hokken waren, als het koud was, altijd verwarmt) dekte ik haar altijd onder een warme deken en als het een mens was geweest, zou ze een glimlach hebben gehad. Na ongeveer een maand, na een intensief voedingsbeleid (kipppenvlees, biefstuk en andere lichtverteerbare voedingen, zoals pap, veel vitamines en kalk) nam ik haar voor het eerst mee naar buiten. Het was een zonnige winterdag en waggelend liep ze achter me aan, naar een plekje in de zon. Op dat moment kwam de postbode het terrein op en zag dit sterk vermagerde dier, die lusteloos de kop op de voorpoten legde. Hij bekeek haar en zei tegen mij: " Die gaan jullie zeker zo afmaken", waarop ik hem verbaasd aankeek en vroeg of hij helemaal gek geworden was. Elke dag ging het een beetje beter met haar en dit dier toonde haar dankbaarheid op zo´n hartverwarmende manier, dat ik er verlegen van werd. Ze hoefde niet langer in het hok te blijven en ze mocht vrij rondlopen op het terrein en sliep ´s-nachts naast mijn bed op haar eigen krib. Na drie maanden, (Astra lag op haar lievelingsplekje in de zon en had een koninklijke houding, haar vacht glom zijdezacht) toen dezelfde postbode weer langskwam, de hond aankeek en tegen mij zei "Wat heb je daar nou voor een prachtige hond", waarop ik hem spottend aankeek (omdat ik dacht dat hij mij in de maling nam) en ik zei hem, dat dát nou de hond was, waarvan hij 3 maanden geleden vooronderstelde, "dattie wel afgemaakt zou worden". Hij wilde het niet geloven en dacht dat ik hém in de maling wilde nemen! Het einde van het verhaal was, dat we middels schoolkinderen uit de buurt er achter kwamen, wie de eigenaar van dit zo zwaar mishandeld dier was en we het gemeld hebben aan de inspecteur van de Dierenbescherming, die de boer in kwestie een ferme boete aan de broek deed. Ook zijn er nog meer mishandelde en ondervoede dieren (zoals koeien met kalveren, paarden, ezels en ganzen) in beslag genomen, waar andere boeren zich over ontfermd hebben. Nog nooit had ik een zo´n warme vriendschap ervaren, zoals met Astra. Schatting leerde ons, dat ze ± 9 jaar was, toen ik haar ´s-nachts van het hek plukte. Tot haar 13e jaar heeft ze in alle rust bij ons gewoond en op een ochtend vond ik haar, koud en stijf, maar tussen haar voorpoten sliep een kitten van ± 3 maanden, waar Astra eerder vriendschap mee gesloten had. Puck, september 2001 |