Beer="handen omhoog"Mijn ouders zijn altijd gek geweest op dieren en ik ben opgegroeid met 2 poedels. Schatten van honden, een zwarte en een witte, allebei reutjes en uiteraard beide graag bereid tot rare fratsen. Toen deze hondjes allebei dood waren besloten mijn ouders geen hond meer te nemen, omdat mijn vader eigenlijk zwaar allergisch was voor honden vanwege astma en bronchitis. Begin dit jaar is mijn vader overleden en mijn moeder besloot toch heel snel een hond te kopen, zodat ze weer wat gezelschap had en dan kon ze fijn weer de verzorgende "moeder" uithangen.Goed, wij dus vele boeken gelezen en gediscussieerd over vele honderassen. Ze wilde een ietwat waakse hond die lief is voor kinderen en die ook gewoon een knuffeldier zou zijn. Ze wilde wel graag een hond met een iets grotere maat dan onze vroegere poedeltjes hoewel wij allemaal nog steeds een zwak voor deze honden hebben...Uiteindelijk viel onze keuze op de Airedale Terrier; stoer uiterlijk, lief voor kinderen (ivm mijn 2 kleine nichtjes van 1 en 3) en makkelijk af te richten, schreef men. Wij een fokker bellen waar een maand geleden een nest was geboren en ja hoor; er was nog één reutje over. Perfect dus. Na een aantal weken konden we Beer dan ophalen. (als kind noemde mijn moeder al haar honden al Beer dus ook nu weer) Een klein donker wurm kreeg ze mee naar huis; deze was juist door de fokker aan mijn moeder toegewezen, omdat het niet zo'n macho zou zijn.... Er gingen vele ooh's en aah's over Beer heen in het aller begin, maar mijn moeder zou volgens haar eigen zeggen zeer consequent zijn met opvoeden. Zo zou er geen gebedel getolereerd worden, zou er absoluut geen hond op de bank mogen en er moest natuurlijk door Beer goed geluisterd gaan worden. Beer bleek inderdaad erg lief te zijn, maar had vlijmscherpe tandjes die hij graag uitprobeerde op de armen van wie dan ook. Effect: heen en weer geschud van die arm om maar van die "bijthond" af te raken, wat natuurlijk een heel leuk spelletje bleek te zijn. Voor herhaling vatbaar bij iedereen...vond Beer. Wat ook erg leuk bleek was het naar buiten gaan om lekker vies te worden en dan sneaky naar binnen om dan vervolgens met een noodvaart de huiskamer binnen te stormen om daar de in alle onschuld zittende mensen de stuipen op het lijf te jagen door met veel geraas heerlijk tegen iedereen op te springen. Ontzettend leuk...vond Beer. Nou vindt Beer - inmiddels ca. 9 maanden oud en inmiddels met recht een "beer" geworden - dit nog steeds heel leuk. Net zoals het bedelen om dan uiteindelijk toch lekker je zin te krijgen. Net zoals het prinsheerlijk languit op de bank liggen, vervolgens redelijk oenig naar het vrouwtje kijken als ze tegensputtert, maar om dan toch lekker te blijven liggen. Net als het absoluut niet luisteren naar wie dan ook; juist lekker trekken als het buiten nat en glad is zodat er al menigeen met een gore broek thuis is gekomen.... Ondanks al deze kritiek is Beer een schat van een hond die inderdaad een ontzettend lief karakter heeft. Waaks is Beer ook als -ie maar niet 's avonds de donkere tuin in hoeft, want dat vindt -ie eng. Het is ook een stoere hond, maar dan wel als het vrouwtje thuis is, anders is het eng om te blaffen. Wandelen met wie dan ook is heerlijk, maar dan niet te dicht langs hoge struiken, want ja, ook dat is eng. Zoals gezegd is wandelen erg fijn, maar dan wel alleen als het droog weer is, want juist, regen?....ENG! De reden van de titel van dit verhaal? Ja, hij vindt het nu als enorme Beer dus nog steeds leuk om met smerige poten onverwachts vanuit de bijkeuken naar de huiskamer te denderen - en dat is echt met recht denderen - om vervolgens iedereen die rustig naar de buis zit te koekeloeren fijn in de armen te bijten en om tegen iedereen op te springen. Nou ja, ondanks dat mijn moeder enorm veel werk heeft met Beer kan ze zich weer helemaal uitleven en komt ze gelukkig lekker veel buiten. Ook heeft ze weer een klein beetje plezier en kan ze af en toe genieten vanwege een of andere vage streek; dank je wel Beer!!! Isabella Kunst, 18 oktober 2000 |