Bijna geen Bica meerVorig jaar om precies te zijn in juni 1998. Op een ochtend zaten Frans {mijn man} en ik in de kamer, toen onze hond, een bouvier Bica genaamd van toen 2,5 jaar oud en 50 kilo, uit zijn "huis" kwam. Wij hebben namelijk een deel van een kamerkast omgebouwd tot hondehok waar zijn mand in ligt een eigen plek letterlijk en figuurlijk. Dit hadden we al gedaan toen wij een andere bouvier hadden die 4 jaar geleden is overleden op een leeftijd van bijna 12 jaar.Hij kwam er zo raar uit dat Frans tegen mij zei wat komt die hond raar uit zijn hok. Ik ben dan gauw van de lolligste en zei stap jij zo makkelijk uit je bed 's-morgens? Maar naarmate de dag voorderde ging hij steeds moeilijker lopen, zelfs zo dat hij ging piepen om een uur of tien 's-avonds. Doordat mijn vorige bouvier ook wel eens pijn had van ouderdom, mocht zij af en toe wel een paracetamol hebben en ik heb hem voor deze nacht dat ook maar gedaan. Hij is toen rustig de nacht door gekomen, maar toen we de volgende ochtend wakker werden en ik al eerste naar beneden ging om te kijken hoe hij de nacht door gemaakt had wilde hij niet uit zijn hok komen. Ik wist dat het nu goed fout zat en besloot om 's-middags naar de dierenarts te gaan. Ik heb toen een vriendin van mij gebeld om te vragen of ze met mij daar heen wilde gaan en dat was geen probleem. toen we daar aankwamen zagen we een snee in zijn achterpoot en dachten dat is het. Na een antibioticakuur moest het over wezen. Dus niet. Na de kuur begon hij zijn haren uit zijn achterpoot te trekken en toen zag ik dat hij een hele dikke teen had. Ik weer met mijn vriendin naar de dierenarts en ik zag wel dat zijn teen dik en rood was dus daar moest hij dan maar naar kijken. Toen bleek dat hij een botonsteking had bij zijn teen. Weer een antibioticakuur en na elke kuur terug komen zei de dierenarts, maar doordat wij met vakantie gingen mochten we gaan, mits we in onze vakantie dan naar de dierenarts gingen. Het liefst in Nijkerk, dit was 15 kilometer verder als onze camping, maar je doet toch alles voor je beest dus wij ook. Na twee weken moesten we terug komen en het was nog niet over en we kregen een antibiotica-creme mee om zijn nagel in te smeren en na twee dagen terug komen. Twee dagen later bleek het nog niet over te zijn en toen moest er beslist worden om zijn teen plus een deel van zijn kootje te amputeren. Hoever konden ze niet zeggen, want ze weten niet hoever het was. het kon zelfs wezen dat zijn hele voetje ge-amputeerd moest worden. Met deze worden ben ik met Frans gaan praten en we waren allebei tot de conclusie gekomen dat als zij hele voetje weg moest hij dan maar rustig moest inslapen, want ik wilde niet dat hij met 2,5 jr niets meer mocht doen. Fietsen, behendigheid en lange wandelingen. Hij heeft namelijk zoveel energie dat kon ik hem niet aan doen. De dag dat hij onder het mes moest, kwam de dierenarts, nadat hij een andere collega en ook ons laatste red middel had aan gehoord om tussen zijn teen een plaatselijke verdoving te geven en dan zijn nagel zo kort mogenlijk afknippen, op laten en dan verbinden, door het lopen drukt hij het vuil er dan uit. Na twee dagen terug komen en de infectie was duidelijk minder. We moesten weer na twee dagen terug komen en tot onze verbazing en zeker tot die van de dierenarts was hij helemaal genezen. Zijn nagel werd nu dicht gebrand, weer verbonden en die moesten we dan twee dagen eraf halen. Lange stukken naast fiets mag hij niet meer lopen, maar behendigheid doet hij weer volop. Ook zwemt hij en wandelen we perdag zo'n 6 uur per dag. Zelf had ik mij geen dag zonder mijn "hondemaatje" kunnen in denken, maar die 2,5 week van ellende en dierenarts geniet ik wel elke keer van zijn "liefde" voor mij en de "liefde" die ik hem dan weer terug kan geven. Elly de Roos, 27 september 1999. |