Bang voor een bloedhond?....Toen mijn man en ik in het asiel gingen kijken voor een nieuwe hond(onze boxer moesten we laten inslapen) zagen we tussen alle luid blaffende honden een angstig opgerolde hond.Bij navraag bleek dit een jonge bloedhond te zijn,die s'morgens was binnen gebracht. De mensen van het asiel konden niet veel over haar vertellen en nadat wij elkaar hadden aangekeken was ons besluit snel genomen:wij namen haar mee naar ons huis. Binnen de korste keren waren we er achter dat dit dier niet goed behandeld was;Ze was bang voor ECHT alles. Ze wilde niet in de keuken met de deur dicht, Ze was bang voor mensen,dieren(ja echt alle dieren),verkeer,hard geluid etc. Doordat ze zo nerveus was kwijlde ze natuurlijk als een gek(heb je ooit zulke hanglippen gezien vol met kwijl) En als ze maar iets met haar hoofd schudde........... ook plaste ze met de regelmaat in huis,en aangezien teefjes minder vaak plassen zijn hun plassen groter als van reuen. Kortom het was een drama.Maar zo snel geven wij niet op,er was werk aan de winkel.Eerst maar eens naar de dierenarts en jahoor ze had een zware baarmoederontsteking.Gelijk op de medicatie en zowaar het plassen in huis werd ook minder. Aangezien de ontsteking niet met medicijnen was weg te houden(ze kreeg het steeds terug) werd besloten haar te opereren.Het resultaat was verbluffend,je zag na een korte periode al dat ze zich steeds beter ging voelen en steeds lekkerder in haar vel ging zitten(dit was toch echt altijd al ruim genoeg). Ondertussen waren we haar wel iedere dag aan het 'trainen'.Ze moest leren dat er niets was waar ze bang voor hoefde te zijn.Dus expres langs druk verkeer, naar plaatsen met veel honden,langs veel mensen,en als ze in de keuken was met een van ons ging de deur dicht. Na een aantal weken werd ze rustiger en begon ze iets minder erg te kwijlen. Zij leerde ons ook een aantal dingen nl:kastdeuren dicht doen en alles opruimen.Ze had nl. de nare gewoonte om alles uit de kasten te halen en kapot te bijten(dit hebben we haar nooit af kunnen leren,maar ons huis werd en is nu een erg opgeruimd huis). Ook kwamen we er achter waar ze oorspronkelijk vandaan kwam,uit welke kennel.We hebben al de jaren (13) dat we voor haar mochten zorgen een goed contact met deze mevrouw gehad. Na ongeveer een jaar konden we zeggen;nu gaat het goed zij voelt zich iedere dag steviger op haar poten staan en wij hadden ons huis optimaal aangepast(dichte deuren,alles opgeruimd,afwasbaar behang en overal doeken om haar bek af te drogen). Haar karakter was een en al goedhuid,boos kon je haar bijna nooit krijgen.Ze was een goedzak een lobbes van de eerste orde.Om een voorbeeld te geven: Een klein meisje (3 jaar) was niet bij haar weg te slaan, ze ging steeds tegen haar aanhangen en vastpakken. Steeds maande ik het meisje om bij haar weg te gaan maar ik had me nog niet omgekeerd of ze was al weer met de hond bezig.Ook de hond had al duidelijk aangegeven ,door steeds weg te lopen en haar van zich af te schudden, dat ze dit niet leuk vond.Maar na herhaaldelijke pogingen van mij en haar gaf het meisje het nog niet op. De hond begon toen zacht vanuit haar keel te grommen en toen dit ook geen effect had haalde ze ineens uit. De moeder van het meisje en ik schrokken ons wild,want het hele gezicht van het meisje verdween in de bek van mijn hond. Maar wat bleek:ze had haar grote lippen over haar tanden gelaten, zodat het kind niets had alleen zat ze geheel onder het kwijl.Dit is de enige keer(en eenkeer dreigde ze bij een terrier)dat ik haar echt kwaad heb gezien. Als ik terug kijk op haar leven,ze is bijna 14 jaar geworden(en dat is oud voor een bloedhond) kan ik alleen maar zeggen EEN ZACHTAARDIGERE HOND BESTAAT ER NIET. Toen wij haar een jaar hadden kregen we nog een overplaatsertje. een basset. Ook dit was een teefje en ze hebben het bijna altijd goed met elkaar kunnen vinden. Moet u zich eens voorstellen :daar liet ik dan iedere dag , met een grote zwart/bruine hangoor en een kleine zwart/witte hangoor.Want wie de langste oren had??? ik weet het niet. De kleine was een echte jager, de grote niet. Voorbeeld. In een bepaald gebied mochten ze loslopen.Als ze in een straal van 5 meter om me heen liepen luisterde die kleine nog wel,maar o wee........ Een lekker geurtje en weg was ze, en die grote........ erachteraan ......tikkertje doen. Je kon precies horen waar ze waren,want die kleine was aan het keel geven(blaffen) en die grote joelde lustig mee. Blaffen deed ze niet, het was echt joelen. Als ik dan geluk had zag ik op een gegeven moment...... een konijntje het pad oversteken met volle vaart en 2 sec. later een luid blaffende witte flapoor die fel aan het jagen was en dan weer 4 sec later........een dartel springende ,vrolijk huppelende, joelende zwarte lobbes met fladderende oren. Volgens mij dacht ze echt dat ze tikkertje speelde,want als ze zelf perongeluk eens op een konijntje stuitte stond ze het diertje altijd verbaasd aan te staren. Men vraagt wel eens wanneer ben je gelukkig,dan zeg ik altijd: Als ik naar mijn honden kijk en ik zie hoe ze zich ontwikkelen.Als ik zie hoe prettig ze zich voelen Als ik een knuffel van ze krijg wanneer ik thuis kom. Kortom als mijn honden gelukkig zijn ben ik het ook.(mijn man en mijn zoon weten dat dit ook voor hen geldt,maar nu hebben we het over honden) Meer heb ik niet nodig.Nu op dit moment heb ik 2 herders(ook weer verschoppelingen), maar onze bloedhond neemt door haar immense goedheid een speciaal plaatsje in bij zowel mijn man als mij . En mensen die denken o jee een bloedhond ....wat gevaarlijk, wat eng met kinderen. Die mensen kan ik alleen maar zeggen: FOUT... een zachtaardigere hond bestaat niet. Maar een geschikte huishond is ze niet,want ze kwijlen erg veel en er zullen niet veel mensen zijn die hun hele huis af willen stellen naar hun hond,die constant vlekken in de kleding hebben.Deze waarschuwing zet ik niet neer voor de mensen,maar voor het dier.Anders worden er teveel dieren naar asiels gebracht of nog erger...... Nee laat dit ras maar met rust, dan maakt de mens dit soort tenminste niet kapot. Ik hoop dat ik mijn liefde voor mijn speciale liefde een beetje duidelijk heb kunnen maken en eindig dan nu ook met: BEDANKT MEISJE DAT JE ONS 13 JAAR GEZELDSCHAP HEB GEHOUDEN,WE BLIJVEN VAN JE HOUDEN. Robin Kraak, 18 september 2000 |