Joop, de fokker had weer wat nestjes. Nu niet met cairns, maar met westies.
Ik ging gaan kijken naar de kleine marmotjes. Want daar leken ze wel op.
Kleine witte hoopjes, met hun oogjes nog dicht, en steeds op en neer gaande bewegingen om te ademen. Dat was het enigste wat je zag. Trix de moeder keek me schuw aan en liet zelfs haar tanden even zien. Ze was niet erg op mij gesteld Trix, want als ik kwam was het altijd voor te kammen en de klitten uit haar vacht te halen. Ze kende mij dus alleen maar als een persoon die wat aan haar vacht kwam trekken, waar ze helemaal niet van gediend was. Dus besloot ze ook dat ik met mijn handen van haar pups moest afblijven. Hi hi, ze hadden amper haar op hun lijfje en moeder was nu al ongerust dat ik haar pups zou kammen. Het ging goed, met de kleintjes, drie in het totaal. Ze waren amper drie weekjes oud, toen we zagen dat Trix veel haar uitval had, hele kale plekken ontsierden haar rug. En ja, waar we voor vreesden, twee van de pups hadden het ook? De dierenarts erbij, en die wist ook niet precies of het eczeem was of een allergie. Maar een van de pups was nog helemaal gaaf. We besloten om haar uit het nestje te halen. De kleinste van de drie. Wat een hummeltje. Of ik er dan maar een paar weekjes voor wilde zorgen. Dat betekende wel steeds een flesje geven, en mijn nachtrust inleveren. Ze had nog geen naam, dus werd het pruts, pukje, pukkie, of hummel.

Mijn vorige hond, heette Pukkie, dus zo is het gebleven, en ze reageerde goed op die naam.
Na enkele weken kwam Joop terug om Pukkie, maar ik was al zo aan haar gehecht, dat ik haar niet meer kon missen. En Bram? Die is dikke vrienden met Pukkie geworden. Ze rausen met hun tweeen door het hele huis en de tuin. Alleen de eerste dagen niet, toen was Bram beledigd, toen draaide hij zijn rug naar haar toe. Hij was dan ook gewend om alle aandacht voor hem alleen te krijgen, en die moest plots gedeeld worden. Dus toen Joop puk kwam halen, vroeg ik langs mijn neus weg, wat kost ie? Zo komt het dat mijn logeetje hier is gebleven. Zij is mijn witte Kerstcadeau, een Westie. Hoewel wit? De wasbeurten zijn niet meer te tellen op tien vingers, want het liefst rolt ze tijdens de wandelingen in de eendenpoep, of dode vis. Dan stinkt ze echt uren in de wind, en ziet haar vachtje er vreselijk uit Ook zij kreeg het puppie eczeem, en na vele behandelingen is ze er nu van af. Heel langzaam groeit haar dunne vachtje, geen stevige bostels zoals een westie altijd heeft, maar zijdezachte haartjes die ik niet met de hand kan plukken, maar heel voorzichtig bewerk met een schaar. Hagelwit is bij Puk beige, maar ach, de buitenkant telt niet, het is het karakter waar je van houd.Want hoe klein ze ook is, ze is de baas. Over Bram en over mij. Met haar kleine zwarte kraaloogje kan ze heel de wereld imponeren. Ze heeft haar ook een eigen plaats toege eigend in ons bed, en o wee, als je ook maar een centimeter verschuift, dan hoor je haar gegrom.
Overigens vershilt haar karakter veel met dat van Bram, het is echt zwart/wit.

Bram is nu een stuk rustiger geworden, hij er een speelkameraadje bij heeft, en hoeft zich dan als hij op het huis moet passen ook niet eenzaam te voelen. Want na al de drukte en aandacht die Bram vroeger in ons restaurant had, begon hij toch treurig uit zijn oogjes te kijken en nu? Het is een hele dag dolle pret en ik denk dat ik het stoutste stel van Nederland in mijn huis heb gehaald. Acht pootjes die me altijd luidkeels begroeten als ik thuis kom. En mijn Kerstcadeau moet eerst even in mijn gezicht likken of in mijn enkels bijten, want 't baasje moet toch weten wie de baas is van ons huis. Ook al is er niemand thuis, als je bij de voordeur komt wordt je met veel warmte begroet.

AdJ