Bram is vast een beetje ziek. Hij ligt al de hele dag wat te doezelen onder mijn bed. Zelfs het bord eten wat ik hem voor zijn neus zet, is niet eens de moeite waard, om er zelfs aan te ruiken. Echt een zieke indruk maakt hij niet, dus dacht ik even afwachten. Misschien valt het allemaal wel mee. Maar dan begint Bram te spugen. Pure gal. Ik probeer hem tenminste aan het drinken te krijgen, maar hij vertikt het, om noch eten of drinken naar binnen te werken. Puk zit wat raar naar haar kameraad te kijken en ze begrijpt ook helemaal niet waarom Bram nu niet wilt spelen. Ze maakt daarom ook de gekste bokkensprongen op en rond Bram, om hem toch maar aan te zetten om mee te doen. Maar hoe veel ze haar best ook doet, Bram blijft liggen waar hij ligt. Ik denk na, wat hebben ze allemaal gegeten? Het is raar dat Bram wel ziek is en Puk niet, dus trek in daar de conclusie uit, dat het niet aan het eten kan liggen. En verder hebben ze hun normale routine gehad, de wandelingen, even met de bal spelen, even vechten, kammen en borstelen en toch maar weer wat spray tegen de vlooien. Zou het daar aan liggen? Zou Bram daar niet tegen kunnen? Overal begin ik schuldgevoelens te zoeken wat of ik toch verkeerd heb gedaan. En ik kan maar niets vinden.

Als ik hem de volgende morgen aankijk, dan zit Bram echt loom uit zijn oogjes te kijken. Tijd voor de thermometer en jawel Bram heeft 38.4 koorts. Toch maar de dierenarts gebeld en gelukkig mag ik om 13.00 uur al komen. Ach Heer, zegt ze als ze Bram ziet, die hond is doodziek, en ze vreest voor de kennelhoest, omdat die op dit ogenblik overal heerst. Maar Bram hoest helemaal niet, zelfs geen kuchje vertel ik haar. Ze onderzoekt Bram en komt dan tot de ontdekking dat Bram zijn maagwand erg geïrriteerd is. Dat wordt diëten voor Bram. Hoe speel ik dat klaar met twee bengels. Bram astronautenvoeding en Puk lekker runderhart. Je ruikt het door ons hele huis. Daarom besluit ik om Puk maar in de schuur zijn warme hap te geven en Bram binnen. Hij krijgt ook twee spuiten en medicijnen mee. Als ik nog maar amper een uur thuis ben, dan loopt Bram als een gek rond. Er is geen houden aan, hij rent en speelt en bijt Puk alsof zijn leven ervan afhangt. Ik sta totaal voor joker, als ik dit mijn dierenarts zou vertellen, ze zou het van haar leven nooit geloven. Heeft Bram een energiespuit gehad misschien? Bram is weer terug de oude, een en al een brok energie. Maar de kuur die ik voor zijn maag heb meegekregen, zal ik voor de veiligheid wel afmaken. 3x daags, ik heb zelfs moeite om zijn bekje open te krijgen, Bram moet al die rotzooi niet, maar ach, die vier dagen zal hij deze tabletjes toch moeten innemen, al is het tegen wil en dank. Dit blijkt dan ook een ramp te worden. Bram heeft ergens aparte holtes in zijn bek waar hij dat spul verstopt. Wanneer ik een tablet in zijn keel stop, en hij likt met zijn tong over zijn bekje, dan (dat hebben ze me toch altijd wijs gemaakt) zou het tabletje toch naar de goede plaats verdwenen moeten zijn. Maar nee, na enkele minuten vind ik het ergens verstopt in de gang. Verwonderd kijk ik, nog maar eens proberen, goed over zijn keeltje aaien en zijn bek dicht houden. Het lijkt wel of Bram al van een afstand ziet dat ik iets in een stukje ham of vlees verstopt hebt, want hij weigert om al deze extraatjes van me aan te nemen, terwijl ik toch gewend ben, dat meneer nooit genoeg heeft.

De vier dagen lijken wel een eeuwigheid te duren, maar ik hou vol, geef Bram zijn medicijnen om zijn maag weer tot rust te brengen, en hou heel nauwkeurig in de gaten, dat Puk niet aan het eten van Bram komt. Maar o wee, de zusterlijke gevoelens spelen parten als ik een seconde niet kijk, en dan staat Puk heel gemoedelijk een paar happen van haar maaltijd af aan haar grote broer. Zelf wanneer ze anders normaal schermt en begint te grommen als Bram ook nog maar een oog laat vallen op haar bordje, staat ze nu toe dat hij de restjes leeg likt. Gelukkig is Bram snel weer de oude, zoals ik gewend ben van hem, en speelt en ravot hij weer als een gek. Kijk! Hij graaft alweer putten in de tuin! Bram ziek? Ben je mal! 't Vrouwtje zal wel een griepje hebben!

AdJ