Vanmorgen wil ik haast niet uit mijn bed. De Honden liggen lekker dicht tegen mij aangeknuffeld, en als ik mijn neus boven het dekbed steek, brrrr….koud….Het is vandaag ook Zondag, dus mag het van mezelf om wat langer te blijven liggen. Maar Bram is dat helemaal niet van plan!! Helemaal niet!! Hij begint wat te stoeien met Puk, op en onder het dekbed. Klaar met de rust! Zo heeft het weinig nut om te blijven liggen, dus hup! Eruit! Nog half slapend en mopperend op de honden trek ik de gordijnen open en?? De hele wereld is wit! Het heeft gesneeuwd.

Ik ben direct wakker, was me en kleed me aan en laat de honden alvast buiten op de achteruit. Bram stormt als een gek naar buiten en wroet meteen met zijn snuit in de rulle sneeuw, Puk twijfelt, voorzichtig zet ze haar pootje buiten de deur, en als ze voelt dat dit vreemde witte spul erg koud is, trekt ze het poot je nog sneller naar binnen dan als het buiten was. Wat vreemd kijkt ze Bram aan, en je ziet haar denken, zal ik? Het werkt toch wel aanstekelijk en aarzelend gaat ze dan toch naar buiten. Wel grappig, ze huppelt van haar ene poot op de andere, eerst even de boel onderzoeken. Ze kijkt me aan of ze wil zeggen, hela het bijt niet! Opeens krijgt ze lol, ze rolt en buitelt samen met bram door de witte sneeuw. Ze rent zo hard en snel dat het wel lijkt of ze schaatslessen neemt. Ze wil niet eens meer terug naar binnen. Ik trek mijn laarzen, handschoenen, jas aan en rammel eens met de riemen, en ja hoor daar zijn ze. Eerst even de pootjes wat insmeren met vaseline tegen het zout dat ze op de stoepen en wegen hebben gegooid, dan gaan de ijsklontjes en het zout niet tussen de kussentjes plakken. Het is maar even werk en voorkomt pijn en ellende. Er staat weinig wind en overal zie ik mensen met spelende honden. Het is dolle pret op onze wallen. De vaart is ook dicht gevroren en enkele kinderen proberen of het ijs al sterk genoeg is. Ieder jaar zijn er wel een paar waaghalzen. Ik roep hen: pas op hoor! Er liggen wakken in! Je kan ze van bovenaf aan zien liggen! Puk vliegt en rent de wallen op en af, Bram moet aan de lijn blijven, er zitten teveel eenden en vogels op het ijs, en als Bram dat in de gaten heeft, gaat hij ze achterna. En hij heeft dat ook in de gaten, hij blaft en zwaait met zijn staart en wil dolgraag het ijs op. Ik zie het al voor me, plomp, Bram doorgezakt en hoe krijg je die er dan uit! Nee, ik laat mijn verstand maar werken en hij moet netjes aan de lijn blijven. Hij geniet toch wel en heeft het druk om Puk terug te bijten die Bram steeds komt plagen. Nu wil ik dat ze even stil zitten, ik heb het fototoestel mee om hen op papier te zetten. Maar hoe krijg je twee honden stil, die lopen te dollen in de sneeuw.

Ik kan mijn kerstkaart voor volgend jaar wel vergeten, dit lukt me nooit. Ze genieten van dit onverwachtse sneeuwballet, daarom neem ik maar een foto van de besneeuwde vaart met de populieren en een oude ruďne, een hele mooie achtergrond. Vanmiddag moet Frans maar mee als fotograaf dan zal het wel lukken. Nu mogen ze de clown uithangen, ze hebben dik plezier. Hun vachtjes zijn door en door nat, het lijkt wel of ze aan het zwemmen zijn, tijd voor een plukbeurt een der volgende dagen. Dan zijn ze wat sneller droog. Last van de koude hebben ze niet, dat kan ook niet zoals die twee in beweging zijn. Het wordt weer tijd om huiswaarts te gaan en als ze merken dat de route draait, stribbelen ze toch wat tegen. Thuisgekomen doe ik eerst hun pootjes in een lauw badje en dan gaan ze moe en voldaan liggen slapen. Een op de bank en een in de mand. Puk droomt, voor haar was dit de eerste ervaring en kennismaking met de sneeuw, al slapende genieten ze er nog van.

AdJ