Toen we in ons restaurant woonden kwam de post altijd alles netjes aan de bar afgeven. De meeste wisten dat er koffie voor hen klaar stond, en daar werd dan ook gretig gebruik van gemaakt. Het was trouwens gezellig, meestal werden dan de laatste nieuwtjes verteld, die in onze omgeving gebeurden, en zodoende waren we goed op de hoogte van al het wel en wee in Zeeuws-vlaanderen. Andersom was de post ook op de hoogste van het wel en wee in ons restaurant. Ze leefden mee met onze pup Bram, en probeerden daar waar mogelijk was hem allerlei dingen aan te leren. Leuk in het begin, maar moeilijk om weer af te leren. De meeste lol hadden ze dan ook bij de bekende blauwe enveloppen. Of dit nu om een betaling, wegenbelasting of een teruggave ging, dat interesseerde de post niet. Nee, Bram moest en zou de kleur blauw vernietigen. Dat probeerden ze steeds door de betreffende envelop voor zijn neus te houden, nadat ik de inhoud eruit had gegrist, en steeds met de envelop op Bram zijn neus te tikken. Bram gaf er niets om, maar hij werd wel kwaad op de post. Als hij het uniform nog maar binnen zag komen rende hij als een gek naar de man toe, om die lekker in zijn kuiten te bijten. Of makkelijker voor Bram de enkels, daar kon hij beter bij. Je kan je wel voorstellen dat dit voor ons, die dit achter de bar zagen aankomen erg lachwekkend over kwam. Maar we hadden wel een probleem. De post kwam niet meer om koffie, tenminste een deel van de mannen. De vrouwelijke postbodes werden toegelaten door Bram. Ondanks dat ze lange broeken aan hadden, Bram had oog voor vrouwelijk schoon. Maar ze hadden het Bram zelf aangeleerd, dus zaten ze nu met de gebakken peren.

Toen we in December verhuisden naar een privé huis, zag Bram de postbodes helemaal niet meer. Hij ging meestal in de gang liggen voor de brievenbus en wachtte tot er iets door viel. 's Morgens vroeg, hadden we Bram geleerd om de ochtendkrant netjes in zijn bekje te pakken, en deze dan linia recta naar zijn baasje te brengen. Voor een frolic deed Bram dit graag. En de overige post bracht hij ook netjes zonder problemen naar de tafel in de huiskamer. Fier zwaaiend met zijn staart, want elke dag werkte Bram voor zijn baas. En toen kwam Puk erbij. Ze was al een maand of vier toen ze in de gaten kreeg dat bram iedere dag werd beloond om de krant in de kamer te brengen. En ze had nog meer in de gaten dat Bram hier iets "lekkers" voor kreeg. Met haar sluwe oogjes bespioneerde ze Bram de eerstvolgende dagen en netjes liep Puk mee van de brievenbus naar de tafel. Dat kan ik ook! zal ze bij haarzelf hebben gedacht. En op een morgen ging ze ruim voor tijd bij de voordeur liggen, nauwlettend de brievenbus in het oog houdend. En ja, daar was post! Bram vloog erheen en Puk vloog mee, het werd een getrek en gesnauw in de gang dat ik een kijkje ging nemen. Post lag er ja! Aan duizend snippers! Om het hardst trekken ze met elk een stuk in de bek aan de post, net zolang tot het scheurt. En dan begint de lol. Het scheureffect heeft vast een kick op hen. Puk begint dan woest alles tot snippers te verwerken, wat Bram weer wil tegen houden door het af te pakken van haar. Resultaat onleesbare kranten, folders, enveloppen en alles wat er binnen wordt gegooid. We besluiten dan ook om een linnen zak onder de brievenbus te hangen, waar de post dan in wordt opgevangen. Met een gerust hart gaan we om boodschappen, die we voor de kerstdagen moeten inslaan. Als we na 1.5 uur thuiskomen is het verdacht stil in ons huis. Geen vrolijk geblaf dat de baasjes weer thuis komen, geen kwispelende staarten tegen het raampje naast de deur. Helemaal niks. Ik vertrouw de boel niet. Voorzichtig doe ik min voordeur open en jawel! Daar ligt de post! versnipperd met een gescheurde linnen zak! Boos kijk ik de boeven aan en roep foei! Wat hebben jullie gedaan! Bram vlucht naar boven en Puk kruipt onder de kast. Ik raap de snippers van al mijn kerstkaarten op, en begin een ware puzzel. Wie heeft er mij al dat goede nieuws gestuurd?? Het is totaal onleesbaar. Veel kaarten kan ik gelukkig wat bij elkaar zoeken, zodat ik de kerst- en nieuwjaarswensen grotendeels kan terug sturen. We hebben nu een bus buiten geplaatst, de post blijft heel, alleen het blaffen, dat leer ik mijn twee versnipperaars niet af. Zeker bij de postbodes niet!

AdJ