Vlooien, wat een ellende ik zie ze overal. De honden hebben een vlooienplaag, hoe ze eraan komen weet ik niet en hoe ze er af komen, begint ook op een groot raadsel te lijken.
Ze zitten te krabben en te krauwen als twee aapjes. Ik kijk nog eens op Bram zijn buik, en potverdorie, dààr loopt weer zo'n hele dikke vette vlo. Ik probeer "het" te pakken met een pincet maar dit ongedierte is sneller dan ik. En overal zie ik ze springen. Heb er een heel theater van. Om deze plaag de kop in te drukken bel ik naar de dierenarts of die geen middel in huis heeft, wat of direct effect heeft. Voor de honden lijkt het me ook lastig om steeds jeuk te hebben. Ja ze heeft spuitbussen in huis die direct de vlooien en de eitjes vernietigen, maar eerst goed wassen. Dus Bram en Puk moeten het bad in. Met vlooienshampoo die ik daar voor gebruik. Puk laat zich gemakkelijk behandelen, ze stribbelt niet tegen, hoewel ze het ook niet echt een pretje vindt. Bram wordt een ander verhaal, dat komt straks. Na het shamponeren, hou ik Puk goed vast en haar halsbandje, zodat het spul goed kan inwerken. Daarna de spoelbeurt onder de douche en nu stribbelt ze wel tegen. Dit vindt mevrouw helemaal niet leuk, ze probeert dan ook langs de gladde kant van het bad om op allerlei manieren te ontsnappen.
Na een minuut of wat, denk ik dat het wel goed uitgespoeld is, ik zie tenslotte niets meer. Een voorverwarmde handdoek sla ik om Puk, en ik begin met haar droog te wrijven, daarna met een lauwe föhn haar vachtje goed uitborstelen en drogen. Dit vindt ze wel heerlijk, ze gaat met haar pootjes alle vier de lucht in en ligt heel ontspannen erbij. Hup Puk, jij mag rondlopen, nu is het de beurt aan Bram. Ondertussen is Frans al bezig met stofzuigen, manden schoonmaken, en alle plaatsen waar de honden liggen, goed schoon te maken en in te spuiten met een bus die ik ook mee heb gekregen van de dierenarts. Heel het huis wordt van de zolder (waar ze zelden komen) onder handen genomen, alles wat de wasmachine in kan krijgt dan ook een beurt, tot de lakens en de dekbedden toe. Ik kijk rond en kan Bram nergens vinden. Weg kan hij niet zijn, want de deuren zijn dicht, en jawel, Bram is onder ons bed gekropen, ik wil hem pakken maar hij kruipt precies onder het bed op een plaats waar ik er net niet bij kan. Hij gromt diep naar me. Als ik van mening was dat Bram niet had gezien, wat Puk is overkomen in het bad, dan had ik het totaal mis! Bram heeft alles in de smiezen, en aan een bad heeft hij de grootste pest. Dat moest zijn vrouwtje toch onderhand wel weten. Ik probeer Bram te lokken met stukjes ham, een koekje, een worstje, maar Bram blijkt nergens geen zin in te hebben, vooral niet naar mij toe komen, hij vertikt het gewoon. Ten einde raad ga ik maar weer naar beneden en besluit om te gaan wandelen, neem de riemen van de haak en jawel hoor, daar is Bram. Riemen betekent uit! En Bram gaat graag uit, zijn grootste hobby. Ik zal dan ook eerst maar een blokje rond gaan, om hem niet teleur te stellen. Vrolijk kwispelend loopt hij naast me, hij denkt vast, ziezo, dààr ben ik dan mooi vanaf gekomen. Mis Bram! Nu ik je vast heb, ga je voorlopig niet meer los! Want in bad ga je, punt uit!

Thuisgekomen geef ik Puk dan ook aan Frans en met Bram vertrek ik naar boven, richting badkamer. Nu bram in de gaten heeft dat hij niet meer kan ontsnappend zit hij te beven als een rietje. Ik op en voorzichtig zet ik hem in het lauwe water, maak zijn vacht nat en wrijf hem lekker van top tot teen in met de shampoo. Ondanks het tegenstribbelen en het beven gaat dit me nog goed af. Maar met het uitspoelen heb ik toch hulp nodig, dit lukt echt niet alleen. Als een gek vliegt Bram heen en weer. Het lijkt wel of hij bang van water is, terwijl ik weet dat wanneer we langs de wallen wandelen er geen enkele eend of waterhoen voor hem veilig is, en hij regelmatig het sop kiest. Ook het zeewater schuwt bram niet, kilometers ver langs de vloedlijn in het water zit hij de meeuwen achterna. Nee, Bram is gewoon kinderachtig.
Ik probeer Bram dan ook af te drogen, maar ook dat lukt niet, hij ontsnapt en vliegt als een gek heel het huis rond, zich overal te pas en te onpas uitschuddend, de spetters vliegen overal. En Puk rent mee, en maakt hier een spelletje van. Dan begint Bram zich droog te schuren tegen het bankstel, met zijn lichaam en kopje droogt hij zich op de grond en rent dan naar boven om op onze witte sprei zich verder af te drogen. Uit eindelijk heb ik Bram weer te pakken. De rest gaat ook droog met de haardroger. Nu ik Bram weer vast heb, kam ik zijn vacht tegen de draad in en spuit direct heel zijn lichaam met de bus die ik gekocht heb bij de dierenarts. En wat denk je? Op de witte handdoek vallen er nog wel zestig vlooien uit.
Terwijl ik dacht, dat deze met de wasbeurt wel allemaal verdronken waren. Bram zit er van te hoesten en te proesten. Het spul ruikt dan ook helemaal niet lekker. Puk neem ik direct naderhand, en ook bij haar zie je het ongedierte vallen. Zeker op een wit vachtje, daar zie je het nog beter dan bij Bram op zijn donkere vacht. Moe en voldaan, dat ik van de vlooien af ben ga ik nu even met de honden spelen, dan vergeten ze deze behandeling.

Maar twee dagen later zie ik bij Puk weer hele kleine vlooitjes lopen. Ze zijn zo klein, dat ik ze haast niet kan zien en neem zelfs een vergrootglas erbij en jawel er kruipen er zelfs meer dan Eén. Nu kan ik weer het hele ritueel van voren af aan beginnen. Wassen, drogen, borstelen kammen, spuiten. Bij alle-twee de honden, want als de een het heeft, heeft de ander het gegarandeerd ook. Ondertussen ben ik er wel achter gekomen hoe ze aan de vlooienplaag komen. Er zat een egel op onze achteruit, en Puk en Bram hebben die verjaagt. Een vreemdeling op hun territorium, dat dulden ze niet. Dat een egel een grote vlooienbal was, wist ik niet, maar al doende leert men! Als we op zomeravonden lange wandelingen maken, en de vele egels tegenkomen, zal ik proberen ze uit hun buurt te houden. Het leken mij onschuldige beestjes met stekels. Beestjes die zich in een bolletje draaien als Bram er naar stond te blaffen. En er lopen er hier vele, ieder voorjaar. Ik heb ze nog drie keer moeten wassen, om van de plaag af te komen, en de laatste behandeling heb ik met sunlightzeep gedaan. De honden kijken me al angstig aan wanneer ik de badkamer binnenga. Maar het leek wel een obsessie van mij, overal waar ik ook maar iets zwarts zag liggen, ging ik gewapend met een vergrootglas en pincet er op af. Puk was het ergste, ze had vele eitjes op haar huid, ik heb haar dan ook met een tondeuse heel kort gezet, in plaats van te plukken. En met olie de eitjes weggeschraapt, de minuscule vlootjes bleven maar komen. In het totaal ben ik er wel 8 weken mee bezig geweest om alles weer vlooi-vrij te krijgen. Zelfs de trainingen op de hondenschool had ik afgezegd, met het oog om geen andere honden te besmetten. Gelukkig zie ik er nu geen meer. Je voelt het aan, of je de dieren verwaarloosd als dit je overkomt, maar heus, integendeel, ze worden dagelijks gekamd en geborsteld, en krijgen iedere maand een tablet om vlooien te voorkomen. Een maar, ze helpen enkel wanneer de honden dan ook werkelijk zonder dit ongedierte zijn. Ik wens het daarom ook niemand toe! Daar heb ik mijn buik van vol en de honden ook!

AdJ