Omdat Bram zijn ras, een cairnterrier, bekend staat dat deze nogal eigenwijs en koppig zijn, besluit ik met hem een puppycursus te gaan volgen. Het is wel Oktober en koud, maar ik wil wel voorkomen dat Bram met mij gaat wandelen in plaats van andersom.

Wij, Frans, Bram en ik dus de auto in om eens te gaan kijken hoe dat nu allemaal in zijn werk gaat, zo'n hondenschool. De voorzitter zat netjes achter zijn bureau, en legde haarfijn uit hoe alles op de school georganiseerd was. Daarom was ik ook erg gemotiveerd en..? ik mocht dan ook direct beginnen met de puppycursus. Bram, die dus voor het eerst op het puppyterrein mocht, keek zijn ogen uit. Gossiemikkie, wel 15 pups, en bijna allemaal teefjes, dat staat Bram dus wel aan. Hij wil het liefst ze allemaal een voor een even besnuffelen, maar er moet wel getraind worden. Dat staat Bram eigenlijk niet aan, hij wil veel liever spelen en ravotten, aan het lijntje lopen daar vind hij niets aan. Maar ja, als ik er een beetje een gehoorzame hond van wil maken, zal ik streng moeten optreden. Het lukt zowaar ook nog om Bram netjes naast me te laten paraderen, zijn staart recht omhoog. Hier krijg ik dan ook te horen dat dit een teken van dominantie is. En later zal blijken dat Bram de roedelleider is van heel de hondenclub. Al de honden die er rond lopen, daar is bram de baas over. Alleen heb ik zelf niet in de gaten, dat andere hondenbezitters dit niet als prettig ervaren. Als Bram niet kan uitvallen dan laat hij zich wel horen. Altijd weten ze dat ik aanwezig zal zijn met Bram. Behalve de lessen worden er nog veel andere dingen georganiseerd op de club, zoals strandwandelingen, een hondenavonddriedaagse, een demonstratie van onze club tijdens een braderie, clubkampioenschappen, boswandelingen, barbecue, allemaal leuke dingen. Na enkele weken mag Bram een examentje afleggen om naar de A groep te gaan voor gedrag en gehoorzaamheid. Hij leert erg snel. En nog sneller mag Bram dan examen doen voor de B groep. Alles loopt Bram glansrijk door en we zijn allebei even enthousiast over de school. Maar dan begint de ellende. Bram heeft geen zin meer om commando's uit te voeren. Althans niet op bevel. Hij kan alles maar alleen als meneer er zin in heeft. Als we de Dinsdagavond of de zondagmorgen naar de school toe rijden zit Bram al te mokken in de auto. Ik stop er even mee. Dit is niet leuk meer. Bram is in die tijd al 7x gezakt, wat op zichzelf ook al een prestatie is, want niet iedereen houdt het zolang vol, om met zijn hond steeds hetzelfde rondje, anderhalf jaar aan een stuk te gaan lopen. Ondertussen heb ik Puk ook. Dan zal ik maar met haar beginnen. Puk is heel anders. Die luistert wel. En ze sluit haar prima bij de groep aan. Die is heel anders gesocialiseerd. Misschien ook wel omdat het een teefje is, dat ze wat makkelijker in de omgang is. Puk heeft het nadeel dat er om en om word ge oefent, de ene week zij en de andere week Bram. Puk mag ook examen doen, en ze doet het best heel goed. Ze heeft maar twee putjes te kort om te slagen, maar dat komt het volgend examen wel. Tenminste dat hoop ik, maar hoe zal dit alles in het water vallen doordat er een kennelhoest heerst op de club, deze is enkele weken gesloten. En daarna? Ik zit met een vlooienplaag die ik een ander niet wil aan doen, en ben er 8 weken mee bezig om de honden weer vlooi vrij te krijgen. Met het laatste examen kreeg ik dan ook te horen dat ze niet mocht mee doen, ik had te weinig lessen gevold, en notabene thuis elke dag netjes getraind met de honden.

Acuut ben ik er mee gestopt, ik heb geen zin om weer een jaar hetzelfde rondje te maken. Misschien dat ik een andere school opzoek, om flybal te kunnen spelen met de honden.

Maar nu even een rustperiode, tot het weer wat beter is, en ik deze teleurstelling verwerkt heb. En ach, ze luisteren alletwee, wat wil ik nog meer. Tenslotte heb ik bereikt wat ik wilde, honden die luisteren als je roept, en daar gaat het tenslotte om. Want thuis kan je je geen betere hond voorstellen dan Bram en Puk, het leukste stel van Nederland!

AdJ