Wanneer je om welke redenen dan ook aan een terriër wilt aanschaffen, kan ik je alleen maar zeggen, bezint eer U begint. Ze staan er bekend om, welk ras je ook uitzoekt, dat ze koppig en eigenwijs zijn. Het ene ras wat meer dan het andere, maar zover ik kan na gaan, is er geen enkele bij, die je onderdanig zal zijn en niet probeert zijn eigen zinnetje door te drijven.

Voordeel is wel, dat elke terriër hard is, vooral voor zich zelf. Echt kleinzerig kan je ze niet noemen. Zelf kende ik van de terriërs alleen maar de foxterriër, omdat die rechtover ons woonde, op een parkeer terrein in een grote schuur. Wanneer het weer het dan ook toeliet, verblijfde hij daar dan ook dag en nacht. Zijn naam wist ik niet precies, hoewel hij ons elke dag een bezoek bracht, niet in het restaurant of het café, maar specifiek in het keukengedeelte. Slim als hij was, moest hij daar een halve straat voor om lopen, om langs de achterkant mijn keuken te bezoeken. Bolle, zo noemde ik hem, zijn echte naam was Fikkie, maar dat paste gezien zijn omvang in het geheel niet bij hem. Hij was gewoon vierkant, en dat kwam niet alleen door mij. In die tijd had ik zelf geen hond, dus adopteerde ik Bolle van harte. Op het pleintje, waar ik woonde, waren we dan ook meet vier eetgelegenheden die hij trouw alle vier met de regelmaat van de klok bezocht. Bolle was in feite van heel het "Molen-ende". Er was ook niemand van de ondernemers die Bolle weigerde, want tenslotte zorgde hij ervoor dat we vrij van muizen en ratten waren. Dat was zijn grootste hobby, en als hij weer iets van het ongedierte te pakken had, kwam hij dat ook met de grootste trots laten zien. Bolle was wel de meest gekende hond uit onze hoek, de vele toeristen die wekelijks kwamen kende hij ook. Mensen die trouw de auto op zijn parking kwamen parkeren werden dan ook kwispelend en vol van enthousiasme begroet. Vreemdelingen daar had hij het niet zo op, die kregen een harde en lange serenade van zijn schor geblaf te horen. Hoe oud Bolle was, ben ik nooit te weten gekomen. Maar hoe ouder Bolle werd, hoe slimmer. Hij sloop stiekem mijn keuken binnen, snuffelde aan de werkbank en Hap! Weg biefstuk. Hij slikte het stuk vlees in een keer achterover, zodat hij er haast in stikte. Ik was boos, want Bolle kon alles krijgen bij mij, maar stelen! Nee! Dat zou ik hem mooi afleren. Dus had ik gevraagd aan ons bedienend personeel dat als ze Bolle weer zagen voorbij lopen, mij eerst even waarschuwden. Dat duurde niet lang, de andere dag kwam Bolle weer kijken, ik nam een stuk biefstuk en paneerde die eens goed in de peperkorrels, lag het op mijn werkbank en ging naar voren om koffie te drinken. Nog geen 7 minuten later hoor ik geproest en gekuch, Bolle had weer vlees gestolen, maar de scherpe peper viel hem wat zwaar in zijn bek Hij slobberde dan ook direct een halve emmer water leeg en verliet ons pand langs de voorzijde om zo snel mogelijk weer op de parking te zijn. De volgende dagen zag ik Bolle niet meer, hij had genoeg van mijn keuken. Wel kwam hij binnen met warm weer, om op de koude tegels voor het buffet te gaan liggen. En hij at alleen nog vlees uit mijn hand, dat ik hem gaf. Tot zijn dood heeft hij mijn keuken geschuwd.

Als ik me goed herinner is Bolle wel een jaar of acht bij ons geweest, bijna iedere dag. Vele klanten dachten dan ook dat Bolle van ons was. Hij luisterde goed, en als het te druk was, stond hij recht, en wandelde op zijn gemak naar de parking, waar zijn baas en bazin waren.

Bolle ging snel achteruit, het werd een oud baasje, nu wandelde hij niet meer binnen maar sjokte zich vooruit. Echt op zijn elfendertigst. Mensen interesseerden hem ook al niet meer, en wanneer er klanten hem een koekje onder zijn neus duwden, had hij al genoeg aan de reuk. Bolle werd ook agressief, vooral tegen kinderen die hem een aai over zijn koppie wilden geven, tot dat Bolle een kind beet. Zijn baas heeft Bolle meegenomen en een spuit laten geven, omdat die mensen er een proces voor aangegaan waren vanwege die beet. Ik zal Bolle niet snel vergeten, ook al was hij mijn hond niet, en het was gelijk mijn eerste kennismaking met een terriër. Een hond die nooit iets vroeg en er alleen maar was, ik miste hem de eerstvolgende weken. Daarom weet ik dat je met een terriër veel plezier kan maken, omdat ze er zijn voor Jan en alleman.

AdJ