Er is niks aan de hand, maar er is wel degelijk iets aan mijn hand. Letterlijk en figuurlijk. Waarschijnlijk heb ik ze gekneusd of verstuikt of zoiets. Dat gebeurde vanmorgen tijdens de wandeling met de honden. Het was akelig koud en natte sneeuw dwarrelde overal, die zich neervlijde op het grintpad van de wallen. Ondanks het grint een vieze slikkerige boel. Bram en Puk aan de riemen, en Puk mag altijd voor de trappen los. Wanneer ik Puk zijn slipketting losmaak zet ik mijn voet altijd op de riem van Bram, die altijd haast heeft om naar boven te rennen. Ook vandaag weer. Terwijl ik met mijn verkleumde handen de ketting over Puk s kopje haalde gaf Bram een harde snok, want Bram zag vogels. In een reactie greep ik naar de riem en die draaide zich om mijn hand, en Bram gaf nog eens een extra snok. Aie! Oei! Au! Dat was wel even erg gevoelig. De pijn snerpte door mijn linkerhand. Precies de hand die ik het meest gebruik, daar ik linkshandig ben. Nu zou je zeggen van een hond van amper 13 kg, dat zal wel niet zwaar aankomen, maar "ferget it!" ik voel het wel degelijk en goed ook.

Het leek wel of Bram mijn hele arm uit het lid trekken wou. Daarom trok ik eens goed terug aan de slipketting om Bram te corrigeren, maar Bram trekt zich daar geen sikkepit van aan. Dat zal hem een zorg zijn. Vogels wil hij, niets anders dan vogels, en het liefst erachteraan zitten. Dat is zijn lust en zijn leven. Voor een snok aan de slipketting lijkt hij wel immuun. Door het harde trekken van Bram gleed ik uit in de slik en om steun te zoeken pak je ergens naar. Niet makkelijk met twee rolkettingen in je handen. Je hebt in feite geen hand vrij om iets te doen. En twee honden aan èèn lijn vind ik zonde van Puk. Dan wordt ze steeds weggeduwd van Bram. Binnen is Puk baas, maar buiten nog steeds Bram.

En twee honden, twee kettingen dacht ik maar. Snel rond me gekeken of niemand de buiteling die ik maakte, ik glee toch twee trapjes terug naar beneden, had gezien, want het moet wel erg lachwekkend zijn als je daar op staat te kijken. Een mens met twee kleine hondjes, die er een niet van kan houden. Gek, Bram heeft nog maar enkele weken geen les meer en hij speelt weer de baas. Toch maar weer een school opzoeken. Bram moet regelmatig goed onder appel staan, anders gaat hij met me leuren. En dat wil ik niet. Dat kan ik ook niet maken, omdat Frans reuma heeft, en vaak moeite heeft om de honden vast te houden. Als hij pijn heeft en ik ben gaan werken, moet hij altijd twee rondes maken, omdat hij Bram anders niet kan houden. En hij ziet het niet zitten om Puk te gaan vangen!! Daar moet ik wel om lachen, Puk komt gewoon als je die roept, zeker als je een koekje meeneemt, ze is heel makkelijk om mee om te gaan, heel anders dan Bram. Echt zwart/wit als je ze wilt vergelijken. Ik maak wel mijn ronde af, nog 3 km. lopen waarvan Bram kort aangelijnd, als straf, naast me moet lopen, dicht! Mijn hand begint steeds meer pijn te doen en ik ben dan ook blij dat ik de voordeur van mijn huis zie. Zo snel mogelijk leg ik mijn hand om en om in koud en warm water, de pijn zakt, maar in de loop van de dag heb ik er nog behoorlijk last van. Zal wel zien hoe het afloopt, rusten ermee zal allicht wel helpen. En Bram die hou ik voortaan kort tot we boven op de wallen zijn. Niks aan de hand, zeggen ze, maar aan mijn hand wel!!

AdJ