Toen pukje bij ons in huis kwam, was het een gaaf klein wit hondje.
Ze kwam uit een nestje van drie, een reutje, en twee teefjes. Ze was de kleinste van alle drie, maar wel het vinnigste rakkertje wat ertussen zat. Haar broer en zus hadden een beetje puppie eczeem. Dat hadden ze al vanaf de geboortje, maar pukje had een gaaf roze buikje, met heel veel donkere pigmentvlekjes.

Daarom haalden we ze amper 6 weekjes uit het nest, en ging ik haar apart verzorgen. Ze kreeg nog enkele flesjes melk per dag en 's nacht ook een maaltijd, afgewisseld met een heel klein beetje brintapap. Zo kon ze leren zelfstandig op haar kleine pootjes te staan. Bram vond het maar niks, dat ik nu ineens een klein wit bewegend mormeltje in huis had, dat bovendien nog zoveel aandacht kreeg ook. Hij was zelfs diep beledigd. Op een afstand zat bram dan ook te kijken, hoe ik Pukkie voedde en al begon met het zindelijk maken van haar, want als er een koper kwam, was ze daar al aan gewend. Bram draaide zich om en ging naar de gang, zonder haar ook maar een blik waardig te bevinden.

Hij moest er niets van hebben. Zoiets kleins, wat alleen maar lag te piepen, of geluidjes maakte wat op blaffen moest lijken, dat was helemaal niks voor Bram.

En dat zijn vrouwtje er 's nacht ook nog eens uit ging om een flesje op te warmen, met zo weinig melk dat het niet eens de moeite leek om daar je nachtrust voor op te offeren, dat begreep Bram al helemaal niet. Dat had het vrouwtje bij hem ook nooit gedaan. En dat kleine witte brutale ding, dat mocht zomaar op dat grote bed liggen om een flesje leeg te drinken, waarna ze lekker in een mandje naast het bed werd gelegd, met een zacht groen dekentje op haar.

Nee, dat kleine witte brutale ding werd door en door verwend. Bram vond het allemaal maar niks. Tot Pukkie groeide als een kool. Gelijk met het groter worden van haar volume begon ze ook meer te spelen. Bram snuffelde nu wel eens aan haar en als hij haar wilde pakken, liep ze weg. Dat vond Bram wel een leuk spelletje, iets wat je wilde pakken dat wegliep. Puk kroop dan ook op de onmogelijkste plaatsen die je in het huis kon vinden, vooral onder de kasten, waar Bram net niet onder kon. En maar piepen en blaffen. Ze had het reuze naar haar zin. En toen begon ook het eczeem bij pukkie. Alles hebben we geprobeerd, tabletjes, zalfjes, diëten, maar de schilfertjes bleven komen. Ze krabde haar huidje helemaal kapot. Haar oortjes waren het ergste. Die stonden dik van de korsten, die erg lelijk aan het onsteken waren. Tot ik opeens op het idee kwam om haar oren eens in te smeren met babyolie. Het verzachte in ieder geval de pijn. Na enkele dagen waren de oortjes bijna zuiver, dus begon ik de rest van haar lichaam er ook mee in te wrijven, soms wel vijf keer per dag. Pukkie krabde bijna niet meer en voor de nacht deed ik lekker mintpoeder op haar buikje. Heerlijk vond ze dat. Na enkele maanden was ze vrij van eczeem en is ze een heel gaaf hondje geworden. Een vrolijk hondje, alleen haar oortjes die staan niet alle twee recht. Maar ze luistert goed, en ach, wat geeft het, het eczeem is weg en daar ging het mij om. Nu zijn Puk en Bram onafscheidelijk geworden, maatjes voor het leven. Puk is nooit verkocht geworden, als loge is ze gekomen, en ze mag blijven, heel haar hondenleven lang!!

AdJ