Al van kinds af aan heb ik altijd te horen gekregen dat blaffende honden niet bijten. Vergeet het maar!! Bram dus wel. Niet naar mij, maar naar andere honden. Niet dat Bram nu zo stout is, alleen als de hond zelf begint. Dan verdedigt Bram zich, en terecht ook. Dat mag hij van me. Maar sinds een jaar heeft Bram er een zorg bij. Die zorg heet Pukkie. Dat is nu zijn liefste kameraad en vriendinnetje geworden. Niemand mag aan Puk komen, als Bram dat niet zint. Ze is en blijft een beetje zijn privé bezit. En dat beschermt hij en laat het duidelijk merken, als andere honden, en dan voornamelijk reu's, even aan Pukkie willen ruiken. Stel je voor dat ze haar ook lief zouden vinden. Dat staat Bram niet toe, wat van hem is, blijft van hem. Bram laat dan ook onmiddellijk een diep gegrom horen, wanneer ik dan ook nog zie dat Bram zijn oren plat legt, is het oppassen geblazen, want negen op de tien keer valt Bram dan uit.

Natuurlijk kan ik niet voorkomen dat we tijdens onze lange wandelingen andere reuen tegenkomen, dus blijft Bram aangelijnd. Niet alleen daarvoor, als Bram los is, en de vrijheid onder zijn poten voelt, is hij weg. Voor uren. Teefjes vind Bram wel aardig, die krijgen een lik en worden ook allemaal lekker besnuffeld.ook zijn er best wel veel reuen waar bram wel mee speelt, alleen wanneer ze blijk geven om Puk te overmeesteren, is het direct:"Actie!!"

Zo ook met Flash, een jonge dalmatiër van ongeveer dezelfde leeftijd als Bram.

Flash staat er om bekend dat hij graag vecht, met alle honden die hij tegen komt. Daarom gaan ze ook meestal op een tijdstip met Flash gaan lopen, wanneer mensen eten, rond zes uur. Dan hebben ze weinig last van Flash en kan hij lekker los. Niet erg in hebbende dat flash los liep, hij was nog meters en meters van ons vandaan, zie ik opeens een vliegend gespikkeld object op ons afvliegen. Oei Bram! Dacht ik. Maar nee, het was Pukkie. Flash heeft het op kleine hondjes ook niet voorzien. Hij is boos op alles wat klein is, want als pup is hij eens in zijn achterbenen gebeten door een york. En nu botviert hij dat op alle kleine hondjes. Pukkie loopt altijd los te spelen in de graskanten, de wallen op en af, daar word ze lekker moe van. En opeens zo'n grote hond boven haar. Hap! zegt Flash, en hij heeft Pukkie vast alsof het een prooi is. Die piept alsof de wereld vergaat. En dan komt Bram in actie. Puk Vast! Jij vast! denkt Bram.

Dus Bram valt aan. Hij bijt als een bezetene overal waar hij Flash maar kan raken. Flash piept het ook uit maar laat het er niet bij zitten en bijt Bram terug. Twee worstelende honden die rollen over het grint. Bijna kan ik Bram niet meer houden, hij zit immers nog steeds vast aan de lijn. En mijn hand ertussen stoppen om Bram te pakken, laat ik maar want veel kans dat ik dan ook een knauw krijg. Gelukkig is er net een moment dat ik Bram los kan trekken en Flash zijn bazinnetje Flash kan pakken. Bram is erg boos, ik moet hem aan de halsband houden om weer niet opnieuw te beginnen. Bram stribbelt goed tegen. Puk zit wat verdwaasd toe te kijken in de graskant en doet niets anders dan blaffen tegen Flash. Enfin, ik ga de ene kant uit en zij de andere. Het lijkt me verstandig om de nog enkele meters wat kort te houden. Thuis bekijk ik de schade, enkel wat schrammen en een bult op zijn kop. Valt reuze mee dus. Flash heeft een bloedend oor, Bram beet er een klein scheurtje in. Hopelijk een goede les voor de twee reuen, dat ze eindelijk eens beseffen dat ze niet alleen op deze wereld wonen. Maar het recht van verdedigen blijft, en Bram zal daar als dat nodig is, ook altijd gebruik van maken. En terecht!!

AdJ