Regelmatig moeten de baasjes van Bram en Pukkie ook wel eens weg. Even naar de kleinkinderen, of zomaar eens gaan winkelen, gaan werken, of om de wekelijkse boodschappen. Wanneer de honden zien, dat we onze jassen nemen en aandoen, beginnen ze al te kwispelen. Niet alleen kwispelen, ze gaan elkaar dan eerst even lekker achterna zitten. Als twee dollemannen rauzen ze dan achter elkaar door de kamer, naar de gang, naar de keuken en dan naar buiten. Ze zijn van mening dat ze mee mogen. Want alles wat buiten de deur gebeurt, is veel spannender dan aan de binnenkant van de deur. Dus ja, ik weet het, toe eerst maar even een rondje met de honden. Ze kunnen mij dan ook iedere keer weer manipuleren door hun manier van doen. Wanneer ik de riemen neem staan ze ineens alle twee bij me. Wat happen en snauwen tegen elkaar, want O, vrouwtje moet er eens een vergeten. Ze dringen om de eerste te zijn. Kleine puk wint meestal. Die springt gewoon boven op Bram, en als dat niet lukt kruipt ze gewoonweg onder hem door. Bazig is ze wel, als het maar in haar eigen belang is. Een echte haantje de voorste. En dan gaat die betoverende deur ineens voor hen open. Zit! Roep ik dan, want altijd hebben ze haast. Nee, ze moeten nu eerst netjes wachten tot ik buiten ben en dan mogen ze pas mee. Als zij eerst naar buiten stormen, struikel ik over de honden, dus van de eerste stap moet ik al zorgen dat ik blijk geef van hun baas te zijn. Halverwege ons stoepje moet Bram altijd eerst even zijn poot omhoog doen, om aan andere honden te kennen te geven dat hij hier woont. Het is zijn terrein. Pukkie moet dat niet zo nodig, die kijkt liever of ze de poes van de buren niet ziet Ik hou ze in het begin meestal nogal kort aangelijnd, omdat ze dan altijd zo uitbundig zijn en Bram tegen alles wat hij ziet wil uitvliegen. Pas als ik een minuut of vijf loop, dan komt Bram weer wat tot rust en loopt hij ook netjes naast me, zonder te trekken of uit te vallen. Omdat we nog boodschappen moeten halen, neem ik een kort rondje over de wallen, de trappen op, een kilometertje lopen en we zijn dan zo weer thuis. Pukkie mag altijd los, die snuffelt dan ook overal waar ze niet zou moeten zijn. Maar als ik haar roep, kom ze direct naast Bram lopen. Wanneer ik de trappen weer afloop, hou ik de honden weer kort, want beneden aan de trap woont in het witte huis een heidelwachtel die bram niet graag mag. Ze vallen altijd uit tegen elkaar, en vechtpartijen vermijd ik liever dan dat ik die meemaak.
Thuisgekomen mogen ze meteen naar buiten. Ze hebben donders goed in de gaten dat de baas zijn jas aan heeft en het vrouwtje haar jas niet uit doet. Vlug kruipen we in de auto om boodschappen te halen. Alleen zijn ze niet, ze hebben gezelschap aan elkaar, dus moeten ze ook niet zeuren. Ze kunnen buiten en als het regent de keuken binnen, ze hebben korrels en drinken, dus niets te kort.
En toch laten ze blijken dat ze het niet leuk vinden dat we ze alleen laten.
Wanneer we dan ook na een uurtje bepakt en bezakt weer thuis arriveren, worden we met luid geblaf verwelkomd. We zetten de tassen en dozen in de keuken, en als of alles voor hen is beginnen ze druk aan onze spullen te snuffelen. Ja Bram en Puk, grote jongens zijn jullie geweest, netjes op het huisje gepast, en daar krijgen ze een beloning voor. Want altijd nemen we wel een extraatje mee voor hen en dat weten ze, daarom kijken ze zelf ook altijd in de tassen om er uit te halen wat voor hen bestemd is. Foei roep ik, wachten Pukkie en Bram, jullie krijgen het wel. Wanneer ze een kauwstok hebben liggen ze tevreden met hun snuitjes naar ons te kijken, en hebben ze allang vergeten dat ze een uurtje alleen thuis zijn geweest.

AdJ