Het lijkt wel of ik het steeds moeilijker krijg om contact met Bram te krijgen. Hij is een echt bazig baasje en probeert op de een of andere manier steeds zijn zinnetje door te drijven. Mijn haren staan vaak rechtop, hoeveel moeite ik ook doe om Bram tot een wel opgevoede hond te krijgen. Wat mij bij Pukkie in een korte tijd wel lukt, lukt bij Bram dus maar half. De oefeningen die ik op school heb geleerd en Bram ook natuurlijk, beheerst hij allemaal. 't Gekke is dat hij ze alleen maar uitvoert wanneer hij daar zelf zin in blijkt te hebben. Het aflijden van Bram is ook een koud kunstje, een bewegende grasspriet is vaak al voldoende om zijn aandacht aan te trekken. Maar dat wil ik juist niet, ik wil die aandacht van hem. Zijn kop lijkt steeds de verkeerde kant uit te gaan.daarom durf ik Bram ook nooit los te maken, omdat ik er bijna zeker van ben dat hij binnen nu en 10 seconden de piste in gaat. En roepen! Ho maar! Er gaat vast van alles door dat kopje van hem behalve mij,ik ben voor hem onbelangrijk. Ik word er een beetje moedeloos van, want voor mijn gevoel doe ik echt mijn best. Nu ik met de trainingen op de school gestopt ben, wil dat niet zeggen dat ik moet stoppen met Bram te trainen. Nee, iedere dag zal ik de oefeningen die ik hem aangeleerd heb laten doen. Maar Bram geeft er niets om Vrijheid, blijheid denkt hij, Ik moet helemaal weer van voren af aan beginnen en heel de school vergeten. Eerst moet ik weer het vertrouwen van Bram zien terug te winnen en God, wat blijkt dat moeilijk te zijn, Dat gaat echt niet zomaar in een lesje of een uurtje. Ik kijk Bram aan, en Bram kijkt rustig een andere kant op. Fout weet ik. Bram moet mij zien. Ik neem zijn geel balletje om aandacht te krijgen en ben nu elke dag bezig met kijk oefeningen. Je leert er je hond door kennen. Pukkie kan ik natuurlijk ook niet vergeten. Hoewel die redelijk goed luistert, is ook het contact met haar belangrijk. Nu hadden ze mij gezegd dat ik apart moest oefenen met de honden en apart gaan wandelen. Allereerst steek je daar dubbel tijd in en ik vind, dat is een persoonlijke mening, ze zijn hele dagen bij elkaar, dus waarom ook niet tijdens hun wandelingen, en misschien wil ik wel teveel in een keer. Stap voor stap zal ik Bram en Puk moeten begeleiden naar het punt waar ik ze wil krijgen.

Dus eerst het trekken aan de lijn zal Bram moeten afleren. Een hele week loop ik al voetje voor voetje ons trottoir af, waar ik meer stil sta dan door loop. Wanneer Bram trekt, ga ik geen stap meer vooruit. Hij heeft het best door en het lukt vaak ook hele stukken, behalve wanneer Bram vogels ziet of een kat. Dan gaat het helemaal mis, dan moet ik oppassen dat hij mij niet mee sleurt. Zijn riem houdt ik daarom ook kort, want hoe korter hoe minder kracht en spanning er op de lijn zitten en hij ook minder kan trekken. Wat een geduld zal ik moeten hebben om al die dingen die er spelenderwijs ingeslopen zijn er weer uit te krijgen. Ik heb wel geleerd dat iets afleren moeilijker is dan iets aanleren, en dat je zelf met de gebakken peren zit. Jammer, dat ze mij op de hondenschool nooit gewezen hebben op al die kleine dingen die zo belangrijk zijn. Dat ze mij ook nooit eens apart hebben genomen om Bram te laten leren naar mij te kijken en zijn aandacht vast te houden. Kleien hondjes zijn daar niet zo belangrijk, ze werken liever met grotere honden, zodat het eindresultaat is dat al de kleintjes daar verdwijnen. Maar ik wil laten zien dat Bram zonder school alles kan doen, Dat ook ik met een goed luisterende hond over straat wandel. En ik weet zeker dat mij dat lukt, zelfs met terriėrs, want wij zijn alledrie erg gemotiveerd nu, zodat ik vast over enkele maanden kan zeggen, zie je wel! Een terriėr? Het grootste is zijn vertrouwen te winnen dan win je heel de wereld!

AdJ