Na het voorval met de dalmatiėr een week geleden, lijkt het wel of Pukkie en Bram gefocust zijn op gevlekte honden. Alles wat wit met zwarte vlekken heeft, bevalt hun niet meer. Op grote afstand beginnen ze al te grommen. De een nog harder dan de ander. Geen gemakkelijke opgave voor mij, om de honden dan rustig en kalm naast me te laten lopen. Wanneer ik de kans krijg, nemen we dan ook een andere route, zodat we ze niet rakelings moeten passeren. Maar ontwijken is helaas niet altijd mogelijk. Het opvoeden word er ook niet gemakkelijker op, want vandaag kwamen we Flash weer tegen. Hoewel ik beneden langs de wallen liep, en Flash bovenop de wallen kwam hij weer met grote vaart aangestormd. Hij was vandaag met vrienden van zijn baasje opstap, en die wisten niet dat Flash altijd ruzie maakt met kleine hondjes. Bram en Pukkie dus wel. Puk, die meestal los loopt, maakte zich dan ook snel uit de voeten, de slimmerik, om tussen het riet te gaan zitten beven. Zo stil als een muisjes bleef ze daar zitten. Flash steeds rondkijkend waar dat kleine witte ding nu wel gebleven was, maar Bram maakte zoveel lawaai dat Flash Pukkie gelukkig niet meer in zijn gedachten had. Bram liet zijn tanden zien en zijn haren stonden allemaal recht. Het leek wel op een grote ragebol. Hij kwam op voor zijn kameraadje en blafte en brieste naar Flash, Nu had Bram flash de laatste keer gemeen gebeten in zijn oor, en dat had hij nog niet vergeten. Op enige afstand bleef Flash dan ook staan, want ook la is Bram een stuk kleiner dan een dalmatiėr, Flash vertrouwde de boel voor geen haar. Hij stond daar maar in het wilde weg van zijn neus te maken en luisterde in het geheel niet naar de baasjes die hem riepen. Ik keek Bram aan en liet hem liggen. Op dat moment wilde Flash op Bram springen maar ik ging voor Bram staan. Bram kroop ook tussen het riet, Gelukkig hadden ze Flash net op tijd vast om hem aan te lijnen. Gek dat ze hem nog steeds loslaten waar zoveel mensen met hun honden lopen.
Hopelijk komen ze geen erge dingen tegen met Flash, en misschien word hij ook wel wat rustiger met het ouder worden. De honden van mij werden goed beloond. Omdat ze niet zijn uitgevallen tegen Flash, ik heb ze alle twee lekker geknuffeld. Daarom mochten ze ook nog eens langs het water rauzen, om tegen de eenden te blaffen. Ze krijgen ze toch niet te pakken. Opeens staat Bram stil, want aan de overkant van het water staat Ria Reiger.Strak kijken de twee elkander aan, Bram piept. Dan slaat ze haar grote vleugels uit en verkast ze naar de andere vaart. Je hoort de vleugels klepperen in de wind. Tjonge jonge, ik ben er stil van, wat is zo'n reiger toch groot als je er zo dicht bij staat. Puk probeert haar nog in te halen, maar dat lukt natuurlijk niet. Heerlijk hoe of die honden toch kunnen genieten van alles wat zich hier in en om het water afspeelt, iedere dag is er iets anders te beleven voor hen. En daar genieten ze van met volle teugen.

We draaien ons om en zien een andere dalmatiėr, oei dat word weer blaffen.
Ik stel ze gerust en we gaan weer huiswaarts, ze hebben ruim anderhalf uur weer kunnen lopen en stoeien, hun rustpauze is weer aangebroken, tot vanavond.

AdJ