Bram is alweer drie jaar geworden. Ik herinner me nog het pupje met een veel te grote kop, naarmate zijn lichaampje groot was. Een klein bruin levend beertje. Toen hij wat groter werd en zijn oortjes rechtop gingen staan leek hij meer op een konijn dan een cairn. Ze hadden me verteld dat een cairn een hond was met een heel eigenzinnig karakter, en daar ben ik dan ook in al die jaren ook wel achter gekomen. Ik lach en huil met Bram.
Aan zijn dominante gedrag raakt ik maar niet gewend, en daarom is het wel goed dat Pukkie erbij is gekomen.
Ten eerste, omdat hij nu leert te delen, en ten tweede Bram heeft gezelschap. En wat voor gezelschap. Hoe grof en groot Bram ook is voor een cairn, tegenover Pukkie die weer aan de kleine kant is voor een westie, heeft hij maar een klein hartje. Mevrouw mag heel veel van hem. Zelfs aan zijn eten komen. Want klein en dapper gaat weer bij Pukkie op. Omdat Bram jarig was, wilde ik de honden toch eens extra verwennen. Daarom ook een hele lange wandeling van ruim twee uren en de honden hadden het goed naar hun zin. Ze liepen te kwispelen met hun staartjes, rennen, (Bram altijd aan de lijn, want weglopen blijft een van zijn grootste hobby'), en af en toe wat pootje baden in de vaart.
Ik haalde ook een zakje met gedroogde varkensoren voor hen, en gaf ze er elk een. Twee zelfs, op een verjaardag mag je ze wel een beetje verwennen toch? Het zakje met de overgebleven oortjes heb ik achteloos op mijn salontafel neergelegd. Zo. Nu even tijd om mijn mails van beestenspul en de schrijversgroep lezen, en ja met de Zondag zijn dat er veel. De honden hadden hun eten gehad, hun wandeling en wat extra's, dus zouden ze me nu wel even gerust laten. Ze hebben er de pest aan dat ik aan de pc ga zitten, want dan verslapt mijn aandacht voor hen. Bram gaat met zijn varkensoor naar de gang en Pukkie ligt lief aan mijn voeten. Ze raust af en toe de kamer door en als ik opkijk zie ik dat ze steeds haar oortje ergens aan het verstoppen is. Vijf minuten later ligt ze dan ook weer tevreden aan mijn voeten met het oortje. Het lijkt wel of ze ligt te knorren. Als ik na anderhalf uur klaar ben op mijn pc, kijk ik en zie ik tot mijn grote verbazing dat er in de zak, die ik op de salontafel neergelegd heb, nog maar drie van de vijftien oren in zitten. Pukkie heeft dus niet steeds hetzelfde oortje verstopt, nee, ze heeft steeds een ander oortje gepikt. Stom van mezelf om dit ook op zo'n laag tafeltje te leggen. Ze ziet er helemaal dik uit nu, ik schiet in de lach, het lijkt echt net een varkentje. Oei joei, als die maar niet misselijk wordt vandaag denk ik nu. Nu gaat er ook een lichtje bij me branden, waarom Pukkie niet al haar eten heeft leeg geslobberd. Ze zat natuurlijk al vol van de oren. Dat is ook een van de redenen dat ik mijn honden niet volduw met snoeperijen, dan worden ze te dik en heus, ze krijgen genoeg met hun normale voeding. Meestal moeten ze het ook niet, maar Pukkie heeft haar kans gepakt en zo in haar uppie de verjaardag van Bram eens goed gevierd!!

AdJ