Net zoals je bij de mensen jongens en meisjes hebt, zijn er onder de honden reutjes en teefjes. Bram hoort bij het mannelijke geslacht en Pukkie bij het vrouwelijke. Het kleine meisje groeide en toen werd ze zo rond de helft van juni loops. Net 8 maandjes, dus best vroeg. Ze liep in de keuken en op de vloer lagen spatjes bloed. Ze keek bang en bedeesd. Ze wist echt niet of ik nu kwaad ging worden of niet, en ze begreep helemaal niet wat er gebeurde. Het leek wel of ze zich er voor schaamde. Ik wilde haar opnemen en troosten, maar schuw liep ze weg. Ach hemel! Wat een zielenpootje leek ze nu. Ze snapte helemaal niets van al dit gedoe en likte de bloedplekjes weg. Vaag flitste er door mijn hoofd die keer dat ik voor het eerst ongesteld werd, en er ook niets van begreep. Ik dacht minstens dat ik doodbloedde, er werd toen ook nog maar weinig aan voorlichting gedaan. Nu gaat dat bij een hond al helemaal niet. Ik had daarom ook medelijden met mijn kleine meid. Ik probeerde haar te troosten en te knuffelen, en na een dagje ging het al weer wat beter. Bram was de koning te rijk. Steeds liep hij achter Puk aan te snuffelen, ze had geen moment rust meer.
Bram wilde eens laten zien dat hij best zijn mannetje kon staan, tenslotte was hij ook al 1.5 jaar, en heeft hij ook zijn gevoelens. Toch maar even de dierenarts opgebeld om te vragen of het kwaad kon, en ja1 schrik niet ook al was het de eerste loopsheid, dekken kan altijd, zelfs met 8 maanden. Dat kan niet dacht ik, een pup met puppies, dat ga ik haar niet aandoen. Ik bracht haar mandje naar onze slaapkamer en liet Puk daar tijdelijk logeren, met de deur dicht. Zo had ze tenminste nog een beetje rust, en zat Bram niet steeds aan haar te snuffelen. Bram kon verder door het hele huis wandelen, dus ruimte genoeg. Maar wat dacht je? Bram bivakkeerde voor de deur waar Pukkie zat, en hij zat te huilen als een wolf. Drie weken aan een stuk. Wat een ellende! Dat wilde ik nooit meer meemaken. Bram at niet, dronk niet, nee, hij hield de wacht en vermagerde in deze paar weken fors. Nu had ik twee honden die ziek waren. Wanneer pukkie eens enkele uurtjes beneden zat, zocht ze ook al snel bescherming bij ons, en Bram mocht niet aan haar komen, ze beet fel van haar af. Achteraf bekeken naturlijk wel fijn, want een nest jonge hondjes van haar zat ik beslist niet op te wachten. Eerst en vooral omdat ze zelf eczeem had en dat door kon geven aan haar pups, en ten tweede een cairn en een westie, dat hoorde ook niet zo. Nee, soort bij soort houden dacht ik en eczeem doorgeven is ook niet verantwoord.
Nee ik heb maar zo snel mogelijk een afspraak met de dierenarts gemaakt voor een sterilisatie, dan kan ik tenminste met een goed en veilig gevoel de toekomst tegemoet gaan. En gelukkig over enkel weekjes kan Puk al worden geholpen. Hopelijk keert dan de rust weer terug in huize Blomme. Want een loopse teef en een reu onder èèn dak, kan ik niemand aanbevelen. Het is natuurlijk een normaal verschijnsel, maar in zo'n situatie raken we allemaal gestresst, de honden en ik, dus daarom geen tweede keer want dan kunnen we elkander beter maar niet meer aandoen.

AdJ