Mijn Friese Stabij was een reu. En dat heb ik geweten ook.. Overal waar of er een boom of een paaltje stond, moest meneer even zijn poot oplichten om het met zijn eigen lijfgeur te markeren. Bobbie zo noemden we hem, binnenshuis luisterde hij perfect, maar zodra hij buiten kwam werd dit al een stuk minder. Mijn man vond het vaak een stuk ongeluk. Wanneer we na een wandeling dan ook richting huis gingen, en dat was langs verschillende straten mogelijk, dan ging plotseling zijn staart tussen zijn poten, en als wij links gingen, liep meneer rechts weg, of andersom. In ieder geval nooit richting huis, maar zijn eigen weg. En niet zo zacht ook, nee hij rende alsof zijn leven er van af hangt. Midden in de nacht, als hij voor zijn doen genoeg gejaagd, of wat dan ook uitgespookt had, ging hij voor de voordeur zitten janken als een wolf. Zo luid, dat heel de buurt er van wakker werd. Het schaamrood heeft dan ook dikwijls genoeg op mijn gezicht gestaan. Ik maakte dan 's morgens vroeg ook steevast een omweg om mijn buren niet te zien, zodat ik het op deze manier probeerde te vermijden om een confrontatie aan te gaan, vanwege het 's nacht huilen van een hond in mijn straat. Weglopen was dan ook een van zijn grootste hobby's. Het zal jullie dan ook niet verbazen dat hij door vreemden opgepakt werd, of door de politie, en zo in een asiel terechtkwam, Wanneer hij hem weer eens gesmeerd had, en we na een gedegen onderzoek in alle straten en gaten van ons dorp om hem gezocht hadden, hij weer onvindbaar was, besloten we dan ook een bezoek aan het dierenasiel te brengen, waar hij dan ook meestal heen gebracht was. Daar zat hij dan ook. Na een tijdje waren ze het al gewend en werden we opgebeld als meneer weer eens door deze of genen gebracht was. Ik was daar dan ook op den lange duur zo'n beetje een vaste klant. Tegen wil en dank.. Overdag, wanneer we werkten zetten we Bobbie buiten in een grote kooi, die voor onze schuur was gebouwd, een ren met voldoende ruimte, waar hij zelfs nog een stuk kon rennen. Maar schoolkinderen speelden altijd in het speelkwartier met Bobbie, mijn dochtertje was daar meestal zelf bij, en als de bel rinkelde deden ze het hek niet terug op slot. Bobbie was gek op kinderen dus wandelde hij van onze tuin zo het schoolplein op, en wanneer hij het in de gaten kreeg dat hij vrij was vertrok hij weer het dorp in. Ik werkte toedertijd in een restaurant. Op een dag vroegen mij eens klanten om een bakje water voor de hond. Het was erg druk, dus niet kijkend naar welk beest ze nu mee hadden snelde ik naar de keuken om een bak water. Je kunt je vast mijn gezicht wel voorstellen dat toen ik de bak met water onder de tafel plaatste, ik tète a tète stond met mijn eigen hond! En kwispelen als een gek. De mensen die Bobbie gevonden hadden begrepen er niets van. Maar op een dag was Bobbie hem weer eens gesmeerd. Nergens kon ik hem vinden, ook in het asiel niet. Dagen en dagen heb ik naar hem gezocht, ik was de wanhoop nabij. Nooit geen hond meer, dacht ik na twee weken. Bobbie liet zich in geen velden of wegen zien. Ruim een half jaar later belde mijn moeder op dat ze Bobbie had zien lopen in een dorp 10 km verder. Dat kan niet dacht ik. Wij met de auto er naar toe. Wat schept mij een verbazing, daar liep Bobbie, zo mager als een lat. Ik riep, hij heft zijn kop op, sprong in onze auto, en thuisgekomen wandelde hij naar binnen, ging op zijn vaste plaats liggen onder de kast, alsof hij nooit weg geweest was. Hij at als een wolf en lag de rest van de avond gewoon te soezen. Ik begreep er niets van, hoe had hij die zes maanden overleefd? Hij en niemand zal ons dit ooit kunnen vertellen. Bobbie is nog zeven jaar bij ons gebleven, en met het ouder worden werd hij ook kalmer en liep hij niet vaak meer weg. We hebben er dan ook nog een hele lieve hond aan gehad. Later vonden wij Bobbie wat versuft in onze tuin. Iemand had hem vergif gevoerd. Het schuim stond op zijn bek. We waren dan ook genoodzaakt om de dierenarts hem te laten inslapen, omdat hij vals was en aanviel. Wat heb ik gehuild bij het afscheid van onze Bobbie. Het heeft dan ook weer tien jaar geduurd voor ik weer aan een andere hond begon.

Antje