Ergens heb ik diep verdriet en ergens ben ik blij. Regelmatig ga ik eens langs bij de fokker van Bram en Pukkie. Daar zitten allemaal cairnterriers en westies. En regelmatig was, kam, borstel en pluk ik zijn honden een voor een. Een hels karwij. Ik doe het voor de honden. De westies zien er vaak uit als schaapjes die in een modderige wei liggen en vaak zitten ze onder hun eigen vuil. Daar ben ik verdrietig over. Hij neemt de moeite bijna niet om zijn honden goed te verzorgen, hoewel hij er erg gek mee is. nu ben ik met een tien stappenplan begonnen. Elke westie die ik weer gewassen en geplukt hebt wordt nu te koop gezet. En dan de cairns. Het loopt goed. Vandaag is de laatste cairn verkocht. Ik huil, het doet pijn om mijn vriendjes niet meer te zien, maar ergens ben ik gelukkig dat ze nu allemaal een goed tehuis hebben en dat het afgelopen is met het broodfokken, want zo noem ik het. Natuurlijk ben ik blij met mijn honden en zou ik ze voor geen geld meer willen missen,ik kocht ze van deze broodfokker, maar sommige mensen kunnen de verantwoording niet aan. Het is nu stil rond zijn huisje in de polder, hij ziet het ook allemaal niet meer zitten omdat hij ziek is. Maar dat neemt niet weg dat ik zijn beestenboel erg ga missen.Hij mag nu met Bram en Pukkie gaan wandelen als hij zin en tijd heeft. Ik hoop dat het goed gaat met al mijn vrienden.

Antje