Mijn eerste kennismaking met een hond was een Fox. Een klein zwart/wit hondje, op vier pootjes, veel te dik, maar wel braaf. Zij leefde op een boerderij waar ik als kind tijdens de schoolvakanties verbleef. Fikkie, zo heette ze, leefde voornamelijk in de schuur tussen de koeien. Overdag zag je haar wel op het erf lopen, maar nooit heb ik gezien of geweten dat Fikkie ooit geknuffeld werd. Daar hadden de boeren geen tijd voor, of anders gezegd, die tijd namen ze niet eens, Fikkie liep daar rond om ratten te vangen, of alarm te slaan als er eens iets vreemds op de boerderij was. Als bel of alarmsysteem dus, verder was Fikkie tamelijk onbelangrijk, alleen voor mij niet. Als kind zag ik wel iets in Fikkie, en dat bleek wederzijds. Als ik dan ook een paar weken te logeren kwam, liep Fikkie de hele dag rond me te draaien en te springen. Ze was erg op me gebrand, en op de koeien. Altijd kreeg ze van de vrouw des huizes na het melken een schoteltje melk waar de damp nog vanaf kwam. Verder heb ik nooit gezien dat de hond eten kreeg, en de katten die er rond liepen ook niet. Die leefden van de muizen en ook van het beetje melk wat ze tweemaal daags voorgezet kregen. DE katten waren schuw, die kon je nooit pakken, en wanneer je er eentje vast had, meestal een jonkie, bleven ze met hun scherpe nageltjes in mijn kleding hangen, zodat je niet wist, hoe snel je ze weer moest laten lopen. Toch zagen ze er verzorgd en goed uit. Maar, nee, ik had het niet op hun katten voorzien, en zij niet op mij, omdat ze niets anders deden dan miauwen en krabben. Op mijn armen stonden de krabbels diep ingekerfd, alsof ik een waar gevecht had gestreden op een of ander woest veld. Met Fikkie was dat anders. Na een paar dagen had ik meestal heimwee naar huis en voelde me dan ook erg eenzaam. Thuis waren we dan ook met acht kinderen, en alleen op de boerderij, was toch wat vreemd voor mij. Fikkie voelde dat precies aan en dan kwam ze mijn tranen aflikken. Ik huilde dan in een hoekje van de schuur, mijn schouders schokten van een diep verdriet, waarom dat wist ik zelf niet, en Fikkie duwde dan met zijn kopje tegen mijn lijf. Ik hangde dan over haar mollige lijfje en mocht op haar buikje kriebelen. Rond vier uur 's middags werden de koeien vanuit de weide, de stal ingeloodst, omdat het dan melktijd was. Fikkie drijft ze altijd bij elkaar en wist precies welke koe waar moest staan. Alle koeien hadden een naam, er was er zelfs een die mijn naam droeg. Ik herinner me nog de warmte en de geur die in de benauwde stallen hing, vooral de warme adem van de melkkoeien. Tijdens het toen nog, handmatig melken van de koeien in de warme stinkende vochtige schuur, keek ik altijd met bewondering toe, hoe tante Betsie en oom Egbert, (zo heten mijn gastouders) de melk uit de spenen kneep en trok. Waarschijnlijk was ik zo van dit werk gecharmeerd, dat ik Fikkie op dat moment ook als een klein koetje bekeek, en ik begon Fikkie dan ook zogenaamd te melken. Dan nam ik plaats op een klein krukje met drie pootjes eronder, een klein emmertje, waar oom Egbert altijd een laagje melk in goot, en Fikkie bleef dan stokstijf staan tot heel de melkceremonie voltrokken was. Alleen het geluid van de melk die in de roestvrijstalen emmers spoot, djit djit djitdjit, kreeg ik niet voor elkaar. Later begreep ik dat Fikkie alleen maar zo braaf bleef staan, omdat ze van die romerige melk wilde. Zo werd bij mij de liefde voor de honden geboren, en mijn eerste hond was dan ook een Friese Stabbij, ook wel Wetterhoun genoemd. Bobby was een reu, en van karakter totaal wat anders dan wat ik van Fikkie allemaal gewend was. Geen herder, geen border, maar "iets " wat qua uiterlijk daar een beetje tussenin zweefde. Een van de vele avonturen die ik met hem beleefde, heb ik al eens verteld, toen hij een half jaar zoek was, in een van de voorgaande verhalen….

Antje