Het is kermis bij ons. Dat betekent dat de kleinkinderen mogen komen logeren, voor een dag of vier. Betekend ook dat mijn huis weer van boven tot onder op zijn kop staat en de honden weer door het dolle heen gedraaid zijn. Wij dus naar de kermis, maar… ze vinden er niks aan. Pretparken met hun angstige hoge snelheidsduivels en achtbanen zijn veel interessanter dan de kindermolens op de kermis. Het snoepkraam is dan ook het meest bezochte kraam. Zondag mooi weer, dus we besluiten om een lange wandeling met de honden te gaan maken. Oma! Je hebt beloofd dat het mooi weer was om eens te picknicken. Ja! Das waar ook. Beloofd is beloofd Oma. Dus ik maak een mand klaar met allerlei lekkers erin en knakworstjes voor de honden. En daar gaan we dan, Bram en Pukkie voorop, Monica en ik de toch wel wat zware mand mee torsend het schelpenpad over. Angelo vindt het nog steeds niks en kijkt en klets bij iedere visser die we passeren. Dat vindt hij tot nu toe veel interessanter. Ik vertel over het aardmannetje die onder de grond wonen en de bomen die vertellen en luisteren als je de hand op hun stam houdt en je oor tegen de stam duwt. Kinderen geloven in oma dus ze leggen hun armpjes op de dikke boomstammen en zitten dan gezellig met de bomen te praten. Fietsers die voorbij rijden kijken vreemd op. Maar dat kan me niets schelen, kinderen moeten in hun wonderwereldje kunnen leven zolang als dat gaat. Al lijkt het soms wel dat ik zelf mijn kinderjaren nog niet ontgroeid ben. We lopen tot aan de oude ruïne, ondertussen gebruik makend van de fluistercursus. Steeds wanneer er groepjes met fietsers langsrijden, moeten Bram en Puk aan de kant gaan zitten, en blijven. Daarna worden ze beloond met kleine stukjes frolic, die door de kinderen al op zijn voor we de helft van het pad bewandeld hebben. Het lukt me naderhand dan wonderwel ook, om ze te laten zitten en blijven, door ze uitbundig te prijzen met een aai over hun bol. Bij de ruïne staat een picknicktafel, zo'n ding met vaste banken. Eerst spreid ik er een frisgroen tafelkleed over en dan stallen we alles uit. Belegde broodjes (wat een geklieder die harde broodjes!) Gesmolten chocolade, uitgelopen brie, flesjes cola fruit en de halve koelkast die ik in de mand gepropt heb. Ik kwam ook tot ontdekking dat ik washandjes of servetten vergeten waren. De gekneusde broodjes gingen er als koek in. Ineens stoppen er een groepje fietsers die wat cola willen kopen. Die zijn in de veronderstelling dat ik daar met een koek en zopie kraam sta om hun dorst te lessen. (Sorry Belgen hè!) Het gammele restje wat er nog op de tafel ligt ziet er niet meer uit, en zeker niet voor een eventuele verkoop aan voorbijgangersJ) De honden zitten strak naast ons om maar de pot met knakworsten leeg te eten, hoewel mijn kleinzoon daar ook hevig aan mee zit te helpen. Na ruim 3 uren is de mand zowat leeg en kunnen we weer huiswaarts gaan, ze hebben genoten, onder de chocolade, jam en mayonaise kwamen ze thuis. Zwarte knieën, vuile handen en een verwonderde blik van mijn man. Maar wel een gezond teken en zeker voor herhaling vatbaar, als het dan maar geen 30 graden is buiten!

Antje