Zoals jullie allemaal ondertussen al wel weten, probeer ik met mijn honden iedere middag een extra lange tour te doen. Het leek mooi buiten, de zon, maar eenmaal buiten onderweg, had ik spijt dat ik geen handschoenen aanhad gedaan, het was een koude gure wind die me goed deed rillen. Boven op de stadswallen aangekomen, liepen wij, mijn vriendin en ik, en natuurlijk ook onze vijf honden, (goh, we leken wel een op een wandelende kennel) gure de wind om onze oren. Zeemeeuwen krijsten rauw, en eenden zaten langs de kant van het water. Aan de ene kant de vaart, waar golfjes klotsend tegen de kant aan schuimend, en aan de andere kant van het pad een droge vaart, die enkel alleen uit blubber en slib bestond, omdat ze daar het water hadden weggetrokken. Enkele eenden hadden daar op het slib plaatsgenomen. Mijn kleine Westie had dat al eerder in de gaten dan ik, en als een speer ging ze de eenden achterna. Normaal kan ze in het water zwemmen, maar dat was er nu niet. Maar een eend blijft toch altijd lichter van gewicht dan een hond, en bovendien hebben die vleugels, zodat ze in geval van nood kunnen wegvliegen. Dat deden ze dan ook meteen, toen ze het witte gevaar de vaart zagen oprennen. Weg waren de eenden, en bijna mijn Westie ook. Ik zag al van alles in mijn gedachten gebeuren. Ze zakte dan ook met haar pootjes in het slib, en ze kreeg het Spaans benauwd. Ik stond dan ook machteloos, samen met mijn vriendin toe te kijken en met angstige stemmen probeerde we Pukkie te laten terug komen. Ze had de grootste moeite om haar met slijk besmeurde pootjes door het slib te baggeren. Ze kwam haast niet vooruit. Steeds dieper zakte haar lijfje door de vieze blubber en verdween ze langzaam steeds een beetje dieper in het slib. Ze was bijna aan de kant. Bram, mijn Cairn zat erbij te piepen en voelde aan dat dit niet goed ging. Ik kon haar net grijpen bij haar halsband. Er kwam dan ook een hond die behalve haar kopje helemaal besmeurd was met slijk tevoorschijn. Het was geen gezicht. Een wit kopje, en een grijze hond. Nadat we van deze schrik waren bekomen, en Pukkie eens goed bekeken, kregen we de slappe lach. We moesten nog een stuk het dorp door en ach, wat had ik een bekijk met Pukkie. Mensen keken ons, en vooral Puk, medelijdend aan. Thuisgekomen was een wasbeurt in het grote bad dan ook geen overbodige luxe. Een lekker warm bad, een lekker geurende olie om mijn Westie weer de kleur te geven die ze oorspronkelijk had. Ik heb haar naderhand eens lekker geknuffeld, blij dat ik haar uit deze benarde positie kon bevrijden, blij dat alles met een sisser is afgelopen. Ik laat ze dan daar ook maar niet meer los lopen, hoewel ik vermoed, dat ze dit geen tweede keer gaat doen. Gelukkig dat dit Bram niet was, of een van de teckels, die veel zwaarder zijn dan Pukkie, want die hadden we vast kwijt gespeeld. Het is een lesje, altijd oppassen en uitkijken waar je gaat met je honden, een ongeluk zit soms zo dicht bij en we zien het niet eens, het lijken vaak kleine kinderen, waarbij je ogen en oren op je rug zou willen dragen.

AdJ.