Nu ik al enkele maanden niet meer op de honden cursus ga, probeer ik thuis toch maar mijn honden een verbeterd gedrag aan te leren. Hiervoor heb ik het handboek van de hondenfluisteraar gekocht, en heus! Het werkt! Niet van de ene op de andere dag natuurlijk, maar we zijn dan nu ook al 4 maanden verder. Door het vertrouwen van je honden te winnen en de aandacht te krijgen, of te zorgen dat de hond op jou let, krijg je een heel andere combinatie dan dat ik voordien gewend was. Soms lijkt het wel of ik voordien alles verkeerd deed. Niks geen slipkettingen, hard roepen, of sleuren en trekken. Niet netjes naast mijn knie lopen, maar gewoon luisteren als ik even met mijn tong klak. Zo weinig mogelijk proberen zeggen en zoveel mogelijk aanduidingen geven met je handen of gezicht. Bram is al een heel stuk verbeterd en dat voor een cairn terriër. Daarom dacht ik laat ik ze eens lekker verwennen we gaan weer eens naar het strand. Daar aangekomen mochten ze los. Bram ook. Tenslotte moet hij zijn overtollige energie toch ergens kwijt kunnen. En goh! Bram bleef netjes in mijn buurt. Hij durfde niet eens te gaan hollen. Ik moest hem echt aanmoedigen om lekker te gaan hollen. Wat twijfelend ging hij dan ook meter voor meter wat verder bij me vandaan. Hij keek nogal raar, omdat het vrouwtje niets zei. Eigenlijk wist hij niet waar hij aan toe was. Zomaar de vrijheid, dat is hij niet meer gewend, maar het ging goed!! Met een grote stok die ik ver voor me smeet, zodat hij die voor me kon ophalen, en weer terug brengen. Bram halen en Pukkie afpakken. De grootste lol had die twee. Toen wilde ik de riemen aan doen en floep! Bram ging de meeuwen achterna. In de verte zag ik enkel een bruin stipje lopen. Erg druk maak ik me daar niet meer over, want wanneer Bram in de gaten krijgt dat ik teveel met Puk bezig ben wordt hij jaloers, dan komt hij vanzelf. En kijk! Mijn voorspelling komt uit. Terwijl ik met Pukkie aan het spelen ben, komt Bram weer snel kijken. Het aanlijnen lukt niet dus probeer ik Bram mee te nemen door de stok steeds voor me te smijten en zo belanden we op het pad in de duinen. Erg enthousiast brengt hij de stok steeds terug maar niet voor mijn voeten, zoals ik graag zou willen, nee wel een meter van me vandaan. Ineens is Bram weg, door de dikke struiken en doorn, ik zie hem nergens meer. En dan bij een plas water staat hij te drinken, maar hij komt niet, hij verdomt het gewoon. Ik roep en roep, maar geen Bram.Je hoort vast aan mijn stem dat ik angstig ben. Dan hoor ik hem piepen. Ik krijg het Spaans benauwd. Een akelig angstig gepiep. Wat is er gebeurd? Ik neem Pukkie mee aan de lijn en zeg steeds zoek Bram. Puk die vliegt op het gepiep af, maar naar een hele andere kant dan dat ik wilde. Ik dacht dat hij in het dicht begroeide struikgewas ergens vast zat maar daar kon ik met geen mogelijkheid ergens doorheen. En dan kijk ik op en jawel dāār zit meneer. Heel zielig in elkaar gedoken, heel bang. Het is de eerste keer dat Bram bang was dat hij mij niet kon vinden. Hij kroop naar me toe en kwispelde, likte mijn handen en duwde met zijn kopje tegen Pukkie. Heb hem goed geknuffeld, want hij had makkelijk weer weg kunnen lopen, maar bleef mooi op mijn gebaar op de plaats zitten. Een hele opluchting voor me, dat dit met een sisser afliep, van alles heeft er door mijn hoofd gewarreld, want op zulke momenten besef je pas hoe je aan elkaar hangt en wat de liefde tussen hond en mens betekent!

AdJ.