| Hondenverhalen |
|
Zomaar een dag…
Met nog half slapende ogen trek ik de overgordijnen open in de slaapkamer. Ik geeuw een paar keer en open het raam. Heerlijk, het beloofd een mooie dag te worden, de zon straalt al heerlijk, ik voel haar warmte op mijn huid. Ondanks dat het nog redelijk vroeg in de morgen is, is er al veel bedrijvigheid. Het vroege fluiten van de vogels maakt me vrolijk en mijn honden geven als blijk van begroeting druk likjes op mijn benen. O ja, das waar ook, vandaag krijg ik bezoek. Een logè. De teckel "Lady", van mijn vriendin komt hier. Ik verheug me er al op. Het mag dan wel een beest op korte pootjes zijn, dat meer lijkt op een lopende worst dan op een hond, er zit veel pit in haar. Bovendien vinden mijn honden het ook erg leuk. Ik haal eens diep adem en hap de frisse lucht in die mijn kamer binnen stroomt. Eerst maar even koffie zetten en de honden buiten laten. Op mijn dooie gemak slof ik naar de keuken en gooi daar de deur open. O jee, de hele buurt zal nu wel wakker worden, want de honden gaan tekeer omdat de kater van de buurvrouw op onze achteruit zit. En dat is een belediging voor hen, want het is tenslotte hun domijn, en niet van de buurvrouw, gedaan met de rust denk ik bij mezelf. Maar het valt mee, Zoezoe springt over de schutting, klimt een boom in en gaat heel hooghartig neer zitten kijken op mijn honden. Deze staan wat onthutst te kijken, waarschijnlijk omdat ze niet in een boom kunnen klimmen. Ik schud een keer met de doos brokjes en jawel hun gehoor, (of zou het hun maag zijn?) , zegt dààr is eten. Ze rennen naar binnen en zijn de kater al weer vergeten omdat hun aandacht nu naar het eten gaat. En dit is zo'n moment wat voor mijn honden wel erg belangrijk lijkt te zijn. (de veelvraten) Gelukkig denk ik bij mezef, nou hoef ik niet voor politie te spelen, en hun teritorium tegen indringers te beschermen. Ik hou ook niet van die vechtpartijen en probeer ze ook altijd net even een stapje voor te zijn. Daarom het schudden met de brokjes. Ik zit mijn koffie aan tafel te drinken en wacht op de krant. Gek, ik wil altijd de krant lezen, terwijl ik overal het nieuws kan volgen. Op mijn Tv, of Pc, en over de radio. Tegen de tijd dat de krant binnen gegooid wordt, weet ik het meeste nieuws al, maar het gevoel van papier in mijn handen, geeft voor mij toch wel het lekkerste gevoel om al het nieuws te verwerken. Ook omdat er stukjes in staan, collums van mijn geliefde schrijver. Of puzzles en raadseltjes. En natuurlijk, ik lees de streekkrant, de doodsberichten. En dàt zijn juist die dingen die ze in het nieuws niet zeggen. Eindelijk wordt mijn geduld beloond, daar komt de bezorger al aan op zijn fiets. Twee zware tassen vol. En elke kant een. Snel loop ik naar mijn brievenbus, voor de honden de kans krijgen om hun spelletje wie verscheurd er het eerst de krant, voor te zijn. Ik ben net op tijd en begin nieuwsgierig te lezen. Plotseling wordt het donker in mijn kamer, een vrachtwagen stopt voor mijn deur bij de stoep. Ik kijk, er staat op "Erkende verhuizers" .Goh, het huis aan de overkant, wat al twee maanden leeg staat, wordt weer bewoond. Spannend, we krijgen nieuwe overburen. Wacht ik ga eerst even met de honden rond en even kijken wie het zijn. Ik kijk en ik ken hem ergens van. Goh het is mijn kapper. Leuk zeg ik dan hoef ik niet zo ver meer te lopen. We praten wat, en dan loop ik verder met mijn honden, en daar staat mijn neefje, met nog een heleboel kinderen. Ze wachten op de streekbus om naar school te gaan. Nu loop ik tot bij de vaart en de honden mogen even in het water plonsen. Lekker verkoelend, want als het vandaag te warm wordt moeten ze weer wachten tot vanavond om te gaan lopen. Dan wacht ik tot het weer wat afgekoeld is. Met de grote hitte van de laatste dagen, komen ze bijna niet vooruit. Plotseling zie ik een lichtflits., ik schrik onweer? Denk ik? Nee, een toerist die een plaatje maakt van mijn honden die in het water aan het dollen zijn.. Ik moet lachen en roep als ze mooi zijn stuur ze dan maar op! We lopen nog heel wat kilometers tot ik bij een eetcafe kom en een lekker kop koffie neem, met een appelgebakje en ja! Een grote dot slagroom.! Slecht voor de lijn? Welnee, ik moet nog terug ook ,en die paar extra calorietjes lopen we er gemakkelijk af. Antje |
||
| vorig verhaal | terug naar voorwoord | volgend verhaal |
| Heeft u ook een verhaal? Stuur uw vraag via verhalen@doggy.net |
|
Ziet u geen frame-versie? Klik hier voor de start pagina © BCM Best Communication & Management BV Commentaar over deze Site kunt u mailen aan onze webmaster |