Toen Bram nog mijn enigste kind was (haha) ging ik steevast twee keer per week met hem naar het strand. Puk heeft een veel makkelijker karakter en vraagt ook niet zoveel om te gaan wandelen. En om eerlijk te zijn, met twee honden is het moeilijker dan met een hond. Je zou wel ogen en oren op je rug moeten hebben, om deze donderstenen in de gaten te kunnen houden. Alhoewel, het gaat de goede kant op met mijn opvoeding. Sinds ik sinds een aantal maanden geleden meet de fluistermethode van Klaas Wijnberg ben begonnen, zie ik toch verandering in vooral het gedrag van Bram. Het is mooi om te zien, dat ik zonder woorden, en alleen een gebaar met mijn vingers maak, alle twee de honden langs de kant van een pad laat zitten, en blijven zitten, als er fietsers langskomen, ze hebben alleen oog voor het stukje beloning dat ik in mijn handen houd. Niet elke keer hoor, soms gebeurd het dat Puk, ja jullie lezen het goed, Puk er als een speer achteraan gaat. Bram niet, die kan ook niet want ik laat hem nog steeds niet los. Dat kleine witte mormel kan als ze de vrijheid ruikt ook behoorlijk uit haar jasje gaan. Dan lijkt het wel, of is het zo, dat ze met alle vier haar pootjes tegelijk de sprint er inzet en ze kurken in haar oren heeft, want hoe ik ook klak met mijn tong of haar naam roept, ze loopt alsof haar leven er dan vanaf hangt. Daarom ben ik nu het niet meer zo druk op mijn werk is, weer begonnen met minstens een keer in de week naar het strand te gaan. Geweldig vinden de honden het daar. Het is ook de enigste plaats waar ik Bram eens kan loslaten. En het gaat goed. Zolang ik maar een stok mee draag, en die in de zee gooi, zodat hij die me kan terug brengen. Ik ben dan wel constant bezig met zijn aandacht te vragen, want een seconde niet opletten en foetsie is Bram. De zeemeeuwen achterna. Puk blijft wel bij me in de buurt op een metertje na. Die heeft het veel te druk met graven, en met het opzij springen van de grote golven. Pootje baaien vindt ze wel leuk, maar echt zwemmen daar wordt ze te nat van. Als er grote golven komen, rent ze terug naar het strand, en wanneer ze weer terug gaan loopt ze de golven achterna. Wel maak ik vorderingen met Bram, want als ik roep komt hij wel terug. Dat was een half jaar geleden anders. Ik herinner me nog steeds de dag dat ik vier uren op hem heb zitten wachten, en ik de smeerlap maar niet te pakken kreeg. Hij lachte me vierkant uit. (als hij dat kon, maar ik zag het wel!!) Na zo'n anderhalf uur raak ik het beu en dan zak ik langzaam af om door de duinen weer terug naar de parking te gaan. Ze mogen dan alle twee los blijven en Bram zal ik boven op de duinen vastlijnen. Maar daar krijg ik geen kans voor. Bram ziet ineens een konijn. En die rent hij achterna. Ik zie Bram nergens meer en begin te roepen. Opeens hoor ik angstig blaffen en piepen. Ik krijg het spaans benauwd Bram zit ergens in de duinen tussen de doorns en de bosjes. Hoe kan ik die nu vinden? Zoek zeg ik tegen Puk. Die heb ik wel aan de lijn nu, anders raak ik die ook nog kwijt. En een heel stuk verder, als ik onder de schrammen zit, zie ik Bram op een stukje vlakte, een soort bergje heel eenzaam en angstig zitten kijken. Hij was me kwijt en kon me niet meer vinden. O wat was hij blij toen hij ons zag. Dit is de eerste keer in zijn leven dat hij (Bram) in paniek raakte omdat hij ons niet zag. Niet te geloven, en ook niet te beschrijven. Hij gaf kopjes en begon me te likken. Hij blafte met een heel hoog blafje en bleef keurig bij me. Tuurlijk lijnde ik hem aan. Maar niets tegen zijn baasje zeggen, want die zou direct antwoorden je weet toch dat je Bram niet los kan laten. Soms vind ik het zo zielig voor Bram, hij moet op de een of andere manier ook zijn energie eens kwijt en het strand vind ik dan veilig. Van iedere les leer ik weer. De volgende keer zal ik Bram op tijd vast maken en hem de kans niet geven om op konijnenjacht te gaan. Gelukkig is alles met een sisser afgelopen, en die nare gedachten van oei ik ben Bram kwijt, zijn gelukkig niet door gegaan. Ik had het mezelf nooit vergeven. Daarom knuffel ik nog eens met de honden voor ik de auto instap. Dan liggen ze allebei uitgeteld op de achterbank, wat een scheetjes, wie ze nu ziet zou nooit kunnen denken dat dit een heel pittig stelletje is.

Antje.