Vandaag lekker genieten van een vrije Zondag, ik ben er zuinig op want vele ervan werk ik. Een vrije dag betekent dan ook meestal extra aandacht voor de hondjes en…extra lange wandelingen. Lekker genieten van het najaar, er staat een stevig briesje, maar echt koud is het niet. Nee als je zelfs stevig doorstapt, staat het zweet op je rug. Bram dolt lekker langs de graskant en besnuffelt alles wat hij ziet of ruikt, Puk waggelt een stukje achter mij aan en is erg ongeïnteresseerd. Madam was liever thuis gebleven, als het weer haar niet aan staat ligt ze liever met haar luie kont in haar mand. Maar door haar sterilisatie is ze erg uitgedijt, en nu met haar dikke vacht, ze heeft weer een trimbeurt nodig, lijkt ze wel op een vet wit mormel. Maar wel lief, en heel aanhankelijk. Ze laat ook altijd merken dat ze blij is dat ik er ben, en overvalt me dan ook met veel likjes en knufjes. Bram is veel onstuimiger en op zichzelf gericht. Ik heb de tijd, dus neem me voor om heel de route van de stadswallen te lopen, een goeie vijf kilometer. Daarom stap ik ook stevig door, wel met een rustpauze om wat oefeningen bij te houden, en zo lopen we ruim twee en een half uur. Vanmiddag komen de kleinkinderen, en dan hebben ze genoeg aan een kort rondje, waar we qua tijd ook wel een uur over doen. Want de kinderen zien altijd iets onderweg en zijn altijd bezig met de honden, soms stokken gooien, of hardlopen, of verstoppertje spelen. Meestal is het dolle pret. Meestal, vandaag niet, het liep allemaal zo anders dan we verwacht hadden. We gingen het pad op naar de wallen. Al de populieren die daar stonden, waren afgezaagd. Grote bossen met takken lagen aan weerszijden van het pad. Met mooie dikke stokken. Angelo zoekt een mooie stok uit, om mee te spelen met Bram en Puk. Bram doet ondertussen mooi zijn behoefte. Na dit gedaan te hebben, graaft Bram altijd met zijn twee achterpoten heel hard het gras weg. Het stuift weer alle kanten op. En opeens wordt het zwart. Zwart van de wespen. We zitten midden in een wespennest. Angelo, een HDAD kind gilt het uit, hij is gestoken. Zelf voel ik ook pijn in mijn nek en op mijn hoofd. Verward kijk ik naar de honden en er lopen daar twee honden die lijken op een wandelende bijenkorf. Puk zijn witte vachtje is niet meer te herkennen, en Bram schuurt met heel zijn lichaam door het gras. Wat moet ik doen, eerst Angelo helpen, ik zuig met mijn mond het gif uit zijn arm en roep: " loop naar de vaart". Hij loopt de andere kant uit en blijft gillen. Gelukkig komt hij terug en ik ben ondertussen bezig met Puk van de wespen te verlossen. Och arme ze piept het uit. Ik doe de mouwen van mijn jack over mijn handen om de wespen van haar af te vegen en krijg het spul in een korte tijd er bijna allemaal af. Puk rent Angelo achterna. O, bij Bram valt het mee, dacht ik. Ja, dacht ik, want op zijn gestroomde vacht zie ik bijna niets. Maar Bram zit er onder. Zijn oren hangen helemaal plat, zijn mooie pluimstaart zit helemaal onder zijn lijfje. Hij staat te schudden en te beven. Ook daar probeer ik zoveel mogelijk wespen af te vegen en ondertussen lopend naar de vaart. Ik gooi de honden in het water, en Goddank, de meeste wespen vallen er nu af. Tranen staan in mijn ogen, het lijkt wel of mijn honden in brand staan. Ik laat ze nog wat in het water zitten, maar Puk blijft piepen. Ach Heer, wat hebben die beestjes een pijn.(de honden bedoel ik) Mijn eigen pijn vergeet ik. We lopen een andere route om naar huis te gaan, want als we terug gaan moeten we weer langs dat wespennest. Thuis gekomen ontfermt mijn dochter zich over Angelo en de schade valt mee, twee steken, en de azaron werkt goed. Eerst neem ik Bram, ik zet hem buiten op een tafeltje en begin hem te kammen. O jee, er vallen nog wel zeker twintig wespen uit. Voorzichtig wrijf ik zijn huid, waar geen haren zitten in met azaron. Bram ligt te hijgen en zoekt in de struikjes verkoeling. Puk is minder, op zijn witte vachtje heb ik de meeste wespen al weg kunnen vegen, een stuk of vijf zes vallen er nog uit. Alleen een achterpootje van Puk is pijnlijk daar mag ik niet aankomen. Ook dat smeer ik in met wat azaronzalf. Nu maar eerst de DA bellen. Ik vertel het verhaal, en krijg te horen dat ik ze de eerste twee uren goed in de gaten moet houden, dat ze geen bulten of dikke lippen of keel of ogen krijgen.Ook opletten dat ze geen koorts krijgen. Ik probeer zo gewoon mogelijk het dagritme te volgen, maak hun eten klaar maar ze hebben geen zin. Bram is zelfs een beetje versuft. Puk draait er snel bovenop en schrokt haar bak leeg, stiekem wil ze ook aan die van Bram beginnen, maar daar steek ik een stokje voor. Eindelijk begint Bram voorzichtig wat te eten, en te drinken, hij drinkt zelfs veel voor zijn doen. De helft van zijn bakje is leeg en ik ben tevreden. Bram wil niet naar binnen, hij blijft buiten, om af te koelen, en het is al ruim halftien 's avonds dat hij naar binnen wilt. Het gaat goed met Bram, hij wordt weer wat fitter. Daarom heb ik terug gebeld naar de DA. Dan weet hij ook waar hij aan toe is. Zal het wel in de gaten moeten houden, maar gelukkig is de pijn gezakt, bij ons allemaal. Het is een hachelijk avontuur, en ik hoop het niet meer mee te maken, ik weet bij God niet waar dat nest ineens vandaan kwam vliegen.

Antje