Zomaar een doordeweekse dag in Oktober. Een gewone dag, dat ik met mijn honden hun dagelijkse wandelingen ga maken, dit keer rond zes uur, en het begint al donker te worden. Daarom denk ik bij mezelf laat ik ze maar aangelijnd houden, want Puk is best een angstig hondje in het duister. Bram niet, die ziet van alles en bij onraad, vreemde geluiden of mensen die een halve kilometer voor me lopen blaft hij al. Onraad, want schermen voor zijn twee vrouwtje, ja dat kan meneer wel. Hij voelt zich dan ook een grote vent, en dat zeg ik hem ook. Goed zo Bram, grote vent! Dan loopt hij heel parmantig te zwiepen met zijn pluimstaart, (die moet nodig weer eens wat gekortwiekt worden, alleen ik vind het zo mooi zo'n grote dikke pluimstaart) en Bram straalt dan als het ware zijn moed uit om ons, Pukkie en mij te beschermen. Zachtjes loop ik te glimlachen in me zelf en plotseling dwarrelen de gedachten weer door mijn hoofd, de eerste keer dat ik Pukkie meenam naar de wallen om te leren lopen. Ach wat was het toen nog een hummeltje. Ze paste als het ware in mijn achterzak. Een klein wit bolletje haar. Ik herinner me nog zo goed hoe ik haar de trappen van de stadswallen opdroeg en boven gekomen op het grintpad neerzette. Ze keek verbaasd in de ronde en zette geen stap voor uit. Ook niet achteruit. Ze keek met haar kleine kraaloogjes in het rond en zocht mij. Nee, dat vond ze maar niks, zomaar op de grond in de grote wijde wereld. Ze piepte angstig, en Bram kwam haar likjes geven. Heel vertederend om te zien. Maar toch moest ze leren lopen. Met een brokje, bijna kruipend over de grond, want Westies zijn al klein, en pups helemaal, volgde ze mij toch een stukje. Ik keek eens rond om te kijken of niemand mijn raar gehinkel zag. De mensen zouden wel denken!! Ach, dat ze denken wat ze willen, het zijn mijn honden en ik doe er mee wat ik wil! Ja toch!! Maar toch, het zal wel een komisch gezicht zijn geweest dat ik als volwassen mens bijna kruipend een hond voor doe hoe of ze moet lopen en volgen. Na een paar honderd meter was ze doodop. Ik ook, eerlijk gezegd. Bovendien begon het te regenen en na enkele minuten leek het een klein verzopen katje. Voorzichtig nam ik haar op, wreef haar met een klein gasten doekje wat ik meegenomen had wat droog en stopte haar tussen mijn lichaam en jas. Precies zo, dat ze net met haar kleine snoetje de wereld nog kon inkijken. Ach Heer, wat beefde ze van de kou. Ik deed mijn jas wat dichter rond haar en kon het kleine hartje horen bonzen en zij vast en zeker het mijne. Voorzichtig om haar niet te laten vallen keerde ik mijn kar weer om huiswaarts te gaan. Dat vond Bram helemaal niet leuk, Bram was gewend om grote stukken te lopen, zeg maar te rauzen, en nu moest hij na zo'n klein stukje de verkeerde kant uit, naar huis. Met mijn ene hand de kleine goed tegen mij aangedrukt en met mijn andere hand Bram, aan de riem trekkende. En trekken kan Bram het is een al kracht, een kleine spierbundel. Je staat er versteld van dat er nog zoveel macht in zo'n klein ras zit. Pukkie likt mijn hand, en begint het wel fijn te vinden. Ze beeft ook niet meer en zit lekker warm, net als in een nestje. Wanneer ik dan ook thuis kom, is ze in slaap gevallen. Voorzichtig leg ik haar in haar mandje en dek haar wat toe met een deken. Een diepe zucht en dan is ze vertrokken naar dromenland. Dan toch maar een extra rondje nog met Bram. Dat heeft hij verdiend, omdat hij zo lief was voor Pukkie. Een dik uur lopen we nog rond, en als Bram dan eindelijk is uitgesnuffeld gaan we naar huis. Nu laat Pukkie, die ondertussen al wakker is, haar ware karaktertje zien. Een klein nijdig teefje die de baas probeert te zijn over Bram. En Bram? Die laat het toe, en is goed onderdanig omdat Pukkie nog steeds een pup is.

Alie