Kom ik thuis van mijn werk, op een Zondagmiddag, en dan zegt mijn man: "HOI, ik heb nog een karwijtje voor je." O, ja, Wat dan? Nou, ik ben wezen lopen met de honden, en ze zijn nogal vies. Direct loop ik naar buitenom te gaan kijken en tot mijn schrik zie ik twee honden die me heel brutaal aankijken. Ze zijn groen. Ik wil wat zeggen maar ik krijg alleen maar uit mijn keel, "Gossie", hoe komt dat Bram? ! Puk! Wat hebben jullie in godsnaam uitgestoken. Foei! Bram sluipt dan ook zo snel mogelijk de schuur in, want die voelt al aankomen dat het vrouwtje heel iets anders van plan is dan met hem te gaan wandelen. Puk komt wel goedendag zeggen, maar als ze merkt dat ik haar niet aanraak, kruipt ze met een vliegende vaart onder de kast in de gang. Jasses! Het lijken wel twee groene stinkdieren. Ooit wel eens een groenige stinkende westie gezien? Van kop tot staart onder de kikkerdril. Snel laat ik het bad lopen om ze te wassen. Puk heb ik dan ook snel te pakken en als ik haar oppak is ze slijmerig en glibberig en zit ze ook nog eens onder de zwarte beestjes. Een soort klein vliegje. In de eerste instantie dacht ik aan vlooien, maar gelukkig waren het een soort vliegjes. Nou, dan zal Bram er ook wel onder zitten, maar met zijn gestroomde vacht zie je dat minder goed. Toch voor de zekerheid maar vlooienshampoo nemen en ja, daar gaat Puk in bad.k krijg het glibberige spul er niet makkelijk af. Een wasbeurt is niet genoeg. Dus nog eens schoon water en nog een beurt met gewone zeep, en ja daar komt haar witte vachtje weer te voorschijn. Als een verzopen katje staat ze me aan te staren en als ik haar aan het afspoelen ben, ontsnapt ze en vliegt ze door heel het huis om haar te drogen. Ze wrijft met haar kopje over de vloerbedekking en kijkt me heel boos aan. De warmte van de haardroger vindt ze wel lekker, en wanneer ik haar dan voorzichtig kam en kriebelt begint ze het toch nog goed en leuk te vinden. O, wat ziet ze er nu mooi uit, deze witte dame, maar voor hoe lang denk ik dan. Dan is Bram aan de beurt. Maar die heeft al lang in de smiezen wat of er hem te wachten staat en kruipt dan ook onder ons ledikant. Aan geen enkele kant kan ik er nu bij, mijn armen zijn net wat te kort en verduld dat ziet en weet Bram. Telkens springt hij een centimetertje de verkeerde kant o net zodat ik hem niet kan pakken. Dat ben ik gauw beu. Ik moet meneer hebben, dus zal ik mijn trukendoos even moeten opentrekken. Ik neem de riemen en rammel er eens mee, en jawel hoor, daar komt Bram. Dan lijn ik hem aan, en loop eerst even een rondje in ons pad, rond het huis langs de brandgang, de keukendeur en floep weer naar binnen. In ieder geval heb ik Bram nu wel vast, en voorlopig komt meneer even niet los. Eenmaal binnen ontkomt meneer er ook niet aan, en ook twee wasbeurten zijn nodig om hem er weer schoon en fatsoenlijk te laten uitzien. Bram laat zich niet makkelijk drogen, borstelen en kammen. Maar aan zijn riem vast, kan hij geen kant uit. Nu heb ik weer twee schone honden, maar wie zal het zeggen, welke poets ze me de volgende keer weer zullen bakken. Het is en blijven terriėrs, en die zijn nu eenmaal liever vuil dan schoon. De straatbezems! Ach ja, ze hadden ook veel beter op een boerderij gewoond, waar die twee lekker in een mesthoop hadden kunnen rollen, dan pas waren ze in hun nopjes geweest! Maar nu moeten ze schoon zijn, want mijn meubelen en vloerbedekking is niet echt bestand tegen zulke taferelen.

Antje