Een cairn en een westie, en toch leven als broer en zus? Kan dat wel. Ja. Na een half jaar kan ik nu dus volmondig daar ja op antwoorden. Waar Bram, die een reu is en heel eigenzinnig soms tot het egoïstische toe, moest ik op een gegeven moment een keuze maken. En die keuze was dus de westie die hier als loge binnen kwam. Bram heeft leren delen. En niet alleen delen. Hij heeft ook leren geven. Al de hondenliefde die in zijn kopje en hartje zit, zijn voor Puk. Hij beschermt haar als was het zijn enigste bezit op heel de aarde. Niemand mag haar aanraken, honden dan wel te verstaan. Als een briestige hengst bespringt hij andere reutjes die ook maar een snuif aan Pukkie wagen. Het is zijn vrouwtje en daarmee basta. En o wee, o wee wie het waagt is niet goed af. Bram gromt en laat zijn tanden zien, maakt vreugde dansjes rond Puk, (arm beestje, dan kan ze geen kant meer uit) en likt Puk op de plaats waar een andere reu geroken heeft. Uit dominantie zou hij ook nog zijn poot opheffen en er een straal over doen. Bezit is bezit, denkt Bram. Pukkie maakt daar goed misbruik van. Bram begeert haar, want teefjes ruiken lekkerder dan reutjes, ook al is ze gesteriliseerd, dus manipuleert ze Bram aan alle kanten. Wanneer er een te grote hond op haar af komt begint ze al voor de hond nog maar iets doet, angstig te piepen. En jawel, daar is Bram, afblijven gromt die. Is van mij!! Ze kruipt dan in elkaar alsof ze een uur mishandeld is en Bram snuift en begint dan te grommen en als het kan te bijten. Dan gaat Puk op een afstandje zitten kijken, met een heel onschuldig smoeltje van, kijk me nou eens? Het lijkt wel of ze dan zit te genieten. Vechtende heren om haar heen. (de smeerlap!!) Stiekem maakt Puk dan dat ze uit de kant is en kruipt dan weg achter mijn benen, wel zo dat ze nog net kan zien wat of er voor haar afspeelt, maar wel op een zodanige afstand dat ze haar zelf veilig waant. Ik natuurlijk trek aan de lijn van Bram, vervloek me dan weer dat de lijn lang was, want blaffende en bijtende honden is nu net niet mijn hobby. De winnaar triomfeert, de verliezer druipt af. Meestal kom ik er niet tussen, want dit heeft al taferelen opgeleverd die niet ten goede kwamen aan mijn handen. Dat heb ik al wel geleerd, handen thuishouden als er twee honden naar elkaar bijten. Meestal probeer ik het commando lig, maar dit zijn dan weer net van die momenten dat Bram Oost-Indisch doof is. Verder leven Bram en Pukkie dan broer en zus gemoedelijk bij elkaar. Waar de een is, zie je de ander. Ze kunnen elkaar niet veel missen. Behalve als de etenstijd is, dan moet ik ze apart zetten, want Bram kan met gemak twee bordjes leeg, en Puk laat dat gewoon toe. Het is thuis meestal een lust voor ons om te zien hoe die twee met elkaar omgaan, spelen en ravotten, kuilen graven in de tuin, samen achter een bal hollen en samen op de bank te liggen slapen.

Antje