Het zal denk ik ongeveer in het voorjaar geweest zijn dat ik haar voor het eerst langs onze vaart zag staan. Een grote blauwe vogel met een lange, ranke hals. Schuw keek ze alle kanten uit, en wanneer ze iets zag, dat voor haarzelf "gevaar" zou kunnen betekenen, dan strekte ze haar vleugels, en als een groot zweefvliegtuig verdween ze dan meestal de richting van de polders of landerijen op. Elke dag loop ik een gedeelte van de vijftien kilometer lange stadswallen, die helemaal rondom ons stadje liggen, en elke dag zie ik haar staan. Nu is ze, na al die maanden, niet bang meer. Ze kent de wandelaars die dagelijks passeren, met de fiets of net als ik met honden, en ze blijft dan ook brutaal staan kijken. Tot we er bijna op een haar na bij zijn. En dan begint het spel. Puk, die altijd losloopt zet het in een sprint, al luid blaffend, alsof ze een tijgerin is, met haar achterpootjes slaand tegen de grond tot Ria weg vliegt. Bram blaft met zijn zware stem mee, en begint dan te trekken aan zijn lijn. Pas als ze de bocht om is, zwijgen de honden, dan gedragen ze zich weer zoals ik vraag. Ze gaan netjes zitten of liggen, laten iedereen voorbij, kortom ze lijken wel voorbeeldjes. Dan gaan we de bocht door en ja! Wie staat daar ons op te wachten? JA, Nee, niet raden!! Ria Reiger ja. En het spel begint weer opnieuw. De honden jagen op Ria, en Ria vlucht weer een eindje verder. Gek ik maak dit spel nu al maanden dagelijks mee en kan er geen genoeg van krijgen. Wanneer we de trappen van de wallen opgaan kijken we eerst al of we De reiger ergens zien zitten. Ik speur met mijn ogen de omgeving af, en ja! Daar zit of staat ze. Wonderlijk, ik glimlach telkens wanneer ik haar zie, en dan zeg ik tegen Bram en Pukkie, Ria Reiger is daar. Hoge blije kefjes beantwoorden mij dan dat ze het begrepen hebben. Soms blijft de reiger zolang staan en vliegt ze rakelings over de honden heen en gaat ze aan de overkant van de vaart staan. Ik kijk haar aan en zie heel duidelijk dat ze me staat uit te lachen. Nu is het begin December en ik heb Ria al twee dagen niet gezien. 's Nachts is er al een beetje nachtvorst en ik denk dat ze vertrokken is. Ach ik zal haar missen, en ook haar spel dat ze speelde met mijn honden, elke dag opnieuw, vaak driemaal daags. Het lijkt allemaal zo simpel, maar als het er niet meer is mis je zulke dingen het hardst. IK weet niet of ze overwinteren hier, of gaan trekken, maar ik weet wel dat ik weer vol verwachting naar het voorjaar uitkijk, en dan hoop op een weerzien met Ria Reiger en mijn honden. Want het was een spel tussen dieren dat ik voor geen goud had willen missen, ze gaven juist dat gouden randje aan een dag, wat of een mens net nodig heeft. En daarom hoop ik dat ik ze volgend jaar weer in onze streek, en het liefst onze vaart weer terug zal zien. Elke dag, al was het alleen maar om de glimlach die ze iedere dag op mijn gezicht toverde...

Antje