Die nacht, dat ik van de trap gevallen ben, werd ik 's morgens met een ziekenwagen weggebracht. Met angst in mijn hart, want Bram en Pukkie kon ik niet meenemen. Dat ik daar nog aan dacht. Maar heel de tijd dat ik niet thuis was, was mijn hart bij de honden. Acht lange nachten, zonder de warme adem van mijn honden te voelen, zonder hun streken en smeekogen. Wat had ik een heimwee. Dagelijks vroeg ik aan Frans, hoe het met ze was, goed zei hij natuurlijk. En toen, toen mocht ik onverwachts naar huis. Het kon niet snel genoeg gaan voor mij. De auto reed de oprit op, toen mijn man zei, ik zal ze eerst maar in de kamer doen. Want als ze zo uitgelaten tegen je aanspringen, heb je kans dat je weer valt en weer terug moet. Daar zag ik mijn knuffels zitten, alle twee aan de voordeur, hun snuitjes platgedrukt tegen het raam. Black and White flitste het door mijn gedachten. Pukkie begon te blaffen en toen Frans binnen kwam gingen ze vrolijk mee naar binnen. Maar toen ging het baasje weer weg. Hij deed de deur open en Puk die op de bank was gaan zitten kreeg mij in het vizier. Een hoog geblaf en gepiep klonken tot aan buiten. Van ontroering stonden de tranen in mijn ogen en voelde ik mijn keel dik worden. Ze sprongen als twee gekken tegen de kamerdeur, en toen die open ging, waren ze niet meer te houden. Als een koningin werd ik verwelkomd, ik werd van top tot teen gelikt en geen centimeter weken ze nog van mijn zijde. Goh wat waren die blij en wat gaven ze daar een blijk van. Het eerste halfuur moest dan ook worden besteed aan knuffelen en strelen. Al het speelgoed uit de mand werd aan mijn voeten gelegd, en iedere stap die ik verzette had ik de twee viervoeters naast me. Bang, dat ik weer zou weggaan. Bram ging boven op mijn voeten liggen en hield me de eerste twee dagen nauwkeurig in de gaten. Na enkele dagen ging ik ook weer gaan wandelen met mijn boefjes. Een voor een. Bram mocht dus eerst mee als oudste, dat waren zijn rechten. Niet trekken Bram, en het was of hij begreep wat ik van hem verlangde. Netjes blijft hij naast me lopen, een stukje voor of achter mij, maar trekken heeft hij nog niet gedaan, zelfs niet toen Bram vogels zag zitten. Het is net of hij het aanvoelt, dat ik nog niet helemaal de macht heb, om hem te corrigeren. Daarna was het de beurt aan Pukkie. Daar heb ik nooit last mee, ze trekt nooit en is een heel makkelijk hondje qua karakter. Ze huppelde vrolijk rond mij en was blij weer op pad te mogen met mij. Na een Week mogen ze alle twee weer gelijk mee, boven op het pad kan Puk los lopen en Bram aan de lijn. Dolle pret natuurlijk, ze voelden het goed aan dat ze weer alle twee mee mochten. Het gaat goed met hun streken, ze passen zich geweldig aan. En nu merk ik dat ik veel baat heb gehad met de fluistercursus, hun oren staan recht en ze kijken me aan om te zien wat ik van hen verlang. Voor het eerst in mijn leven de baas over mijn honden!

Antje.