De herinneringen aan koninginnedag van vroeger uit mijn jeugd, zijn veelal regenachtig. Het meest dat ik me er dan ook van herinner is de koude wind, het grote voetbalveld, waar "het" festijn werd gevierd, en het volkswagenbusje van mijn vader. Mijn vader was elke keer op deze dag aanwezig met zijn volkswagenbusje, hij was de enigste elektricien in ons dorpje, en ook de enigste met van die grote luidsprekers. En de microfoon natuurlijk, waardoor de burgemeester, en het Oranjecomitee en de schoolbesturen door spraken. Alle scholen, zowel de katholieke jongensschool, de katholieke meisjesschool, de openbare school en het schooltje met de bijbel waren op deze dag present. Er werden van die onnozele spelletjes gedaan, zoals koekhappen, zaklopen, met een ei op een lepel proberen te lopen, de evenwichtsbalk, blindemannetje, en nog meer van zulke onbenulligheden. Er was ook altijd een fietsoptocht, voor de mooist versierde fiets, en een ballonwedstrijd, het enigste wat ik altijd eerlijk vond gaan. Ik hield er niet van, ik was ook altijd bij de laatste en kwam nooit als winnaar uit de bus. Alleen met het koekhappen, daar was ik als de kippen bij. De fanfare was ook altijd aanwezig en daar zat mijn vader ook in. Hij speelde op een Alt saxofoon, zoals geen ander het kon. Als de muziek ging spelen, dan gingen wij in het busje, mijn zus en ik, om op te letten dat er niets stuk ging en alles goed verliep. Als beloning kregen we dan elk een dubbeltje uit vaders portemonnee, wat dan ook direct op ging aan snoep. We hadden wel ruim een kwartier nodig om onze keuze te maken, wat we voor dat dubbeltje konden kopen. En nu, vijftig jaar later, ga ik gaan kijken op een voetbalveld naar de kleinkinderen. Nog steeds worden er de onbenullige spelletjes gedaan, de versierde fietsen en de luchtballonwedstrijden, daar is in feite niet zoveel aan veranderd. Vanmiddag was er voetballen voor de jeugd, de kleintjes vanaf acht jaar. Natuurlijk kwamen Opa en Oma kijken, de honden mee, en hup naar de voetbalwedstrijd. We hadden eerste rang op de tribune, ha ha het is zo'n klein dorp, de helft krijgen ze nog niet vol! Bram en Puk mochten ook mee en zaten netjes naast ons. De wedstrijd begint en Angelo is keeper. Er gaan heel wat ballen door het doel. Bram zit netjes de bal te volgen, van links naar rechts, van rechts naar links. Ineens, in een onbewaakt ogenblik schiet Bram weg en rent naar het doel waar Angelo staat. Elke keer dat de bal daar komt heeft Bram deze in zijn bek, hij verdedigt de twee doelen. Ik krijg hem niet te pakken. Hoge enthousiaste blafjes zijn er te horen. Iedereen geniet, het is ook prachtig om te zien hoe èèn hond het plubliek en de voetballes vermaakt. Dit is de eerste keer dat ik van een voetbalwedstrijd heb genoten. Bram was bekaf. En Angelo apetrots dat de hond van Oma alle ballen uit het doel wist te houden. Deze twee hebben beslist geen last gehad van de koude wind vandaag.

Groetjes van Antje