Brammetje op de wandelWanneer we de riem laten zien, weet Brammetje al dat hij mee mag gaan wandelen. Bram is er verzot op. Met zijn kleine pootjes dribbelt hij naast me alsof zijn leven ervan af hangt. Aan zijn riem heeft hij de pest. Bram loopt liever los, maar met al het verkeer, is dit natuurlijk niet verantwoord. Daarom moet Bram aan de riem. Soms lijkt Bram net op een ezel, en zet hij geen poot links of rechts, vooruit of achteruit. Dan blijft hij gewoon zitten op zijn kont, en is dan helemaal niet van plan om ook maar een poot te verzetten. Dan zit er niets anders op om Bram een eindje te dragen en hem weer een eindje verder neer te zetten. Op plaatsen waar of Bram al geweest is, daar wil hij wel lopen, maar op nieuwe plaatsen niet. Dan weigert hij stomweg. Maar op de wallen, daar gedraagt Bram zich perfect.Hij loopt dicht naast me, soms zo dicht dat ik moet oppassen dat ik niet op hem trap, en als dat eens per ongeluk gebeurd kun je het direct horen. Want Bram kan goed piepen. En soms is hij erg kinderachtig. Hij bijt al de honden die hij tegenkomt, en als er een bij is, die eens een knauw terug geeft, piept Bram alsof de wereld vergaat. En hij blijft maar janken. Boontje komt om zijn loontje. Thuis heeft Bram het op mij gemunt, ik zit onder de krauwen en de beetjes van hem, omdat ik veel met Bram speel. Dan probeer ik het hem af te leren door een tik te geven met een stuk krant, Maar geloof maar niet dat Bram zich daar iets van aantrekt. Nee, Bram scheurt gewoon de krant aan flarden, gaat op zijn voorpoten staan, kont in de lucht en maar blaffen en springen. Bram heeft weer eens de grootste lol dat ik hem de baas niet kan, en Bram blijft proberen om mij uit te dagen. Maar Bram zal toch moeten inzien dat ik zijn baas ben, en af en toe geef ik hem een flinke tik terug. Zo ook vanmiddag, hij beet eerst in mijn been. Foei Bram, en direct maakte hij een sprongetje en beet in mijn wang. Ik gaf hem een flinke mep en Bram vloog als een haas weg de tuin in. Wel anderhalf uur heb ik Bram niet gezien. Pas toen ik zijn etensbak klaar zette, kwam Bram voorzichtig aan gelopen. Hij likte ..op een afstand.. eens aan mijn arm, en maakte zich direkt weer uit de voeten. Toen hij me niet meer zag, kwam hij toch zijn bak leeg eten. Ik aaide Bram even over zijn kop. Maar Bram heeft toch nog een beetje argwaan tegenover mij. Maar ik laat me niet op mijn kop zitten door zo'n snotneus natuurlijk, ik wil gewoon een fijne band met Bram, en dat zal hij moeten leren. Bram is eigenwijs en hardleers, maar wel slim. Want hij weet donders goed, dat hij 's avonds nog een rondje mag lopen met mij. En na zo'n snikhete dag als vandaag, is dit een lekkere afkoeling. Dus probeert Bram toch te slijmballen, door bij me te komen zitten. Ik neem zijn riem en ja ,Bram gaat heel lieg zonder bijten mee. Onderweg blijft hij op de wallen keurig naast me lopen en gedraagt zich als een echte hond. Wanneer Bram moe wordt rusten we samen even in het gras en dat vind Bram heerlijk. Hij kijkt rond, luistert naar de vogels en het gekwaak van de kikkers, hoort de eenden snateren in de vaart, en is weer helemaal in zijn nopjes. Hij loopt toch weer een slordige twee kilometer met me mee. Moe en voldaan gaat hij weer mee naar huis en daar ploft hij zich samen met zijn baas op bed. Bram is zo moe als een hond en gaat weer slapen op morgen weer vol energie wakker te worden met al zijn stoute streken. Als Joop Bram nu zou terug zien, zou hij vast en zeker verbaasd zijn dat Bram in zo'n korte tijd al zoveel geleerd heeft. Zo wordt Brammetje al heel snel een volwaardig begeleider op mijn wandelingen. AdJ
|